ΕΓΩ ΕΙΜΙ- ΩΣ ΦΡΑΣΗ -ΥΠΑΡΞΗ

Ο κόσμος μου είναι μία λέξη από γράμματα η στην Ν. Όσα η καρδιά μου νιώθει, ζητάει να ειπωθούν μέσα σε μία φράση, που όλα τα περικλείει. Ενέργεια, ήχο, νόημα, υφή, διάθεση, χρωματισμό και εσωτερισμό. 
Όταν εσύ δε την διαβάζεις αυτόματα με καταργείς.
Μα τι νομίζεις ότι κάνεις;
Με διώχνεις μακρυά απ'το παρόν σου,ως αντίλαλό σου, που κάποτε ήμουν μία αίσθηση για εσένα, και ας ήμουν πάντα εκεί.Ένας παφλασμός στο κύμα σου.
 Μία αφηρημένη ακοή, να απορροφάει τις πέτρες σου-τις λέξεις σου και να δημιουργούνται κύκλοι στον πυθμένα της ευαίσθητης ροής μου.

Είδες πόσο πονάς όταν δεν με διαβάζεις; 

Την ύπαρξη σου, την φωνή μου-την δική σου-ως αντίλαλο την αλλοιώνεις.
Στη νηνεμία της καρδιάς σου,
 πλέον να μην με αναζητάς.

STORMY YEAR

Αυτό ήταν!

Μπήκαμε σε χρονιά καταιγίδας στο ημερολόγιο των Μάγιας!

ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ!!!

ΌΤΑΝ ΕΣΥ.....ΕΓΩ

Όταν οι άλλοι δεν σε αγαπούν, δεν ξέρουν τους εαυτούς τους να συγχωρούν ζητούν να κρυφτούν στο μεγαλείο της αγάπης σου, ως δικαιολογία για τον φόβο τους!

Όταν εγώ, δεν αντέχω πια να συγχωράω, να αγαπάω...

γίνεσαι ο ίδιος πόρτα τα λάθη πίσω σου να κλείσεις, προς το μέρος μου.

ΕΜΜΟΝΗ

Απαριθμώντας τις εμμονές μου, πάνω σε ανθρώπους, καταστάσεις, ιδεολογίες, αρετές και την αντιστροφή τους, για ιερό σκοπό συνειδητοποίησα πως άθελά μου,έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς να κάνω τίποτα απολύτως, υπήρξα ως εμμονή,στο μυαλό μίας γυναίκας, της καλύτερης μου φίλης, που μου έκλεινε τον δρόμο όταν η καρδιά μου είχε βρει το δικό της ταίρι, αντι να το πλησιάζω, συνεχώς να απομακρύνομαι από αυτόν που λάτρευε και που από τον ίδιο λατρευόταν. 

Φίλοι γνωστοί που νόμιζα πως μας ήθελαν μαζί, σαν έντομα είχαν λαβωθεί απ'τον ιστό της και λειτουργούσαν για το καλό μας.Το δικό της μέσα από το δικό μου. Έναν ολόκληρο χρόνο ήμουν στα πλαίσια μίας σχέσης χωρίς να το γνωρίζω. Ήμουν τυφλή και περπατούσα δίπλα της.Περνούσαμε χρόνο μαζί, με φώναζε "μωρό μου" μπροστά σε όλους της, τους φίλους και γνωστούς, παίρνοντας πόντους όλα τα χρόνια πίσω της, απ'την νεότητα μου. Με είχε κυκλώσει με ενέργειες χαμηλές και λανθασμένες εντυπώσεις, πως η επιλογή να είμαι με εκείνον που αγαπούσα -όσο τίποτα στο κόσμο- ήταν ανεπιτυχής.Με επειθε ότι μαζί του θα πληγωνόμουν και η συντροφιά η δική της, θα με έκανε να τον ξεχάσω. Οι φίλοι μας, μόνο δικά της φίδια ερπετά. Για την καρδιά μου εμπόδια.Παρακολουθούσε καθε μου βήμα. Ήξερε εκ του ασφαλούς πως αν θα έκανε κίνηση εκείνος να με πλησιάσει, εκείνη θα το μάθαινε από τους πρώτους. Τσάκιζε τα φύλλα της καρδιάς μου, όταν του έγραψαν ερωτική επιστολή, "όχι" να μου απαντήσει. 

