(ΑΣΤΕΡΙ ΕΣΥ)ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΜΑΖΙ!!!

Έπεσε η νύχτα, βγήκε το αστέρι της σιωπής και σου έδειξε τον δρόμο να βρεις την καρδιά μου.

Δύσβατο μονοπάτι θα βρεις.Γεμάτο πόνο, πληγές και ανατριχίλα.

Μα μην απογοητευτείς και το Ανώτερο Θέλω χαλάσεις!

Ότι νιώθω, σαν λίμνη δακρύων αντανακλάει ότι νιώθεις.
Μονάχα να θυμάσαι πως είσαι η μόνη μου ευχή.Οι χτύποι της καρδιάς συγχρονισμένοι,όπως ο ρυθμός της αναπνοής μας! 

Μαζί να έρθουμε
Μαζί να σταματήσουν...

"Πέφτει το αστέρι μας, κάνε μια ευχή

Ελεύθερη να'ναι η ψυχή μας

και ότι περάσαμε πριν στην ζωή, 

να'ναι η κρυφή Δύναμη μας" 

Ελεύθερη Ψυχή

Ευανθία Ρεμπούτσικα 

Ελένη Ζιώγα

Η ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Τι σχήμα να σου δώσω αγάπη μου; 
Γιατί δεν έχεις την ανάγκη, ο ακατέργαστος πηλός που είσαι, να πάρει το σχήμα μίας μορφής της αγάπης...

Αλήθεια, μαζί με εσένα ρωτάω και τον εαυτό μου, τι μορφή έχει η αγάπη;

Λυχναριού, για να πραγματοποιεί τις περισσότερες ευχές σου, ερωτικού κορμιού, για να αιχμαλωτίζει μέσα από τον πόθο, όλες τις ηδονές και την ικανοποίηση να φέρνει; 

Ενός μαργαριταριου όπου η ομορφιά του και η αξία του, μένουν κρυφές σε όστρακο, για να πλανάται το μυστήριο και ο αληθινός ο θησαυρός να ηχεί ω σαν την σιωπή των λέξεων που την φέρουν;Κατακόκκινα χείλη, από που το φιλί της μοιράζεται ανάμεσα από λέξεις που άλλοτε του προσδίδουν πίκρα προδοσίας και άλλοτε απροσδόκητη γλύκα πίστης αιώνιας; Βλέμμα, που σε κάθε του ματιά, τον έρωτα θυμίζει; Πανοπλία και σπαθί, γι'αυτόν να πολεμάει και πάντα να νικάει; ΟΡΚΟΣ; να μην ξεχνιέται απ'την καρδιά;

 Ϋμνος,να σιγοτραγουδάται;

Θυμίσου μόνο, πίσω από κάθε της μορφή, κρύβεται η ειρωνεία. Αξία αληθινή δεν την αφήνει να φανεί;

Ποιό είναι λοιπόν, του καθενός το σχήμα; Πως είσαι για εμένα εσύ, και εγώ για εσένα;

Μην κρεμιέσαι από τα χείλη μου, απάντηση δεν έχω να σου δώσω. Το μυστικό μας είναι ένα. Ιερό κλειδί, στην πόρτα του Δημιουργού μας.Επίτρεψε μου, λίγο να περιπλανηθώ μέσα στην οάση του παραδείσου, άλλες μορφές να δω και μέσα μου έτσι να μπορώ να σε συγκρίνω. Να σε εντοπίσω μέσα μου, γύρω μου, αυτό που είσαι ακριβώς, η αξία σου απογυμνωμένη.
Έτσι για να πιστέψω στην δική μου, 
μέχρι τα ίχνη των πρωτόπλαστων να βρω, και έτσι να μας αναγνωρίσω.

Τις ψυχές μας υμνώ κάθε στιγμή, μέχρι να μας χωρίσει της ουτοπίας, η ειρωνεία...

ΤΟΥ ΣΚΟΡΠΙΟΥ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ

Μικρότερη σαν ήμουν διασκέδαζα να πειράζω τους σκορπιούς, να τους κυνηγάω με φλεγόμενες λαβίδες και να τους βλέπω να αυτοκτονούν με το ίδιο τους το δηλητήριο.Χθες αποφάσισα να το βιώσω.Οι λέξεις έγιναν φράσεις που σύνθεσαν σελίδες γεμάτες συναισθήματα και ύστερα έγιναν φωτιά.

Επίσης καμάρωνα που δεν μου έτυχε ποτέ σκορπιός να με τσιμπήσει.Μέσα σε ένα χρόνο, και όμως δύο φορές, ήπια το δηλητήριό του. Το τσίμπημα ήταν θανατηφόρο. Στην καρδιά με ορμή με σημάδεψε. Δεν πρόλαβα καν να πονέσω.Μα ξέρω στα σίγουρα πως το ήπιαμε και οι δύο απ'το κεντρί σου...Πεθάναμε μαζί, σαν Ιουλιέτα και Ρωμαίος μίας άλλης εποχής. Τότε τους λάβωσε το πάθος και η αγάπη. Τώρα ο εγωισμός.

