2013 HAPPY BATHS OF HAPPINESS AND CREATIVITY

Εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, το 2013 να φέρει δημιουργία, σύλληψη νέων ιδεών προς γέννηση και πραγματωση, χαρά, αναγέννηση, ανανέωση, χαλαρωτικές στιγμές, αγάπη, αφοσίωση, έρωτα, συγκίνηση, τρυφερότητα,πληρότητα, ανεύρεση ανθρώπων που αποτελούν δίδυμη φλογα για εσένα και αιώνια συντροφικότητα.

Ας μείνουμε με αυτή την αίσθηση
ας αφεθούμε στα χέρια του Δημιουργού μέσα μας, για να πλεύσουμε σε στιγμές ευτυχίας, γαλήνης.
Αφού το αξίζεις, οραματίσου το και υλοποιήσε το!
Αγάπησε την ζωή σου, και ας βουτάς πότε στο κρύο, πότε σε βαθιά νερά, πότε στα κύματα, υπάρχει μία στεριά αγάπης, να σε φιλοξενήσει.

Ποτέ μην ναυαγήσεις σε σχεδία δανεική που δεν χωράει τα όνειρά σου!
Ζήσε.
Χαμογέλασε
Καλωσόρισε τον ωκεανό των θαυμάτων που σε περιμένει.
Κούρνιασε στην βελούδινη υφή της αγκαλιάς που σε περιμένει.

Ανακάλυψε αυτό που μέλλει να γινεις!!!
ΕΣΥ συνάντησε ΕΣΕΝΑ!

ΠΕΡΙΜΕΝΑ

Μόλις σε γνώρισα και αργότερα πριν σε ξεχάσω,δύο χρόνια, από φεγγάρια γεμάτα σε περίμενα!
Ανέπνεα για εσένα,
φύλαγα ευχές ανάμεσα από αναπνοές δύο γενεθλίων-χρόνια ανωριμότητας ή ωριμότητας-θα δείξει!
Πρίν σε γνωρίσω πάλι, χρόνια, αιώνες και ζωές φύλαγα μια θέση για εσένα στην καρδιά μου, όπως μαρτυρούσαν οι πνοές των αγγέλων,ηχός σειρήνας στην διακοή μου όπως δίδυμες σπίθες καίγονται, φλόγες να γίνουν 
και τώρα...
άλλαξα!

Δεν μετάνιωσα...
Δεν κουράστηκα
Δεν λύγισα!Στην καρδιά μου κυλάει το αίμα της δικής σου!Το νιώθω να με πλήμμυρίζει ανάγκη!
Απλά ο κόκκος της άμμου στο χτύπημα της αλλαγής στο σώμα μου, έγινε πιο πυχτός, σχεδόν διπλός, το βλέμμα μου που κοίταζε ορίζοντες, αλλάζει οπτική γωνία!
Μπήκε η ψυχή στην τελική ευθεία!

Και τώρα που έρχεσαι πίσω...
τώρα που βρήκες τον δρόμο από τον σύννεφο του πόνου, που την ματιά σου τύλιξε, μία χάρη σου ζητώ!
Από την θέση που με βλέπεις, με θαυμάζεις, με κοιτάς και δίπλα μου προχωράς, πρέπει να ξεμουδιάσω!
Στάση ζωής ν'αλλάξω!
Όποιος σε θαυμάζει κατά βάθος δεν εκτιμάει καμία υποταγή παρά μονάχα υπακοή, να γίνεις κάτι άλλο, κάτι πολύ μεγάλο με το άπειρο να συγκριθείς. 
Να αναμετρηθείς.
Να βγαίνεις πάντα νικητής.
Το θέλω
μα δεν το απαιτώ 
βλέπεις εσύ δεν είσαι εγώ
μα αν φτερουγίζω ακόμη σαν άγγελος έκπτωτος στην καρδιά σου
μπορείς
αντέχεις
να με περιμένεις
θα γίνω πάλι αγκαλιά για να φυλάξω την καρδιά σου
μα πρέπει πρώτα να ακούσω την δική μου
πριν γινω η επιθυμία σου
να γίνω η φωνή μου
το γελαστό εσώτερο παιδί μου
που αγαπάει το κυνήγι
σαν ένα μέρος -στων δύο- το παιχνίδι