Μία μέρα όμως ξύπνησα....

Εξηγηθήκαν μέσα μου τα πάντα. Όλες οι παρεξηγήσεις. Όλες οι καλοπροαίρετες συναντήσεις από το περιβάλλον της.

Διάλεγε έχιδνες πίσω στην κόλαση της να με φέρουν από το μονοπάτι του παραδείσου που οδηγούσε η καρδιά του στην ψυχή μου.

Μέσα από όνειρο συμβολικό έμαθα την αλήθεια. Μία μαιμού γελούσε προς το μέρος μου και φώναζε το όνομα της. Όσο και αν τρόμαξα, δοκίμασα μόνη μου να μείνω. Για λίγο. Μέχρι την πίστη μου να βρω. Αχώνευτο πια το ελιξήριο των μαγεμένων της καρπών. Δεν έφαγα το μήλο που μου πρόσφερε. 

Το μέρος στο κρεβάτι μου έμεινε αγνό. Δεν λερώθηκε από τα αγγίγματά της, όσο και αν από κάτω είχε τα χέρια και τα πόδια της, τον δρόμο να μου κόβουνε και πάνω του μαζί της να με σπρώξουνε. Δεν θυσίασα ποτέ την γοητεία της θυληκότητας μου, εκείνη που ένα ανδρικό μυαλό μπορεί να συνεπάρει, και ένα μόριο μέσα στην μήτρα της, καρπό θαυμάσιο να της σπείρει.

Η Αρχή της Δημιουργίας έτσι γράφτηκε με αόρατο μελάνι, που όποιον η αλήθειά της δεν συμφέρει, βάζει την δική του υπογραφή. 

Μεγάλωσα απότομα! Απομακρύνθηκα από το ξέφωτο που με οδηγούσε στην θεική αγάπη. Τι και αν μου προσφέρονταν απλόχερα φακός ημιφωτεινός, έμεινα στο σκοτάδι και βημάτιζα στον δρόμο που ήξερα πως μόνη και αβοήθητη πρέπει να περπατήσω. Έσκισα τα πέλματα μου. Γονάτισα στην διαδρομή. Μα ευτυχώς για την καρδιά μου, κάποιος είχε διαλέξει από την άλλη πλευρά του δρόμου και αυτός να περπατήσει για να με συναντήσει.

Βρεθήκαμε και σμίξαμε ξανά. Μόνοι. Το είναι του δίπλα στο δικό μου εγω. Η μία αξία, την άλλην να αγκαλιάζει.

τώρα πια κανένα ξίφος δεν θα μας τραυματίσει!

Γεννήθηκε ο ένας για τον άλλον...

Δύο ψυχές σε ένα σώμα.

Δύο ζωές σε έναν χρονο.

Ένα όλον μέσα στο πάντα!

ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

Άραγε υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να επιβραβεύεις τις συμβατικές επιλογές των άλλων όταν για τις δικές σου-που δεν ακολουθούν την ροή της μάζας-δεν νοιάζεται κανένας; Να βάζεις τα δυνατά σου να νιώθεις πάντα διαφορετικός και να το εκπέμπεις στους άλλους που σε κάνουν να νιώθεις ενοχές για τις επιλογές σου;

EMOTIONS

Θέλω οι λέξεις μου να πιάσουνε στεριά.Οι σχεδίες που τις σέρνουν να σηκωθούν απ'το βυθό και να μου εξομολογήσουνε αλήθειες.