Στον Μάριο και την Σύνθια του τότε, 

Στην Κωνσταντίνα και τον Νίκο του σήμερα

MISSING U

"Μου λείπεις" φωνάζουν οι λέξεις μέσα στο μυαλό μου.Η καρδιά δεν συμμετέχει μονάχα μετρά τις ώρες από την ειρωνεία της απουσίας. Οι σκέψεις σου για μένα είναι δίπλα μου, το άρωμά σου ντύνει το σώμα μου, κάθε σπιθαμή του που τα χείλη σου δεν άγγιξαν ποτέ.Εκεί στέλνεις κάθε βραδιά το χάδι σου-τους όρκους μου να σε ξεχάσω να απενεργοποιήσεις-για να με απογειώσεις. Αρνιόμασταν, έσυ να παραδωθείς και εγώ να σε αφήσω. Τα σ'αγαπώ σου χτίζουν τις γέφυρες συνείδησης και ονείρου και έρχονται μέσα στο μαξιλάρι μου. Ο ανώτερός σου Εαυτός συχνά μιλάει με τον δικό Μου, ένα σου μήνυμα -ότι και εγώ σου λείπω- να μου μεταφέρει και μετά σιωπή.Κόλαση και παράδεισος στο ίδιο σκηνικό. Πως γίνεται να ζω, μέσα σου να κατοικώ, να υπάρχω, να ανασαίνω, να αναπολώ, να λησμονώ, όλα αυτά που με αφορούν να τα γνωρίζεις, να τα αφουγκράζεσαι και να έχεις απαντήσεις προτού καν μέσα μου αναρωτηθώ τις ερωτήσεις.


που είσαι;


Κάθε λεπτό που γίνομαι σοφότερη νιώθω ακόμη πιο κενή χωρίς την παρουσία σου.
Κύριε Δημιουργέ μας αν υπάρχω στις προσευχές του, όπως και εκείνος στις δικές μου, άλλο μην μας κρατάς - από την θέληση Σου να είμαστε μαζί-χωρισμένους!

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΣΕ ΕΣΕΝΑ(ΑΝΤΙ ΓΙΑ Σ'ΑΓΑΠΑΩ)

Ζευγάρια χειλιών που θέλουν να εκφράσουν μία αλήθεια χωρίς να αρθρώσουν απαραίτητα την λέξη σ' αγαπάω, επί της ουσίας διάλεξαν τον παρακάτω τρόπο, εκφράζοντας το και απόλυτα να το εννοούν, με αφορμή εσένα που ξυπνάς όλα τα θαύματα μέσα στην ζωή μου...

Νιώθω αγάπη για σένα,γιατί κάθε που τον ουρανό κοιτάζω,νιώθω το μπλε του βυθού από το βλέμμα σου να με αντικρίζει.Έτσι ενώνεις δύο κόσμους μέσα μου, να με αφοπλίζουν,να μου δίνουν φτερά και να με απογειώνουν,να ανέβω κοντά σου .

Όταν συμβαίνει κάτι,οτιδήποτε μέσα στην κλεψύδρα της άμμου του χρόνου,την κάθε στιγμή που με απαρτίζει,μόνο μαζί σου θέλω να το μοιραστώ.

Με κάνεις να θέλω να γίνομαι καλύτερη.

Ήρθες στην ζωή μου και την άλλαξες, δανείζοντας μου από την ένωση μαζί σου,μία καρδιά πιο ολοκληρωμένη να χωράει και άλλη αγάπη,πάθος,λαχτάρα,συνειδητοποίηση και έρωτα...

Κάθε σου σκέψη,γίνεται άρωμα από την  αύρα σου και με ζεστασιά και απλότητα,την ύπαρξή μου πλαισιώνει,της δίνει ζωή και νόημα να αναδυθεί στον κόσμο που μας ήθελε μαζί.

Τα όνειρα μου είναι πιο έντονα και διαισθητικά  όταν κοιμάμαι δίπλα στο μαξιλάρι σου!

Ενεργοποίησες μέσα μου,με την ενέργεια σου,τον λόγο της δημιουργίας και τον ορισμό της επαφής.

Τελεία δεν μπορώ να βάλω για να ορίσω παύση στα συναισθήματά που την καρδιά μας ξεχειλίζουν.

Μα αν μπορούσα τώρα να σταματήσω να εκφράζομαι,θα έλεγα μόνο αυτό...