 

ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ-ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΣ

Κάπως έτσι σκυφτή,αντίκρυσα τον ήλιο το πρωί. Μέσα μου!Έξω από εμένα δεν μπορούσα τίποτα να δω! Δεν είπα λέξη!Σαν το μωρό, που να παραπονεθεί με φράσεις είναι αδύνατον. Έκλεισα τα μάτια μου και τραγούδησα για επτά λεπτά, το μάντρα, το τραγούδι της ψυχής μου, σε άλλη γλώσσα, πιο δική της, να εισχωρήσω μέσα στην λογική της.Να με καταλάβει.Να ακολουθήσω την ροή της.

Sat Siri, siri Akaal, Siri Akaal Maja Akaal, Maja Akaal,Sat Nam, Akal Moorat Wahe guru.

Ο πόνος κάπως άλλαξε. Αυξομειώνονταν σε ένταση μα δεν κατάφερε να με λυγίσει πιο πολύ.Μέσα μου η πίστη, με ψήλωνε περισσότερο και ας φαινόμουν σε άλλο βλέμμα ως το αντίθετο.Συνέχισα να προσεύχομαι, ένιωθα φτερά στον ώμο μου, ύστερα από επικλήσεις στους φτερωτούς αγγέλους μου, να με κυκλώνουν.Άκουγα φωνές να μου τραγουδούν" τα βάρη από πάνω μου πρέπει να εξωτερικευτούν, να απαλλαχθώ από το εγώ, που θέλει τα πάντα να προφταίνει, όλα να τα προλαβαίνει, πρέπει να τα μοιράζομαι, με όσους επιθυμούν να τα σηκώσουν".Μα το εγώ, δεν αντέχει ούτε καν τον πόνο. Πόσες ψυχές με απαρτίζουν; Πόσες επιθυμίες άλλων με κυκλώνουν;
Ποτέ δεν άφηνα κανένα βάρος να το φέρει εις πέρας κάποιος άλλος. Μόνη μου σηκώνω τα φορτία, όπου βάρος στην ζωή μου, διαθέτω έναν ώμο να το επωμιστώ. γιατί το κάνω, το αγνοώ.Κάποτε θα λογικευτώ. Ούσα θεραπεύτρια, δεν χορηγούμαι καμμία φαρμακευτική ανακούφιση μέσω συνταγής, απλά θέρμη από τις παλάμες μου,όλο το ανάστημα μου, έτσι έμαθα πως πρέπει να το ύψωνω.
Μα αποφάσισα να αφήσω την δικαιολογία, να βλέπω τον Θεό μπροστά μου, μέσα μου, πίσω από κάθε δοκιμασία, να γίνομαι όλο και πιο δυνατή. Να εμπιστεύομαι. Να γεύομαι την ίδια την ζωή. Η ψυχή δεν την διάλεξε για εμένα αλλά εγώ έγινα η επιλογή.Στο Ά, στο Ω, στο λάθος, στο σώστο.Στην ένωση, στον χωρισμό, στην γέφυρα, στον αποχωρισμό.Στην λύτρωση, στον ψυχαναγκασμό.

Και αυτό για μένα ως ψυχή, καλείται ο Θεός. Ο ένας, ο απόλυτός, ο μοναδικός, ο Αληθινός μου εαυτός!
Μέσα μου αναγεννήθηκε, από τις σταγόνες των δακρύων μου, έφτιαξε ουράνιο τόξο, από τις στάχτες των επιλογών μου, έφερε μία ελπίδα, από την Ιθάκη της ξενιτιάς, με έφερε πίσω στο λιμάνι της καρδιάς.Για Εμάς. Να μην πονάς! 