Γιατί όταν ανοίγω την καρδιά μου από τον πόνο, τον θυμό, τον έρωτα, το πάθος που την κατακλύει, πάντα θα πρέπει να βουρκώνω φτιάχνοντας δάκρυα ωκεανού στο πέρασμά μου; Μέτρησα 31 κύμματα ζωών και ακόμη νιώθω άπειρη απέναντι σε άλλες καρδιές να υψώσω το ανάστημά μου, τι τις κρατάει δίπλα μου και τι τις διώχνει μακρυά μου;

Ποιά φράση είναι το κλείδι που πρέπει να προσέχω, μόνη η ψυχή μου να μην μείνει;Ξέρω πολύ καλά; Μα τι ρωτάω;

Το σ'αγαπάω...

whiteout instead of blackout

Τι μου συμβαίνει; Δεν μπορώ να καταλάβω. Ο γενικός λευκός διακόπτης του Φωτός από το Εσώτερο μου Είναι, βάφτηκε μαύρος.
Όλες οι λειτουργίες μου ανίχνευσαν την λέξη "σκοτεινό" σε όλα μου τα κύτταρα και τώρα καταρρέουν.
Δάκρυα κυλούν στα μάγουλα. Η απόγνωση βυθίστηκε στο βλέμμα και στις φλέβες μου. Στην διάθεση μου παρασιτικά φιλοξενείται.
Η ακριβής αιτία μου διαφεύγει. Την γνώση και την εμπειρία μου θα δίδασκα σε άλλους φωτεινούς Δασκάλους του Φωτός. Τον εαυτό μου ξέχασα να τον συμπεριλάβω μέσα στην διδασκαλία. Να του θυμίσω πως είναι να τον αγαπούν, να τον σέβονται, να τον εκτιμούν, να τον κοιτούν στα μάτια, να του χαιδευουνε την αύρα.Τα μαλλιά, τα χέρια με βέλη σπασμένα και χαρακωμένα από αγκαλιές που δύο ή περισσότερα σώματα φιλοξενούν κρυφά ή φανερά ταυτόχρονα.


Σε μισώ....


Ακούτε αυτιά μου για το σώμα και το χρώμα σας, τις απαιτήσεις του ή τις υποχωρήσεις του.Ανοίξτε τώρα για να φύγω.Σκάλωσαν τα σκιώδη μου φτερά στην πύλη της αβύσσου. Θέλω να φύγω. Με ακυρώνω. Μετάνιωσα που κάποτε ήρθα και λίγο πριν τα επέλεξα. Βάλτωσαν όλα γύρω μου. Μέσα μου. Κυλήστηκαν τα θέλω μου στην λάσπη. Δεν είμαι πουθενά. Ξέφυγα της αποστολής μου. Να με θυμάστε. Να με ξεχνάτε.


Μα μην με υποτιμάτε.....


Την αθώοτητα και την καλοσύνη μου, την κάλυψαν τα πέπλα της αμφιβολίας και της αυταπάρνησης.Θα ξαναγεννηθώ. Ποια μήτρα θα με φέρει; Ποιό καρμικό παράπτωμα πάλι θα με λυγίσει; Ποιός θα με χαστουκίσει; Σε ποιόν το μάγουλό μου από την άλλη θα γυρίσω, σώμα να βρει εύκαιρο να το χρησιμοποιήσει.
Θέληση θα έχω την επόμενη φορά ή θα πράττω στωικά όλα μου τα πάθη;

Η ΓΝΩΣΗ ΠΟΝΑΕΙ...

Πότε κανείς δεν θα σου συγχωρέσει όταν γνωρίζεις την αλήθεια γύρω σου,αυτό που θα συμβεί είτε γιατί διαθέτεις κάποιο έμφυτο ταλέντο να βλέπεις όνειρα, μέσα από τα οποία να οραματίζεσαι το μέλλον...