Όσο και αν δεν το παραδέχεσαι,στον Δημιουργό μας έδωσες την άδεια,από το πλευρό σου να με πλάσει,με μία εκπνοή να φυσήξει μία στιγμή ζωής,πλάι στην δική σου!

Εξαιρετικά αφιερωμένο στον Νίκο μου....

11/1/11

Αναπνέεις μέσα μου

Δυο κύτταρα σε έπλασαν

Κυοφορώ την ελπίδα μέσω της προσμονής

Τόσο σε ήθελα,

τώρα σε υλοποιώ να πράξεις,να προσφέρεις,να αναμορφώσεις την ύλη μου!!!
 

Αγάπη,έχεις τεράστια μνήμη...

ΓΕΦΥΡΑ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Είδες;Κάποιος εκεί ψηλά στην σχέση μας ορίζει πάλι την ελπίδα και χτίζει γέφυρες, τις μοναξιές μας να ενώσει.Μέχρι στιγμής η ακοή έχει τον πρώτο ρόλο.Η όραση παίζει κρυφτό.Η αφή,λέξεις πληκτρολογεί μέχρις εκεί που αισθάνεσαι ασφαλής.
Ας παίξουμε πάλι μαζί κάτω από άλλους κανόνες χωρίς ετικέτες και περιορισμούς.Τα μάτια θα δέσω,τα χέρια θα κρύψω να μην σε αγγίξω και χάσεις τον έλεγχο μαζί μου.Μα την καρδιά σου;Την δική μου;Μπορείς να την κοροϊδέψεις,να σταματήσει να χτυπά;

JUST GO WITH THE FLOW...

30/5/10
Κάθισα ευλαβικά σε ένα τραπέζι με πέντε άτομα,με φόντο την Ερμούπολη,ήμασταν έτοιμοι για δείπνο.Τα παράπονα για όσα δεν μου έδωσες γέμιζαν όχι απλά υπάκουες σκέψεις,τις καρέκλες γύρω μου,την άγρια θάλασσα μέσα μου,ίσως και ολόκληρο το μαγαζί της φίλης μας. Θα υποκρινόμουν την αδιάφορη σε ότι και αν έλεγες,σε ότι και αν έκανες στο εξής ηρεμώντας για λίγο τα κύματα μέσα μου.Οι λέξεις όμως που έμαθα με τυχαία αφορμή χάρη στις βουλές του σύμπαντος- ποιος εκ των τεσσάρων ατόμων δίπλα μου είναι τώρα ερωτευμένος-σε έχρισαν πάλι Ποσειδώνα της εσωτερικής μου τρικυμίας. -" Έχω να ερωτευτώ δέκα χρόνια".Αυτό απλά πάνω μου ξεστόμισε ο Κ.
Η τρίαινα έσκισε την καρδιά μου σε χίλια κομμάτια.Οι πέντε σφαίρες χτύπησαν εμένα,η τελευταία σε αυτήν την πράξη του δράματος θα χτύπαγε εσένα.Μόνο που κανένας εκ των δύο μας, δεν κρατούσε όπλο.Μονάχα προθέσεις για να βλάψει τον άλλον.Ποιος αγαπάει λιγότερο,ποιος ζηλεύει περισσότερο, ήταν το μοτίβο της αποψινής βραδιάς με ειρωνεία την άποψη του φεγγαριού που μία μία ρουφούσε τις σιωπές τριγύρω σαν να μας έχρισε κάποιος εσένα και εμένα, πρωταγωνιστές.
Δεν είχα παράπονο.Έπαιζαν και άλλοι στο ίδιο έργο,δεν μοιραζόμασταν μόνο οι δυο μας ατάκες -προσβολές!
Μέχρι να μάθω την αλήθεια που τόσο καιρό μου όφειλες,όταν έσερνα στην Σύρο βαλίτσες γεμάτες ρούχα,τα όνειρα και τις προσδοκίες μου τις φόρτωνες εσύ,και εγώ με πίστη και υπομονή τόσο μα τόσο μόνη τα μετέφερα σε όλο μου το είναι.
Παρέλασαν λοιπόν τέσσερα άτομα ακόμη στην σκηνή που κάποιος είχε στήσει.Από την αρχή της βραδιάς μέχρι και το τέλος ήμασταν τα μόνα σταθερά άτομα στο τραπέζι.Μία σκιά,γιατί γυναίκα δεν την λες,ήρθε κοντά σου και άρχισε να σε χαϊδεύει.Μα όχι μόνο με τα χέρια,με την αίσθηση της λαγνείας ολόκληρη.Έκανα λάθος τελικά.Δεν διαθέτει μόνο 9 κεφάλια μία Λερναία Ύδρα.Ήθελες να ζηλέψω.Το πέτυχες.Μα δεν φρόντισες καθόλου για το μέσο.Έγινες έρμαιο των ανασφαλειών σου όταν φλερτάρεις τόσο διαχυτικά με δυο καρδιές συγχρόνως.Το τηλέφωνο μου χτυπούσε,έφυγα διακριτικά κάπου απόμερα για να απαντήσω.Από το πλάνο μεμιάς εξαφανίστηκες.Γύρισα πίσω στην καρέκλα μου μα ήσουνα απών.Με βλέμμα διακριτικό στα αριστερά μου,έψαχνες με το βλέμμα της απόχης κάποια αποδοχή μέσα απ'το δικό της.Με τα χείλη του Ιούδα,ασπάστηκες για λίγα δευτερόλεπτα ένα κοινό μέλλον μαζί της.
Μα στην παρέα μας προστέθηκε και κάποιος άλλος.Όμοιος καθρέφτης με εσένα.Από την άλλην που φιλούσες λίγο πριν τραβήχτηκες και ήρθες δίπλα σε μένα.Όσο εκείνος μου έδινε σημασία και ρώταγε για μένα ότι δεν ήθελες ποτέ να μάθεις, η σκιά σου πάνω μου με έπνιγε,δεν με άφηνε ν'ανασάνω.Σχημάτισε χέρια που ποτέ ερωτικά δεν με είχαν αγγίξει,ξάφνου να με αγκαλιάζουνε.Ήθελες και εκείνος να ζηλέψει -μα στην ουσία το τόλμησε πρώτα εκείνος -να ακυρώσει μέσα του την όποια εικόνα έπλασε πλάι με εμένα ως φαντασίωση.Όταν τα ξημερώματα ζήτησε το τηλέφωνο μου,εσύ,ένα βήμα πιο πέρα ζήτησες μέχρι το σπίτι να με συνοδέψεις.Εγω το αρνήθηκα με μία φτηνή δικαιολογία σαν τις δικές σου όλο αυτό το διάστημα για να μην το κάνεις.Ένιωθα τόσο κουρασμένη.Τόσο παραδομένη.

