Σαν άνθρωποι όσο και αν θέλουμε να μην το ομολογούμε, είμαστε αχάριστα όντα!Έχουμε αγάπη μέσα μας, γύρω μας,όλα τα καλά του Θεού και πάλι Του ρίχνουμε ευθύνες, ότι μας έχει εγκαταλείψει. Δεν ισχύει. Ποτέ δεν ήταν έτσι. Σήμερα το συνειδητοποίησα για τα καλά. Γέμισε η μέρα μου ζωγραφιές από το πρώτο φως της, ύστερα από το χτεσινό σκοτάδι μου.Αποφάσισα να παρουσιάσω το πρώτο μου βιβλίο Άλμα-ψυχή, και να φωνάξω με τη δύναμη μου ότι υπάρχει η ψυχή μου και ότι της αξίζει είναι εκεί.Το είχε επιλέξει προτού καν της συμβεί. Ένα άλμα από την ανικανότητα του εγώ να υπερισχυεί στην προβολή, στην αναγνώριση μέσα από τα μάτια των άλλων και το θαυμασμό ή την αποδοκιμασία μέσα από το βλέμμα τους, αν θα τα καταφέρω!!! Και αν έχω πάει σε παρουσιάσεις βιβλίων στη ζωή μου, και αν έχω φύγει στα μισά, και αν έχω μείνει με το ζόρι επειδή γνώριζα το συγγραφέα και δεν επιτρεπόνταν να αναχωρήσω, χωρίς να του ευχηθώ καλή επιτυχία προτού αποχωρήσω!Γι'αυτό και η δική μου ήθελα να διαφέρει. Να είναι ξεχωριστή όπως και το βιβλίο, όπως το συνέλαβα ως ιδέα έμπνευσης προτού καν γραφτεί.Το εσώτερο παιδί της ψυχής μου, ήθελε να το παρουσιάσει ένα παιδί, ίδιο με αυτό της ιστορίας μου, της φαντασίας και της δημιουργίας μου. Από χθες που έκλεισα το χώρο και την ημερομηνία, μου έφυγε ένα βάρος μα μου έμεινε ένα μεγαλύτερο, έψαχνα εκείνο το κορίτσι χωρίς καμία έκπτωση στα θέλω και τις προσδοκίες μου.¨Ετσι έπεσα για ύπνο έχοντας στο μυαλό μου αυτό το όνειρο.
Που θα βρω την Άλμα της καρδιάς μου; ¨Ετσι ο Θεός, αφού Του έστειλα το γράμμα μου μαζί με την ευχή μου μέσα σε φάκελο από ουράνιο τόξο, έστειλε στο δρόμο μου το δώρο μου.¨Εστησε μόνος του όλη τη συνάντηση και απλά με οδήγησε εκεί να πάω. Φτάνοντας στη κηφισιά μετά την σάντνα μου όπου η πρωινή μου προσευχή μου θα υλοποιούνταν, με έφερε σε μία καφετέρια να πιω τσάι γιασεμί, παρόλο που μου έλειπε ο καφές και ήθελα αλλού να πάω για να τον απολαύσω.Όμως μία φωνή με έστελνε εκεί, σε ένα μικρό καφέ, που τώρα που το σκέφτομαι βρίσκεται στην οδό Παναγίτσας.Η θυληκή μορφή της προστασίας μου.Μπήκα στη πρώτη καφετέρια, παρέα με το βιβλίο που θα μου κρατούσε συντροφιά σαν διάλειμμα από τις σκέψεις μου. "Ο Φροϊντ Στο Μανχάταν", που εδώ που τα λέμε καθόλου δεν το άνοιξα. Στο διπλανό τραπέζι από το δικό μου, κάθοταν μία ψυχή που μου τράβηξε το βλέμμα και καμμία σελίδα ανάμεσα από εμάς δεν θα μπορούσε να μας χωρίσει. Μία πολύ όμορφη μητέρα συνοδευόταν από το κοριτσάκι της, τη μικρή Ιωάννα. Η οποία έχει τα χρώματα του παραμυθιού και ταυτόχρονα της φαντασίας μου.
¨Αραγε ποιος γράφει μία ιστορία; Το χέρι, η φαντασία, ο συγγραφέας,η έμπνευση ή απλά η ίδια η ζωή; Γιατί αυτό το κοριτσάκι μοιάζει τόσο με το δικό μου; Πήρα το θάρρος και πλησίασα τη μητέρα για να της εξηγήσω ότι στο μυαλό της για το θάρρος μου θα μπορούσε να είναι ανεξήγητο. Μόνο ο σκιώδης μου εαυτός θέλει να παρεξηγούμαι. Ο Ανώτερος εαυτός προτιμάει να καθοδηγούμαι. Έτσι της είπα τις σωστές λέξεις, σαν κωδικός απόκρυφος ενός password για να περάσει η μικρή τη πόρτα στη παρουσίασή μου. Με τα πολλά και με τα λίγα γιατί δεν κατάλαβα πόσο γρήγορα πέρασε η ώρα, έμαθε ότι έχει γεννηθεί η μικρή 22/10.Σχεδόν την ίδια μέρα που λαμβάνει χώρα στο μυαλό μου η ιστορία 21/10. Μου πήρε τρία χρόνια από το 2007 που ταξίδεψα στη Βαρκελώνη για να τη γράψω και άλλα τόσα για να εκδοθεί... Για σκέψου... ¨Οταν γεννηθηκε η μικρή Ιωάννα ως ενσάρκωση στη ζωή μία μέρα πριν γεννήθηκε ως σύλληψη η Άλμα.