Είτε γιατί έχεις μια ηγετική θέση/θέση ισχύος στην επαγγελματική σου πορεία και ξέρεις ποιος από τους συναδέλφους σου σε περίοδο κρίσης θα αναγκαστεί εκ των συνθηκών, να αποχωρήσει.
Εδώ και μία εβδομάδα ξύπνησα με ένα φρικτό όνειρο,που βγήκε αληθινό.
Έφυγες μακρυά μας.Εάν είναι άδικο δεν ξέρω.Ήταν δρομολογημένο,προδιαγεγραμμένο να συμβεί.Και αυτό είναι που με θλίβει.Πως είναι όλα σκηνοθετημένα;Πως νομίζουμε ότι ελέγχουμε τα πάντα και στην ουσία δεν είναι τίποτα δικό μας;Νομίζουμε ότι ανήκουμε κάπου σε κάποιο χώρο,σε κάποια θέση στην καρδιά μέχρι τελευταίας προθεσμίας...
Δεν άντεξα και σε προειδοποίησα, ότι μέσα στο χάους του υποσυνειδήτου μου σε διέκρινα να κλαις.Γιατί δεν είχα ενοχές και τύψεις ως προϊσταμένη.Δεν το επέλεξα σε διαβεβαιώνω!Είχε ανακοινωθεί σαν πλάνο όμως!Σε όλους σας.
Την επόμενη ημέρα αυτής της ανακοίνωσης όλοι με κοιτούσαν.Με ανέκριναν με το βλέμμα τους να αποσπάσουν απαντήσεις.Ποιανού η θέση και η μοίρα στην δουλειά κρέμεται από ένα συρματόπλεγμα.Ενεργειακοί ράβδοι τόσο αόρατοι σαν χρώμα μα τόσο αισθητοί σαν αφή, και πράξη καρφώθηκαν επάνω μου,μου απομυζούσαν ενέργεια.Αυτό είναι το θέατρο του παραλόγου.Το απόλυτο θέατρο ελέγχου.Ποιός κρύβει μέσα στα χέρια του εξουσία;Αυτοί που ξέρουν να ρουφάνε την ενέργεια του άλλου χωρίς να ρωτάνε γιατί μόνο έτσι θα χρειαστεί να μάθουν,παρασιτικά και τόσο εγωιστικά ή όσοι γνωρίζουν στην ουσία και δεν ανακατεύονται.
Όπως και να'χει,όποια και αν είναι η αλήθεια, το γραφείο σου εμεινε κενό από την φυσική σου παρουσία και τις καλές σου πράξεις.
Δελφίνοι δήθεν καλοσύνης σφετερίστηκαν την θέση και τις γνώσεις σου.Αυτές που σε ανάγκασαν να δώσεις σε άλλους,να μεταλαμπαδεύσεις.

Α λ ή θ ε ι α, Θ α μ ο υ λ ε ί ψ ε ι ς !!!!

Εξαιρετικά αφιεωμένο στην φίλη και πάντα συνάδελφό μου,Βάλλια!

FRENEMIES...