Κατά την διάρκεια της επιστροφής προς το δωμάτιό μου χωρίστηκα σε δυο μέρη.Σε ανώτερο και κατώτερο εγώ.Μονομαχούσαν μέσα μου.Κανένας δεν βγήκε νικητής μέχρι τα μάτια μου να κλείσω.Τα συναισθήματα ανάμεικτα που κατακλύζαν την καρδιά μου.Περηφάνια,φόβος και δέος της διπλής κατάκτησης.Δεν ήταν δίκαιο όμως να αισθάνομαι χαρά για το παλιό.Μόνο για το καινούργιο με την ταυτότητα του Γιάννη.Χρειαζόμουν ενίσχυση ενεργειακή και έτσι με απόλυτο βοήθημα την Χριστική Ενέργεια της ψυχής μου και την θέρμη των χεριών μου υπέβαλλα την ολότητα μου μέσα σε πολυδιάστατη θεραπεία.Η προσωπικότητα επιτέλους παραδόθηκε.Έπεσε σε λήθη και σε νάρκη.Kάπου εκεί βρισκόμουν ανάμεσα σε όνειρα.Μία φωνή με ξύπνησε με τις λέξεις της.Όχι δεν ονειρευόμουν.Απλά άκουγα την χροιά,έψαχνα την ουσία.

"Ξέχασε τον.Δεν είναι για σένα.Δεν έχεις να του δώσεις τίποτα πια.Δεν έχει να σου δώσει κάτι νέο.Μπες σε άλλη τροχιά.Την καρδιά σου την περιμένει ο Νίκος"!

Ακόμη και τώρα μέρες,μήνες μετά δεν μπορώ με βεβαιότητα να ορκιστώ ποια είναι η θεική Πηγή της φωνής και του μηνύματος που όλο πίστη και εμπιστοσύνη μου μετέφερε.Δεν έπρεπε πλέον όμως να βασανίζομαι με κάποιον που δεν μου άξιζε.(σσ Εξωστρεφής Παράδεισος)Έτσι έφυγα από το νησί άλλος άνθρωπος.Εκείνος δεν με αποχαιρέτησε ποτέ και εγω με άλλα μάτια και πορφυρές εντυπώσεις επέτρεψα στην καρδιά μου να πλεύσει στο κύμα και να φύγει μακρυά.Πιο κοντά στην καρδιά του Νίκου.Μέχρι τότε,δεν γνώριζα κανέναν με το ίδιο όνομα.Μονάχα τον μπαμπά μου.

