SHAINA NOLL-HOW COULD ANYONE

         Με πολλή αγάπη στη μία και ευλογημένη ψυχή.
 Τη δική σου!!!

ΠΕΡΙΜΕΝΑ

Μόλις σε γνώρισα και αργότερα πριν σε ξεχάσω,δύο χρόνια, από φεγγάρια γεμάτα σε περίμενα!
Ανέπνεα για εσένα,
φύλαγα ευχές ανάμεσα από αναπνοές δύο γενεθλίων-χρόνια ανωριμότητας ή ωριμότητας-θα δείξει!
Πρίν σε γνωρίσω πάλι, χρόνια, αιώνες και ζωές φύλαγα μια θέση για εσένα στην καρδιά μου, όπως μαρτυρούσαν οι πνοές των αγγέλων,ηχός σειρήνας στην διακοή μου όπως δίδυμες σπίθες καίγονται, φλόγες να γίνουν 
και τώρα...
άλλαξα!

Δεν μετάνιωσα...
Δεν κουράστηκα
Δεν λύγισα!Στην καρδιά μου κυλάει το αίμα της δικής σου!Το νιώθω να με πλήμμυρίζει ανάγκη!
Απλά ο κόκκος της άμμου στο χτύπημα της αλλαγής στο σώμα μου, έγινε πιο πυχτός, σχεδόν διπλός, το βλέμμα μου που κοίταζε ορίζοντες, αλλάζει οπτική γωνία!
Μπήκε η ψυχή στην τελική ευθεία!

Και τώρα που έρχεσαι πίσω...
τώρα που βρήκες τον δρόμο από τον σύννεφο του πόνου, που την ματιά σου τύλιξε, μία χάρη σου ζητώ!
Από την θέση που με βλέπεις, με θαυμάζεις, με κοιτάς και δίπλα μου προχωράς, πρέπει να ξεμουδιάσω!
Στάση ζωής ν'αλλάξω!
Όποιος σε θαυμάζει κατά βάθος δεν εκτιμάει καμία υποταγή παρά μονάχα υπακοή, να γίνεις κάτι άλλο, κάτι πολύ μεγάλο με το άπειρο να συγκριθείς. 
Να αναμετρηθείς.
Να βγαίνεις πάντα νικητής.
Το θέλω
μα δεν το απαιτώ 
βλέπεις εσύ δεν είσαι εγώ
μα αν φτερουγίζω ακόμη σαν άγγελος έκπτωτος στην καρδιά σου
μπορείς
αντέχεις
να με περιμένεις
θα γίνω πάλι αγκαλιά για να φυλάξω την καρδιά σου
μα πρέπει πρώτα να ακούσω την δική μου
πριν γινω η επιθυμία σου
να γίνω η φωνή μου
το γελαστό εσώτερο παιδί μου
που αγαπάει το κυνήγι
σαν ένα μέρος -στων δύο- το παιχνίδι

 

Ότι μένει μυστικό....

          δεν κινδυνεύει απ'τον εχθρό.

                ..... Την ζήλια  των ματιών

             τις λέξεις των χειλιών

                       που ταξιδεύουν...

                           ...προς το άδικο

ΕΤΣΙ ΣΕ ΘΕΛΩ

Σε θέλω
Είσαι παιχνίδι κι εσύ
Κάποιου Θεού που όλο φέρνει βροχή
Κι όμως σε θέλω

Σε θέλω
Όπως το ρεύμα χτυπά
Δυο χέρια αθώα βρεγμένα γυμνά
Έτσι σε θέλω

Αφού φτάσαμε ως εδώ
Τελειωσέ με μια και έξω
Τι άλλο τώρα να διαλέξω
Τι να ζω

Στης ζωής μου το γκρεμό
Έλα εσύ και γίνε τέρμα
Ένα ειν' το θέμα
Σ' αγαπώ

Σε θέλω
Θάλασσα εσύ του μυαλού
Πνίγομαι όμως δεν πάω αλλού
Κι έτσι σε θέλω

Σε θέλω
Σαν πληγωμένο πουλί
Χαριστική σου ζητάω βολή
Έτσι σε θέλω ...