Ποιος διάλεξε το ρόλο της εν τέλλει;
Τα υπόλοιπα από κοντά στη παρουσίαση του βιβλίου!Σας περιμένω με χαρά.
Τετάρτη 24/7/2013 στις 20:00μμ στη τσαγερί Παιωνία. Αμφικτύωνος 12 και Πουλοπούλου στο Θησείο για την παρουσίαση του βιβλίου Άλμα-ψυχή-μυθιστόρημα της Κωνσταντίνας Δήμου.
. Κάποτε έχουν συγκεντρωθεί οι Ψυχές σε ένα συμβούλιο πριν την ενσάρκωσή τους στην Γη.
Ρωτάει λοιπόν ο Θεός την μια Ψυχή:
- Εσύ γιατί θέλεις να πας στην Γη; - Θέλω να μάθω να συγχωρώ.
- Και ποιούς σκοπεύεις εσύ να συγχωρέσεις; Κοίταξε- όλες οι Ψυχές είναι
καθαρές, φωτεινές και αγαπητές. Αυτές σʼ αγαπάνε τόσο πολύ, που δεν
μπορούν με τίποτε να κάνουν κάτι, που να χρειάζεται να τις συγχωρέσεις.
Η Ψυχή έριξε μια ματιά στις αδελφούλες της και πράγματι είδε ότι αυτή
τις αγαπάει όλες άνευ όρων και αυτές επίσης την αγαπούν άνευ όρων!
Πικράθηκε η Ψυχή και λέει: - Και ήθελα τόσο πολύ να μάθω να συγχωρώ!
Εκείνη τη στιγμή την πλησιάζει η άλλη Ψυχή και της λέει: - Μη στεναχωριέσαι, σʼ αγαπώ τόσο πολύ, που είμαι έτοιμη να βρεθώ μαζί
σου στην Γη για να σε βοηθήσω να δοκιμάσεις την συγχώρεση. Θα γίνω ο
άνδρας σου και θα σε απατώ, θα μεθώ, θα φέρομαι παράλογα και συ θα
μαθαίνεις να με συγχωρείς.
Την πλησιάζει και μια άλλη Ψυχή και της λέει: - Και γω σʼ αγαπώ πάρα πολύ και θα έρθω μαζί σου: εγώ θα γίνω η μητέρα
σου, θα σε τιμωρώ, θα σε πρήζω, θα επεμβαίνω στην ζωή σου, θα σε
εμποδίζω να ζεις ευτυχισμένα και συ θα μαθαίνεις να με συγχωρείς.
Την πλησιάζει η τρίτη Ψυχή και της λέει: - Εγώ λοιπόν θα γίνω η καλλίτερη σου φίλη και στην πιο ακατάλληλη στιγμή θα σε προδώσω και συ θα μαθαίνεις να με συγχωρείς.
Την πλησιάζει η τέταρτη Ψυχή και της λέει: - Εγώ θα γίνω το αφεντικό σου και από αγάπη για σένα θα σου φέρομαι
σκληρά και άδικα, για να σου δοθεί η δυνατότητα να δοκιμάσεις την
συγχώρεση.
Άλλη μια Ψυχή πήρε ένα μεγάλο βάρος επάνω της- αυτή προσφέρθηκε να παίξει τον ρόλο της κακιάς και άδικης πεθεράς . . .
Έτσι, συγκεντρώθηκε μια ομάδα Ψυχών, που αγαπιούνται μεταξύ τους πάρα
πολύ, σοφίστηκαν το σενάριο της ζωής τους στην Γη για την απόκτηση της
εμπειρίας της συγχώρεσης και ενσαρκώθηκαν.
Αλλά, όπως αποδείχτηκε, πάνω στην Γη είναι πάρα πολύ δύσκολο να θυμηθείς τον Εαυτό σου και την συμφωνία.
Οι περισσότεροι πήραν στα σοβαρά αυτήν την ζωή, άρχισαν να θυμώνουν και
να οργίζονται μεταξύ τους, ξεχνώντας, πως οι ίδιοι έκαναν αυτό το
σενάριο της ζωής- και το κυριότερο: ότι όλοι μεταξύ τους αγαπιούνται
πάρα πολύ!