6/6/10
Απόλυτα ανανεωμένη,ξορκίζοντας το παρελθόν,δημιούργησα όμορφα κεριά εναποθέτωντας μέσα στην φλόγα τους όλη μου την πίστη,την εμπιστοσύνη,την αγάπη,το φως και την καλοσύνη.Το πάθος μου τα έντυσε με έντονα χρώματα αρώματα και ενέργεια.Μου είχε ζητηθεί από μία φίλη να συμμετέχω σε έναν φιλανθρωπικό σκοπό για την διάσωση της χελώνας careta-careta και από τα κέρδη μου, να δώσω μερίδιο για να στηρίξω την προσπάθεια.Η βροχή είχε κάνει την εμφάνιση της από το πρωί.Ο ήχος της σχεδόν μέσα από τα παράθυρα έδινε ρυθμό σε μία συζήτηση με την ομάδα μου-την ιερή μου οικογένεια του ρέικι και των αγγέλων- πως κάθε άνθρωπο που αναβαθμίζεται τον περιμένει ακολούθως κάποιος ξεχωριστός για να συνεχίσουν μαζί ένα ιερό έργο σαν πολίτες μίας ανώτερης διάστασης που τείνουμε να αναβαθμίσουμε.Οι Ανώτεροι Εαυτοί μας ξέρουν το ταίρι,την αδερφή ψυχή μας,τον ψυχοσύντροφό μας και πρέπει να αφεθούμε στην εμπιστοσύνη.Εμείς θέλουμε να πονάμε πλάι σε λάθος επιλογές και όχι εκείνοι.Η κουβέντα αυτή μου είχε αναπτερώσει το ηθικό.
Όσο περνούσαν οι ώρες,τόσο πιο κοντά βρισκόμουν προ των πυλών αυτής της μοιραίας συνάντησης.
Κατά την διάρκεια της εν λόγω οργάνωσης που ήμουν προσκεκλημένη συνάντησα τόσο κόσμο.Γνωστούς ανθρώπους που είχαμε χαθεί.Μεταξύ αυτών, φίλους όπου συνομιλούσαμε για την ενέργεια του ρέικι,την δύναμη των αγγέλων,για την ύπαρξη πολιτισμού σε άλλες διαστάσεις (σσ ufo) και συγγενείς που οικογενειακές συρράξεις μας χώρισαν.
Τα κεριά που είχα φέρει στον χώρο τα είχα εγκαταλείψει.Πηγαινοερχόμουν από μέρος σε μέρος.Όσο καθόμουν αγκυλωμένη στο στεγνό μέρος του κήπου,ένιωθα δύο μάτια να με κοιτούν έστρεψα την προσοχή μου για να αντιληφθώ ποιος εξέπεμπε την ενέργεια του προς το μέρος μου και είδαν έναν πολύ αρρενωπό,γλυκό άνθρωπο απλά να απομακρύνεται.Ήμουν στα αριστερά του.Ούσα αμέριμνη καθώς προχωρούσα προς τις δημιουργίες μου,έπεσα πάνω σε πηγαδάκι τριών ατόμων,χωρίς να προλάβω να αντιδράσω βρέθηκα να μιλάω στα αγγλικά περί ψεκασμών στο αιθερικό πεδίο της Γης από τα αεροπλάνα.Η φίλη μου η Κρίστυ με είχε αρπάξει από το μπράτσο για να με συστήσει στην παρέα της.Ανάμεσά μας ήταν και εκείνος.Αφού συστήθηκα μαζί του,ανταλλάξαμε τηλέφωνα,του έδωσα το δικό μου,για λόγους που ακόμη δεν ξέρω.Ήταν πολύ γλυκός.Το βλέμμα του εισχώρησε μέσα στο δικό μου.Η φωνή του χτυπούσε κάθε χορδή μέσα μου.Η χημεία ήταν ολοφάνερη.Έπρεπε όμως να μαζέψω τα κεριά γιατί ήμουν η τελευταία που είχε γεμάτο πάγκο.Δικαιολογήθηκα με αμηχανία,ευχαρίστησα τον Νίκο και ενώ έφευγα,εκείνος με ακολούθησε.
Για μία ακόμη φορά δεν συμμάζεψα τίποτα και η φίλη μου η Χρυσάνθη που μοιράζονταν τον ίδιο πάγκο με τον δικό μου με τους πίνακες των αγγέλων,τα δημιουργήματά της,προσπάθησε να με διευκολύνει και γέμιζε και τις δικές μου κούτες για να μην με διακόψει.
Εμείς μαζί,μοιάζαμε σαν να είχαμε διαφύγει από το σκηνικό ενώ απλά μιλούσαμε.Σαν ένας χορός ξωτικών που αγκαλιάζονται στο ξέφωτο.¨Όλα γύρω μας είχαν μαζευτεί,ο χώρος είχε αδειάσει και οι εποχές άλλαζαν γύρω μου.Η καρδιά μου πέρασε από τον χειμώνα μέσα σε καυτό καλοκαίρι.Γύρω μας η άνοιξη έριχνε φύλλα δέντρων να μας καλύψουν. Με μία μόνο αφορμή,εκείνον.Την καρδιά του!