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΡΙΚΟ 
ΣΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΖΛ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ!

THE GAP BETWEEN US

Όταν μία καρδιά, την χωρίζουνε χιλιόμετρα από μία άλλη, που ένιωθε κοντά της, και όταν το κενό που τώρα έμεινε μέσα από τις λέξεις, την σιωπή, τις προσβολές, τα σ'αγαπάω, καλείται να καλύψει η γνώση, ο στίχος, η μελωδία απο τραγούδια άγραφα που ανεμένουν το δικό μου πόνο, και μία φωνή σαν ψίθυρο να τον σιγοτραγουδήσει, μία θεά που τώρα αναδύεται ,στα πέπλα της να τον τυλίξει, μία θεραπεία ανάμεσα μας, την απόσταση να μηδενίσει, και ότι άλλο πιο δημιουργικό, σαν ένας πίνακας αφηρημένης τέχνης, μία ξέπνοη αναπνοή ενισχυμένη από ομ, μία πένα που με το μελάνι της, ενώνει σιωπές....

Τότε άξιζες μέσα μου να υπάρχεις !!!

(ΑΣΤΕΡΙ ΕΣΥ)ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΜΑΖΙ!!!

Έπεσε η νύχτα, βγήκε το αστέρι της σιωπής και σου έδειξε τον δρόμο να βρεις την καρδιά μου.

Δύσβατο μονοπάτι θα βρεις.Γεμάτο πόνο, πληγές και ανατριχίλα.

Μα μην απογοητευτείς και το Ανώτερο Θέλω χαλάσεις!

Ότι νιώθω, σαν λίμνη δακρύων αντανακλάει ότι νιώθεις.
Μονάχα να θυμάσαι πως είσαι η μόνη μου ευχή.Οι χτύποι της καρδιάς συγχρονισμένοι,όπως ο ρυθμός της αναπνοής μας! 

Μαζί να έρθουμε
Μαζί να σταματήσουν...

"Πέφτει το αστέρι μας, κάνε μια ευχή

Ελεύθερη να'ναι η ψυχή μας

και ότι περάσαμε πριν στην ζωή, 

να'ναι η κρυφή Δύναμη μας" 

Ελεύθερη Ψυχή

Ευανθία Ρεμπούτσικα 

Ελένη Ζιώγα

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗ

Γιατί να τα περιμένουμε άραγε όλα από τους αγγέλους;
Πόσες προσευχές μπορούν ταυτόχρονα να ακούσουν από τα βάθη της καρδιάς μας;
Γιατί το όνομα τους δεν φεύγει ποτέ από τα χείλη μας, όταν αναζητούμε θαύματα, λύσεις, αγάπη και θεραπεία;
Γιατί την πνοή ενεργοποίησης ζωής που μας δόθηκε από τον Δημιουργό, αρνούμαστε να την στρέψουμε εντός μας;
Γιατί δεν αποδεχόμαστε την Θεία Αποστολή μας, που εκπέμπεται από τα χέρια μας, από τα λόγια μας, από όλο μας το είναι, ως αυτοθεραπεία;
 Γιατί ζητούμε πάντοτε αντάλλαγμα σε κάτι που απλόχερα μας δίνεται;

Γιατί μονίμως αναζητούμε ένα ψεγάδι γι όλους εκείνους που κρατούν στα χέρια τους φως, και από την σπίθα της λαμπάδας τους, ενεργοποιούν το σώμα το δικο μας;
Γιατί δεν αποδεχόμαστε την διαφορετικότητα μας;
Γιατί μιμούμαστε σαν πομποί φωτός υπηρέτες από το σκότος;

Θεραπευτής του εαυτού του, καλείται εκείνος, που σε όλα όσα ερωτήθηκε, τα έχει ήδη μέσα του απαντήσει, πράττοντας, φυσόντας τα ως εκπνοή αγάπης προς το Όλον!!!