Μουσική:Μιχάλης Χατζηγιάννης
Στίχοι: Ελεάννα Βραχάλη

ΜΑΘΕ ΠΡΩΤΑ Ν'ΑΓΑΠΑΣ

Δεν μπορώ στις υποσχέσεις σου να ζω,
θέλω να βγω απ’ της ανάγκης τον κλοιό.
Δωσ’ μου λίγη σημασία κι’ όσο ψάχνω την αιτία
βρες μου μία δικαιολογία, άλλη μια μόνο μια.

Παράπονα καρδιάς που κάνεις πως ξεχνάς
μέτρα αντίστροφα για μας, μάθε πρώτα ν’ αγαπάς.
Τον καημό μου θα σου πω, έτσι απλά να λυτρωθώ
μέτρα αντίστροφα για μας, τόσο δα αν μ’ αγαπάς,
μέτρα αντίστροφα για μας...

Πάει το χτες στον ουρανό μας αστραπές
φίλα με αν θες και πες που πήγαν οι χαρές.
Τελευταία ευκαιρία ό,τι θες εγώ θυσία
μήπως βρούμε την ουσία τι ζητάς, τι ζητάς.

Παράπονα καρδιάς που κάνεις πως ξεχνάς
μέτρα αντίστροφα για μας, μάθε πρώτα ν’ αγαπάς.
Τον καημό μου θα σου πω, έτσι απλά να λυτρωθώ
μέτρα αντίστροφα για μας, τόσο δα αν μ’ αγαπάς,
μέτρα αντίστροφα για μας... (x2).

Μάθε πρώτα ν'αγαπάς-Έλενα Παπαρίζου
L.P Βρίσκω τον λόγο να ζώ.

ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ ... ΔΑΚΡΥΑ

Δεν ήταν παρα μόνο μια διαδρομή
ένα ταξίδι αστραπή
όλα σε μια διαδρομή.

διαδρομή μες στο μυαλό μου.

διαδρομή μες την καρδιά μου.
Και ξάφνου φάνηκες εσύ.
Δάκρυ από ένα σύννεφο που θα'φερνε βροχή.
βρόχη πάνω στο τζάμι μου μα όχι στα μάγουλά μου.

Τί να χε αυτό το σύννεφο .
Τί να χε η διάθεσή του...
ποιος άραγε το φόρτωσε με μαύρο,
γκρίζο χρώμα.
άραγε να μουνα εγώ
ή μήπως κάποιος άλλος
κάποιος που φλέρταρε βαθιά μια άγρια καταγίδα...

Δεν έχει σημασία πια
Δεν έχει διόλου συννεφιά
και ο ήλιος αντήχησε ξανά
στο μαύρο των φακών μου
Στο άσπρο της ψυχής μου
μα αυτό το γκρίζο σύννεφο
τρύπωσε στο όνειρό μου.
και μου'φερε προμήνυμα
σίγουρη καταιγίδα.

Θέλω να επιπλεύσω
μα πώς θα επιβιώσω?
ένα ουράνιο τόξο αναμένω...
στα χρώματά του να χαθώ.

SONGS TO LOVE, SONGS TO HATE

Κατόπιν πρόσκλησης του αγαπημένου μου φίλου Dazed & Confused, εδώ και πολύ καιρό σας παρουσιάζω τα αγαπημένα μου τραγούδια και μη, ύστερα από τα δαιμόνια που μου έσπειρε η φίλη μου η Negma,



Πρώτο στην λίστα των αγαπημένων μου κομματιών είναι το Foolish games της Jewel:





"Foolish Games"
You took your coat off and stood in the rain,
You're always crazy like that.
And I watched from my window,
Always felt I was outside looking in on you.
You're always the mysterious one with
Dark eyes and careless hair,
You were fashionably sensitive
But too cool to care.
You stood in my doorway, with nothing to say
Besides some comment on the weather.

Well in case you failed to notice,
In case you failed to see,
This is my heart bleeding before you,
This is me down on my knees, and...