Καθώς σκοτείνιαζε,έπρεπε να χωριστούμε. Aν και έφευγε μακριά μου,φιλώντας με προηγουμένως στο μάγουλο, η σκιά των χεριών μας ήταν ενωμένη!Τον τραβούσα στο μέρος μου και εκείνος με παρέσερνε κοντά του.
Εντελώς απορροφημένη από την επαφή μας άρχισα να κουβαλάω τις κούτες που είχε γεμίσει η Χρυσάνθη.

Η Κρίστυ αφού μίλαγε μαζί του ήρθε προς το μέρος μου και είπε" δεν ξέρω τί θα κάνεις, τον Νίκο τον προορίζω για σένα"!
Σαν Ηρακλής που βρήκε την δύναμη που είχε χάσει τόσο χαμένο χρόνο,σήκωσα τις κούτες με μία προσπάθεια και πήγα στο αυτοκίνητό μου.
Δεν της απάντησα τίποτα.Μονάχα χαμογέλασα και την φίλησα τιμής ένεκεν!

Μόλις έβαλα μπροστά την μηχανή του αυτοκινήτου,θυμήθηκα τη φωνή στο όνειρό μου.

"Την καρδιά σου την περιμένει ο Νίκος".


Αφιερωμένο στο ανώτερο θέλημα,την θέληση και στην ροή Του

Η ΙΘΑΚΗ ΜΟΥ

Βλέφαρα κλειστά
ανάμεσα στο αύριο και το χθες αμπαρωμένα.
Η προβολή ξεκίνησε,το έργο δυστυχώς τελείωσε.
Η Πηνελόπη της καρδιάς μου εσένα περιμένει.
Εσύ κοντοζυγώνεις να φτάσεις στην καρδιά μου,και ας βαδίζεις με βήματα αργά και σκέψεις μακρόσυρτες.
Όλες οι περιπέτειες δεν μοιάζουν τόσο με μαθήματα μα ως της ψυχής τα πάθη.

Μου μοιάζει τόσο με ειρωνεία απ' την Ιθάκη που βιάζεσαι να πας,ακόμη δεν έφτασες εκεί,βιάζεσαι τόσο γρήγορα να φύγεις!Τα κύματα της θάλασσας αν και γαλάζια και βαθιά δεν κρύβουν της επιθυμίας σου τον καθρέφτη!

Χρόνια πριν,ακόμη και αν ο Όμηρος ο ίδιος όλο τυχαία με ρωτούσε,
ποια είναι η Ιθάκη μέσα μου,το λιμάνι στην ψυχή μου,
ακόμη και αν δεν σε γνώριζα,έτσι θα βάφτιζα με δάκρυα στα μάτια...

την καρδιά Σου!

αφιερωμένο στον Νίκο...

ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΣΥ ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΓΩ.....

Σε αγαπάω με όλη μου την καρδιά,
αυτήν που χώρεσε δίπλα στο μαξιλάρι σου
εκείνη που αρχειοθέτησε τις υποσχέσεις σου για ένα μέλλον που είχε διαγραφεί ως κοινή πορεία πριν το παρόν μας καν υπάρξει.

Ήμουν εκεί μαζί σου απ'την αρχή.Σου κράταγα το χέρι και εσύ θεράπευσες την ραγισμένη μου αγκαλιά που πόναγε να σε χωρέσει.

Μα οταν έπρεπε να μείνεις,
διάλεξες από τους δυο μας το εγώ σου...
Καλό ταξίδι μέσα στις αναμνήσεις σου-θα ζω για πάντα εκεί-όσο και αν θες να τις παγώσεις.
Μα να θυμάσαι,ποτέ δεν παγώνει το υλικό που ήτανε καυτό!!!

Ποτέ δεν θα μου το συγχωρέσεις...

Μα έτσι ξέρω να αγαπώ,να δίνομαι,να εκφράζομαι,να ακούω,να μοιράζω.Πιο λίγο δεν μπορούσα.