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΛΕΙΑΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΕΙΡΙΩΝ

Είναι πολύ ειρωνική η ζωή ως προς την αποστολή των ψυχών της στον πλανήτη Γη. Να μην αναφερθώ καν στο ανώτερο καθήκον όσον αφορά το θεϊκό σχέδιο της κάθε μίας ξεχωριστά.Άλλα σχέδια δημιουργείς και άλλα υλοποιούνται.Ο Δημιουργός έχει τον πρώτο λόγο. Βρήκα την καταγωγή μου. Δεν ήμουν γήινη. Ποτέ δεν το αισθανόμουν. Ένιωθα ξένη και αιχμάλωτη σε όλες τις γήινες απολαύσεις. Ήρθα να λάβω φως και γνώση. Μαθητεία μέσα από λάθη, πάθη, στεναχώρια, εντάσεις, αφθονία χαράς και ανωτέρων συναισθημάτων που έπρεπε κάθε στιγμή να τα εκφράζω, αναδυόμενη από την σιωπή, με αποκούμπι την τέχνη σε όλα τα επίπεδα(Αστερισμός Πλειάδων). Εισχώρησα στην αρμονία της. Έμαθα σαν του Πατέρα πιστό Δημιούργημα, να δημιουργώ. Να διδάσκομαι μέχρι να μπορώ κάποτε ότι έμαθα με την σειρά μου, σε άλλους να διδάξω.Να μάθω να αγαπάω πιστά και αληθινά.   Μου έλειπε όμως η συγκέντρωση, η νόηση, η ανώτερη διάνοια, η αγάπη ως αξία σπάνια, μακριά από είδωλα που κομμάτια του καθρέφτη της γνώριζαν πως μέσα μου βίαια επιθυμούσαν να την σπάσουν και εμένα να ραγίσουν.

Ήρθες εσύ, όλα τα παραπάνω να μου διδάξεις σαν άξιος εκπρόσωπος του αστερισμού του Σείριου, ως χρέος της δικής σου αποστολής ανάμεσα σε αυτές, η αξία της θεραπείας ως επιστήμη, η προσφορά, η μέριμνα, η πεποίθηση ύπαρξης ζωής σε άλλους πλανήτες, ξεχωριστούς από τους δικούς μας.Έπρεπε επιτέλους να με δω μέσα απ' τα δικά σου μάτια, ποια ήταν η ζωή μου προτού εμφανιστείς μέσα στο μονοπάτι της, στο ξέφωτο της φύσης πάνω σε σκαλοπάτι και άλλο κατώτερο από αυτό να βρω την δύναμη να το πατήσω. Η καρδιά μου ήταν τυφλή, έβλεπε κάθε ολότητα σαν μία ενότητα. Η δική σου έβλεπε το αντίστροφο. Οι λώροι τους ανταμώθηκαν, ενώθηκαν, απογειώθηκαν έγιναν σκοπός αμοιβαίος σε σχέση μαγεμένη. ¨Έπρεπε να μάθω να αγαπάω το Όλον με το νου, την λογική που απουσίαζε τόσα πολλά χρόνια εντός μου. 

 

 