Ας θυμόμαστε την ιστορία αυτή
όσο πιο συχνά μπορούμε, ιδίως στις δύσκολες καταστάσεις και τότε θα
ανακαλύψουμε και θα βιώσουμε τη σοφία και τη χαρά. πηγή: απόσπασμά από το βιβλίο του Neale Donald Walsch, “Η Ψυχούλα και η Γη”συλλογή πληροφόρησης: Άγγελος ΘεοδωρίδηςΑναδημοσίευση: lightworker.gr
Καλημέρα και καλό μήνα. ¨Οπως κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, μία αρχή στο γρηγοριανό ημερολόγιο, που ενισχύεται από το εγώ την προσωπικότητά μας, μας επιβάλλει να λέμε ψέμματα. Και όμως, ποτέ δεν ήμουν μέρος της μάζας. Αποτραβιέμαι σιγά σιγά από κοινωνικό σύνολο, βρίσκοντας μέσα μου το χώρο να ταυτίζομαι. Στην Νέα εποχή του Υδροχόου που εγκαινιάστηκε στις 11/11/11, τράβηξα πλώρη στον ωκεανό της αλήθειας. Λέγοντας κάθε μέρα, σχεδόν τραγουδώντας ή ψέλνωντας την ακόλουθη φράση ΣΑΤ ΝΑΜ, που την χάραξα και στο αριστερό μου χέρι ως ενεργοποίηση αληθινής ταυτότητας να την θυμάμαι οπότε την ξεχνάω(γιατί αυτό σημαίνει πάνω απ'όλα. Το όνομα μου είναι αλήθεια) Οπότε σας προσκαλώ είτε σας προκαλώ, μόνο για σήμερα και για πάντα, να πείτε την αλήθεια στον εαυτό σας ανιχνεύοντας κάθε ψέμα με το οποίο επαναπαύεστε στις δάφνες του εγώ, ποιος φόβος που κρύβεται πισω από τη δικαιολογία δεν σας επιτρέπει να δημιουργήσετε τις καλύτερες συνθήκες για να υπάρχετε ως Είναι(το μεγαλλειο της καρδιάς μέσω της αγάπης της ψυχής). Γιατί διστάζετε να κυνηγήσετε τα όνειρα σας, γιατί φοβάστε την εξέλιξη του εαυτού σας και το χειρότερο, αφού διστάζετε να αλλάξετε οι ίδιοι, παρασέρνετε και άλλους στην ίδια κατηφόρα με οδηγό το εγώ σας.
Το καλό του ενός δεν είναι πάντα το καλό όλων.
Η απάντηση αφορά τον καθένα προσωπικά και δεν χρειάζεται να κοινοποιηθεί ενώπιον όλων. Μην αναφερθείτε καν στην πολιτική σκηνή.Δεν είναι η αιτία. Είναι η αφορμή. Είναι η δικαιολογία για τη συνολική φθορά.Βλέπετε κάθε φορά, στηρίζουμε όλους τους φόβους μας και τους φοράμε σε ένα σταυρό, δίνοντας εξουσία σε πρόσωπα που έχουν τους ίδιους φόβους. Και τους εμπιστευόμαστε χαρίζοντας τους κάτι από το εγώ μας. Την ύπαρξη φοβίας της αποτυχίας. Χαρίζουμε σταυρούς σε αυτούς, που πάνω μας με χάρη τους φοράνε. Πέφτουν στο βούρκο τραβώντας μας μαζί τους . Γιατί κάθε μέρα τρέφονται με το ψέμα να νικήσουν ενώ ξέρουν ότι ήδη έχουν νικηθεί. ¨Οτι ζητάω μόνο είναι να ζήσουμε τη μέρα μας, προσεγγίζοντας μία αλήθεια. Βάζοντας τα χέρια στη καρδιά, ας οραματιστούμε, κλείνοντας τα μάτια μας, τι είναι αυτό που αξίζει στο καθένα χωριστά και ας το πράξει με θάρρος στο είναι, στον αληθινό εαυτό. Τι λείπει στο εσώτερο παιδί εντός μας; Να παίξει, να εκφραστεί, σαν ευχή ή επιθυμία να εισακουστεί; Να σιωπήσει; Να δραστηριοποιηθεί, να ζωγραφίσει ένα παράθυρο στο αυρίο, να ζήσει μόνο το παρόν,να διαμαρτυρηθεί, να εξομολογηθεί, να αγαπηθεί; Μόνο για σήμερα(και ίσως για πάντα) ας το κάνει. Το χρωστάει στην αληθινή του ταυτότητα. Που ήρθε εδώ να δώσει για να λάβει. Να φέρει για να πάρει.Στο τέλος της ημέρας, κάντε ένα βήμα από το φόβο που σας καθηλώνει μπροστά. Να είστε σίγουροι πως το εγώ θα μείνει πίσω. Η φωνή που δεν θέλει την αλλαγή, το πόνο, την δράση και προβαλλεί μέσα μας το φόβο.Μόνο για σήμερα ας το νικήσουμε.Ας γίνει έτσι. ΣΑΑΑΑΑΤ ΝΑΑΑΜ!!!