ΣΧΕΣΕΙΣ:ΚΙΝΗΣΗ ΜΑΤ

Μοιάζουν οι ανθρώπινες σχέσεις-ιδίως οι ερωτικές-με παρτίδα σκακιού;
Ακόμη και αν ο άλλος έχει εισχωρήσει με το άλογό του στα τετράγωνα της δικής σου μεριάς,πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι ότι θα παραμείνει κοντά σου;
Πόσες κινήσεις αιφνιδιαστικές θα κάνει για να κατακτήσει την μάχη στην καρδιά σου;
Ποιός εκ των δύο θα κάνει πρώτος κίνηση;
Ποιός θα οπισθοχωρήσει της μάχης;Θα αποτελείς στην ζωή του τον ρόλο της βασίλισσας ή θα έχει εκείνος τον ρόλο του βασιλιά;
Αν κάνεις δεν προθυμοποιηθεί να κάνει κίνηση τότε η παρτίδα αυτόματα τελειώνει;

P.S I LOVE YOU

Εκτός από τον παράγοντα του χρόνου,ποιος άγνωστος Χ μπορεί να καθορίσει πότε θα ειπωθεί το "Σ'αγαπάω" σε μία καινούργια σχέση;

ΤΕΡΙΧ (ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΚΑΡΔΙΑ,ΣΕ ΠΟΛΥ ΒΑΘΙΑ ΝΕΡΑ)!!!

Πως να έχει παράπονο η καρδιά μου.
Έζησε πολλές έντονες στιγμές τον χρόνο που πέρασε. Απογοητεύτηκε,εμπιστεύτηκε λάθος ανθρώπους που δεν ξέρουν να ακούν τους χτύπους της, δάκρυσε,νοστάλγησε,αναθεώρησε,ξαναερωτεύτηκε την ίδια αιώνια και μία καρδιά που υπάρχει στα βάθη της ψυχής της,μαγεύτηκε,συγκινήθηκε,ένιωσε τον έρωτα στο βάθος,μίλησε με λόγια σε μια άλλη ίδια με εκείνη, και είπε για πρώτη φορά,"σ'αγαπάω πιο πολύ και απ'την ζωή της",γνώρισε την ανάσταση σε μια μοναδική αγκαλιά,ξύπνησε δίπλα σε ένα άλλο μαξιλάρι,ξενύχτησε, τραγούδησε ήχους που δεν είχε ξανακούσει, την άγγιξαν λέξεις ρητές και άρρητες,γεύτηκε νερό μεθυστικό,κρασί αγνό,μύρισε όλες σου τις αισθήσεις,εξερεύνησε,κολύμπησε στων ματιών του τα ουράνια τόξα,χόρεψε τανγκό στα σύννεφα μαζί του,έπεσε σε χαράδρες μα βάσταγε το χέρι του, έμαθε να εμπιστεύεται,ανοίχτηκε να νιώσει,ταξίδεψε σε μέρη μαγικά,μυήθηκε στην αγάπη και μύησε μια άλλη στου χτύπου της,την μαγεία,έμαθε να λέει ευχαριστώ και να το νιώθει,έμαθε να απομακρύνεται μα πιο κοντά σου να έρχεται,να περιμένει, να υπομένει,να καρτερά,να ελπίζει σε ένα αύριο του χτες,τον πόνο να ξεχνάει, το θαύμα της συντροφικότητας του να προσδοκάει,να λέει ναι στα όχι του και όχι σε όλα του τα ναι,έμαθε να νικάει,να χάνει,στην αδικία να σωπαίνει,στην χαρά να ευγνωμονεί,να γαληνεύει και στο σκοτάδι το φως του ήλιου της να βλέπει!

ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΦΑΡΟΣ....

Μπορείς να φύγεις αφού το θες. Δεν σου κρατάω κακία. Κανείς ποτέ δεν πρέπει να μένει με το ζόρι. Κλείσε πίσω σου μόνο το πράσινο φως που κάποτε η καρδιά μου για την δική σου -με αλήθεια και θάρρος-για να το δεις σου άναψε.....

Στο σκοτάδι, στο χώμα των επιλογών μου, θα αναζητήσω τα χαμένα για σένα, κομμάτια μου.

Φεύγοντας μόνο θυμήσου,να πεις ΓΕΙΑ!!!

ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ

Ποτέ δεν θα ξεφύγω απ'της ψυχής μου την ουσία.
Απ'της ζωής το πρώτο χάδι,
απ'της αγάπης την πρώτη αγκαλιά
από της γεύσης το πρώτο φιλί
κάθε φορά που ένα λεπτό μοιράζομαι μαζί σου....

Σαν Εύα απ'το πλευρό σου φτιάχτηκα
και σαν ψυχή το φως του Όλου σου θα ακολουθώ.

Κάθε μου κύτταρο θυμάται
τον λόγο της επιθυμίας,
απ'το όνειρο, κάθε συνάντηση.
Από τα θέλω, της υδονής κάθε λεπτό!

Ο χρόνος της κλεψύδρας μου
γέμισε απ'την δική σου άμμο
όσο και να την περιστρέφεις, δυο χρονικές στιγμές ποτέ δεν θα χωρίσουν.

ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΝΤΑΙ.......