¨Έπρεπε να ανοίξεις την πλώρη της σε μία βαθιά θάλασσα αγάπης. Η τρικυμία αυτής της αλλαγής, θυμάμαι με έριξε στο χώμα και έσπασα το φτερό της ύπαρξης μου μιας και στα μάτια του Θεού, γεννήθηκα αετός. Πάνω ψηλά δεν θα μπορούσα άδεια να γυρίσω.Εσένα σου έδωσε φτερά για να πετάξεις μακρυά μου. Τα απόνερα της αγάπης μου σε έπνιξαν και τώρα διασχίζεις με σχεδία, μια απέναντι στεριά από την δική μου. Ως δράση ή ως αντίδραση στις αντίρροπες συναισθηματικές ατζέντες μας. Έλα στην όχθη μου και πάλι. Η αποστολή σου πέτυχε, κομμάτια μου διαταραγμένα να ενώσεις και να μην φαίνεται η φθορά μα η δική μου απέτυχε να κολλήσω τα σπασμένα βέλη που λάβωσαν την καρδιά σου, την έκαναν να αιμορραγεί και να φυλάσσεται απ' την αγάπη την αληθινή. Της απελευθέρωσης, της χαράς, της δημιουργίας και της ελευθερίας. Όπου και να είμαι, όποια πυξίδα θα δείχνει την καρδιά σου, θα υπάρχει μέσα μου κομμάτι σου, ο αντίθετος πόλος του μαγνήτη της που την δική μου θέτει σε τροχιά.

Πόσο μου λείπεις........

TALKING INSTICTS

Άρχισα να ακούω φωνές, να εισέρχομαι σε άλλη γλώσσα.Των πρώιμων ενστίκτων. Της εσωτερικής φωνής.Της θέλησης. Χάθηκα μέσα στην μετάφραση, μα η διαίσθηση μου είναι ζωντανή. Μιλάει μέσα από τα χείλη των ζώων. Καταλαβαίνει μέσα απ'το θυμό τους ότι ποτέ της, δεν έχει εκφράσει. Σαν ψυχή ήμουνα πάντα κουταβάκι, ακολουθούσα όποιον τον νόμιζα ανώτερο, ανίκανος και αν ήταν.Ωρίμασα.Μεγάλωσα.Δεν οδηγούμαι πια από κανέναν.Ανοίγω το χέρι μου, την θέρμη της παλάμης μου, για όποιον θέλει δίπλα μου να περπατήσει, το χάδι του να μου χαρίσει, να με αγαπήσει, να με ηρεμήσει, να μην με ανταγωνίζεται, να με θαυμάζει, να με αποδέχεται. Δεν είμαστε σκιές μα του φωτός συνοδοιπόροι. Βρήκα τον Δάσκαλο μέσα μου. Μέσα στον καθρέφτη σου. Δεν σου ζητάω τίποτα. Δεν με ακολουθείς. Απλά βάδισε πλάι μου. Να σε νιώθω με όλες τις αισθήσεις μου, ότι δεν με εγκαταλείπεις μόλις γυρίσω για λίγο το κεφάλι μου, ότι υπάρχεις μέσα μου όπως και εγώ μέσα από εσένα.Και αν όνομα δεν έχεις, σε βαφτίζω αγάπη καιαν όνομα δεν έχω, βάφτισε με συγχώρεση, για όσες ψυχές με παίδεψαν πριν από εσένα χωρίς να ξέρουν να με διαχειριστούν.Τα ξέχασα όλα για να είμαι μαζί σου.Το είναι μου να ξεκουράζεται δίπλα από το εγώ σου. Μεγάλο όσο και αν φαίνεται, τον έλεγχο του δίνω και έτσι απέκτησα μία στέγη.Την καρδιά σου.

ΦΑΡΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

Γκρεμίστηκε μέσα μου το χθες και η αγάπη βρήκε νέο φάρο, την ύπαρξη μου, όπως και άλλες να φωτίζει.
Ο βυθός της γέμισε συγχώρεση για όλα εκείνα τα κύματα θυμού από την ακτή του ωκεανού της που χτύπησαν απάνω της.
Το φως της δεν θα χαμηλώσω.Ίδια με όλους δεν θα είμαι.
Θα πρέπει να φωτίζει λίγο πιο πολύ για όλα εκείνα τα βλέμματα που ήταν αδύνατον να δούνε.

Τι και αν ανάμεσα τους βρισκόνταν κάποτε και το δικό μου;

Αφιερωμένο στον νέο Δάσκαλό μου, Γιώργο Κυπριωτάκη που με βοήθησε να στρέψω μέσα μου, το βλέμμα τς καρδιάς μου.