These foolish games are tearing me apart,
And your thoughtless words are breaking my heart.
You're breaking my heart.
You're always brilliant in the morning,
Smoking your cigarettes and talking over coffee.
Your philosophies on art, Baroque moved you.
You loved Mozart and you'd speak of your loved ones
As I clumsily strummed my guitar.

You'd teach me of honest things
Things that were daring, things that were clean
Things that knew what an honest dollar did mean
So I hid my soiled hands behind my back
Somewhere along the line I must've gone off track with you


Well, excuse me, guess I've mistaken you for somebody else,
Somebody who gave a damn,
Somebody more like myself.


You took your coat off,
Stood in the rain,
You're always crazy like that.

Το αφιερώνω στο Χρυσοψαράκι μου που μου το έμαθε.






Όσον αφορά το επόμενο τραγούδι δεν έχω αφήσει Discotheque που να μην το έχω χορέψει.
Σας παρουσιάζω κάτι που ξέρω ότι ήδη λατρεύετε.


Salt'n Papa- Push it









ΤΑ ΗΣΥΧΑ ΒΡΑΔΙΑ-Αρλέτα

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα ‘σαι πάντα δικός μου
θα 'μαστε πάντα μαζί
Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ' ανάβει
σα μεγάλο καράβι
που θα 'σαι μέσα κι εσύ
Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου που θα σ’ ακολουθεί

θα περνάει φωτισμένο
της ζωής μου το τρένο
που 'θα 'σαι μέσα κι εσύ
Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου που θα σ’ ακολουθεί.


Μουσική: Λ. Παπαδόπουλος Στίχοι: Μ. Κριεζή





τα ήσυχα βράδια τα λατρεύω.
Κάθε φορά που το θυμόμουν και το τραγουδούσα στο μάθημα φωνητικής,
με έπιαναν τα κλάμματα και ποτέ δεν το τελείωνα. Ήταν εκείνη η εποχή που είχα πάντα λόγο να το αφιερώνω, σε ανθρώπους που αγαπούσαν να φεύγουν μακριά μου.
Και συνεχίζουν ακόμη....

Μόνο που τώρα δεν με νοιάζει πια. Αλήθεια ή ψέμματα άραγε;
Ούτως ή άλλως ματώνω....




Αυτό το τραγούδι της Πέγκυς Ζήνα, μισώ να το λατρεύω
και λατρεύω να το μισώ.
Πόσο μάλλον αν παρακολουθήσατε το παρα5, και το ακούγατε με την αστεία προφορά της Αμαλλίας(Ζέτας Μακρυπούλια).

Υπάρχει όμως και ένα τραγούδι που με νευριάζει τόσο μα τόσο πολύ που κάθε φορά που το ακούω μου έρχεται να σπάσω το ραδιόφωνο.
Δεν είναι άλλο από το ακόλουθο:



And So The Story Goes

Maria Montell

Ελπίζω κάπως να με καταλαβαίνετε....



Ελπίζω να σας άρεσαν οι επιλογές μου....

Η πρόκληση και η πρόσκληση είναι ανοιχτή για όλους.



Τολμήστε το...

TO ΦΩΣ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ

Το φως που πέφτει

πάνω στον καθρέφτη

παίρνει τη μορφή σου

και τρελαίνομαι

στις παραισθήσεις... έχω ψευδαισθήσεις

ακούω τη φωνή σου

να λέει

Έρχομαι...

Ψέμματα μου λέει

και το φως που ρέει

απ 'τα δυο μου μάτια

είναι δάκρυα

ψέματα μου λέει

κι η καρδιά μου κλαίει

σαν μικρό παιδάκι σε μιαν άκρια

Το φως που πέφτει

έρωτά μου ψεύτη

γράφει σ 'αγαπάω

σαν δε ντρέπεσαι

και εγώ στη ζάλη

εσένα ακούω πάλι

να μου ψιθυρίζεις

ότι έρχεσαι...

(Στίχοι- Μουσική: Γιάννης Πάριος )

Για μία ψυχή που ξέρει μόνο να φεύγει…