Και να λοιπόν που φτάσαμε στον ίδιο δρόμο.
Εκεί όπου χωριστήκαν κάποτε οι καρδιές μας!
Δεν υπάρχει πλέον σχισμή, δεν υπάρχουν πληγές.Εσύ και εγώ,είμαστε απόλυτα ενωμένοι.

Χρόνια πριν, μικρότερη σαν ήμουν κάθε φιλιού καινούργια γεύση στολίζονταν με υπότιτλους,λόγια και εξηγήσεις που στερούσαν υποσχέσεις για ένα μέλλον παραπάνω από την κάθε μέρα.
Και αυτό μου έμενε, αυτό με σκότωνε που η όποια σχέση άρχιζε έτσι, στο ίδιο ακριβώς σημείο είχε ήδη μέσα μου τελειώσει!

Πηγαίνοντας μέσα μου, τόσο παλιά στο χρόνο προς τα πίσω χάνω ενστικτωδώς την κάθε νέα στιγμή που έρχεται.
Πάνω απ'τα επτασφράγιστα και παθιασμένα χείλη η σιωπή έχει τον πρώτο λόγο!
Άραγε τα αυτονότητα πρέπει να παραλείπονται ή ότι στην ζωή μας έρχεται πρέπει εξ'αρχής να ορίζεται.
Ας ζήσουμε καλύτερα το τώρα...
Είναι η καλύτερη στιγμή για να σφραγίσει ένα οποιοδήποτε αύριο.

Μένω μόνο σ'αυτό: "Η κάθε σου αναπνοή δίπλα στο μαξιλάρι μου είναι σαν δώρο Ανάστασης μέσα στην ζωή μου ".

ΟΜΟΙΕΣ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΨΥΧΗΣ

Την μοναξιά μου έλουσε η βροχή, και όλως τυχαία βρήκα την σταγόνα σου.

Καμμία σχέση δεν έχει με τις άλλες.
την αγκαλιά μου άνοιξα το υγρό σου χάδι να κρατήσει.

Τίποτα δεν χρειάζεται να πεις,
η φύση μαρτυράει όλα τα μυστικά σου.
Στο φύλλο της καρδιάς μου
Στο χνουδι της ψυχής μου
κρυστάλλινη αναπνοή, έτσι θα παραμείνεις.

Περίμενε ως τις 00:00, το μαγικό, χρυσό ραβδί να μας μεταμορφώσει.
Και να πετάξουμε, κύκνοι λευκοί σε άλλες ανώτερες διαστάσεις.
Εκεί που η αγάπη η αληθινή μόνο σαν σύννεφο, δεν πρόκειται να μοιάσει.
Μα ας μην κοιτάμε τ'αστέρια.
Δεν περιμένουν άλλες ευχές
η λάμψη τους είναι αρκετή,
κοιτώντας τα, όλοι οι άνθρωποι δεν νιώθουνε μόνοι.
Κάτω να μην κοιτάς,
κανένας δεν θα μας αναζητήσει.
Κάθε που το θαύμα της βροχής την ύλη όλη θα λούζει,
οι φίλοι θα μαθαίνουν όμορφες για εμάς ειδήσεις.
Και όταν ένα λευκό φτερό από τον θρόνο του ουρανού θα ξεγλιστράει,
μπορεί κάθε τους σκέψη νοερά, πάνω του ν'ακουμπάει και να μας συναντάει.

TELL HIM....

Πες σ'εναν άνθρωπο ότι τον μισείς
και ίσως περάσεις υπέροχα μαζί του
μα πες του ότι τον αγαπάς
και τον έχασες για πάντα!!!!!

ΤΑ ΚΑΤΑ ΣΥΝΘΗΚΗΝ ΨΕΥΔΗ....

Εμπνευσμένη από την τηλεοπτική σειρά τα φιλαράκια, και τις χιουμοριστικές περιπέτειές τους, δανείζομαι μια κατάσταση που ίσως να σας έχει προβληματίσει στο παρελθόν!
Επικεντρώνοντας στην σχέση του Joey και της Rachel και την χημεία που υπάρχει ανάμεσά τους, θα δούμε δύο βιντεάκια.

Aν ο έρωτας σου χτυπήσει την πόρτα και όλα αλλάξουν στα πλαίσια μια φιλικής σχέσης.......



Θα λέγατε ένα "αθώο" ψεματάκι για να αποκαταστήσετε την υπάρχουσα σχέση αφού ο έρωτας δεν είναι αμοιβαίος και η φιλία είναι πιο σημαντική?

ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΟΥ

Παλίρροια ήταν για μένα ο έρωτάς σου.....

έξι ώρες χωριστά σου,

μα επιτέλους μακριά σου!

Μην περιμένεις πια,

δεν θα βρεθώ κοντά σου.

ας μην παρακαλάς τον άνεμο

να'ρθω στην αγκαλιά σου!