Χρόνια Πολλά
Μόνο για σήμερα και για πάντα.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΡΔΙΑΣ....

Χρόνια πολλά από καρδιάς. Με αφορμή την Ανάσταση πρόκειται να διηγηθώ κάτι που έζησα.Λίγο πριν την Μ.εβδομάδα μου συνέβη κάτι απροσδόκητο και όμως τόσο αληθινο.
 
Βιώνοντας σημαντικές καθάρσεις τόσο σε συναισθηματικό, ενεργειακό και ψυχολογικό επίπεδο λόγω της εκπαίδευσης του Δασκάλου Ρέικι που θα συντόνιζα κάποιους μαθητές μου,η καρδιά μου μπλόκαρε.

Είχα πολλά παράπονα απο φίλους και την ανάγκασα να τα χωρέσει όλα στον βυθό της, που νόμιζα πως ήταν ατελείωτος και απέραντος. Αν ήταν όμως, δεν θα έπρεπε να συγχωρήσω;Δεν μπορούσα πια.Καμμία πληροφορία λησμόνησης δεν θα χωρούσε.Με εκδικήθηκε; Την εκδικήθηκα;Ακόμη δεν γνωρίζω. Ένα πρωινό, κάνοντας τον διαλογισμό από τις δίδυμες καρδιές, ενώνοντας την δική μου νοερά με του Δημιουργού μου, δάκρυα φώλιασαν μέσα μου.

   Ποτάμια από αυτά χωρίστηκαν σε ρυάκια και κύλησαν στα μάγουλά μου. Νόμιζα ότι ήμουνα νεκρή για να δεχτώ την θεία χάρη. Μα ήμουν έτοιμη για μία Ανάσταση καρδιάς. Ένιωσα μέσα μου ένα κρακ.Ήτανε πέτρα και έσπασε; Ήταν ναός αγάπης που γκρεμίστηκε; Πόνεσα πολύ.Ακόμη κολλάω τα κομμάτια της. Παραμένει ραγισμένη. Όμως κολλάει από τείχη του φωτός, της απέραντης αγάπης, της ευγνωμοσύνης, της εμπιστοσύνης,της Συγχώρεσης, της ανιδιοτέλειας και ακόμη ανασυντάσσεται.  
  

Αγάπη μου, έχουμε πλέον την ίδια καρδιά, δίδυμη φλόγα απ'την δική σου. 

Τι και αν κάποτε, γέμισε αγκάθια, πόνο,αυτολύπηση; Τώρα ενώθηκε με της δικής σου τα αδύναμα και δυνατά κομμάτια και έγινε μία, δυνατότερη. Τι και αν πέθανα για λίγο. Εισέπνευσα θάρρος. Εξέπνευσα ευαισθησία.
Βρες την δύναμη και εσύ να κάνεις με εμένα το ίδιο-στο έκαναν χωρίς να θέλεις- και τώρα να ξαναγεννηθείς.
Σε περιμένω στην επουράνια σκάλα, σε εδάφη ρόδινα και πιο ευνοικά να ξανασυναντηθούμε.
Αργείς;
Έρχεσαι;
Έναν σου χτύπο δυνατό που θα ηχήσει μέσα μου, γλυκά ω σαν αντίλαλος.

Σε περιμένω με χαρά και προσμονή......!!!

Τα δάκρυα μας, έγιναν ροδοπέταλα που πάνω τους τώρα την γέφυρα του χθες θα διασχίσουμε. 

Αφιερωμένο στον Νίκο μου......

I HEART ME

Άραγε η καινούργια μου καρδιά, που οι χτύποι της έδιωξαν την εσωτερική μου καταιγίδα και με έδεσαν για τα καλά στο επουράνιο Σου λιμάνι, να φτερουγίζει πιο συχνά στα κύματα της ευαισθησίας σου; Να σε αγαπάει περισσότερο;