9/12/2010

Σήμερα ήρθα στο γραφείο από νωρίς μιας που ήμουν υπεύθυνη να διεξαχθούν όσο το δυνατόν καλύτερα οι συνεντεύξεις για εύρεση εργασίας στην οικογενειακή επιχείρηση.Όλες οι ελπίδες,οι προσδοκίες για ένα καλύτερο αύριο ήταν αποτυπωμένες σε κόλλες λευκού χαρτιού άλλες επισυναπτόμενες από πολλές σελίδες μιας που οι ενδιαφερόμενοι έκρυβαν χρόνια εμπειρίας,σπουδών και καταρτίσεων και άλλες μονές σελίδες συνοδευόμενες μόνο από μία φωτογραφία και λίγα λόγια όπως απόφοιτος λυκείου και μερικά προσωπικά χαρακτηριστικά,άγαμος/η κλπ.
Το αρκετά φιλόδοξη πληρούσε και με το παραπάνω το κύριο μειονέκτημα της Κάλλης!
Το βιογραφικό της ήταν αρκετα φτωχό εν συγκρίσει με των άλλων υποψηφίων που καρτερούσαν μια νέα θέση.Με 40 άτομα στη ρεσεψιόν,εκείνη περίμενε στο γραφείο μου στο βάθος και όλοι οι υπόλοιποι έξω,με έναν καφέ στο χέρι.Όλη αυτή την ώρα με έβλεπε να διακόπτω την κουβέντα μου μαζί της για να υποδεχτώ τον επόμενο με το βιογραφικό του σημείωμα ανα χείρας για να τον οδηγήσω στο γενικό διευθυντή.Φαινόταν ότι έλυνα και έδενα μέσα στην εταιρία αλλά και στο τμήμα που μου είχαν αναθέσει.Δεν έκανα κάτι λιγότερο από αυτό που έπρεπε.
Ενώ περίμενε περίπου μιάμιση ώρα για να έρθει η σειρά της,έβγαινε έξω για να καπνίσει αλλά και να μιλήσει στο τηλέφωνο-και γιατί όχι για να με κακολογήσει στην αδερφή της που ήταν σε επικοινωνία μαζί της για τις λεπτομέρειες της περιβόητης συνέντευξης.Όσο λοιπόν με κακολογούσε στο τηλέφωνο,ένας γοητευτικός άντρας,γύρω στα πενήντα διέσχισε το χώρο από το εργοστάσιο όπου εξελίσσονταν η παραγωγή βήμα προς βήμα και πέρασε από μπροστά της.Κανένας εκ των δύο δεν ήξερε την ταυτότητα του άλλου.Μόλις όμως η Κάλλη επέστρεψε δίπλα μου έτυχε να διασταυρωθούν οι ματιές τους αφού ο κύριος αυτός ήθελε να μου πει κάτι εμπιστευτικό και μου έκανε νόημα να τον προσεγγίσω.Δεν πρέπει να της έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το παρουσιαστικό του μέχρι να ενημερωθεί από τον α(χά)ριστο που καθόταν δεξιά μου,ότι με τον εν λόγω κύριο δεν μας συνέδεε κάποιο φλερτ αλλά σχέση πατέρα-κόρης!Μόλις μπήκα επέστρεψα και πάλι στην θέση μου,η Κάλλη με ρώτησε "Εμένα πότε θα μου συστήσεις τον μπαμπά σου";
Γεμάτη εσωτερικό θυμό και ειρωνεία γιατί έβλεπα που στόχευε, αδιάφορα της ξεστόμισα ότι με τόσα άτομα εκεί έξω να περιμένουν την σειρά τους, δεν επρόκειτο να της τον συστήσω και αν το έκανα ενδεχομένως κάποια στιγμή θα συνέβαινε αφού θα είχε προσληφθεί και θα μοιραζόταν αυτό το προνόμιο με τους καινούργιους συναδέλφους της και όχι μόνη μαζί του.
Δεν έδειχνε και πολύ προσβεβλημένη από την λεκτική μου επίθεση γιατί όταν μπήκε ο αδερφός μου στο γραφείο μου για να μου φέρει καφέ μόλις αντιλήφθηκε το βαθμό συγγένειάς μας, τον κοίταξε με άλλη ματιά.Διαφορετική από αυτήν που κοίταγε εμένα.Τώρα βέβαια,και εμένα σαν κινητή επιταγή άμεσης εξόφλησης με κοίταγε,δεν υπήρχαν κοινές αναμνήσεις μαζί της για να λυγίσουν την ευαισθησία μου και να μην σκέφτομαι παράλογα.Η ματιά της μου είχε δώσει αυτό το δικαίωμα να οδηγηθώ σε γρήγορα μεν αλλά σοφά συμπεράσματα.
Μόλις μου απευθύνθηκε ο διευθυντής να την ειδοποιήσω για να μπει στο γραφείο του,πήρα το βιογραφικό της στο χέρι,άνοιξα το διπλανό γραφείο και την οδήγησα στο πρόσωπο που θα καθοδηγούσε την ελπίδα μου.Να μην προσληφθεί αυτό έλεγα συνεχώς μέσα μου καθ'όλη την διάρκεια της συνέντευξής της,λες και μετρούσα τους 43 κόμπους από το κομποσχοίνι μου λέγοντας μια προσευχή.
Αφού εν μέρει ήμασταν μόνοι μας,ο α(χά)ριστος,πήρε τον λόγο και με ρώτησε αν η Κάλλη ήταν φίλη μου.Με την σειρά μου, του απάντησα αρνητικά και αφού έλαβε την επιβεβαίωση που ήθελε ως πράσινο φως,άρχισε να μιλάει ακατάπαυστα επιβεβαιώνοντας τον μέχρι πρότινος συλλογισμό μου."Καλά την είδες πως κοίταγε τον πατέρα σου;Σαν ξερολούκουμο.Αμέσως να ρίξει τα δίκτυα της και στον αδερφό σου.Τι είναι αυτή βρε;Να την προσέχεις".
Εσύ να την προσέχεις του απάντησα γιατί αν προσληφθεί, στην ιεραρχία του φλερτ είσαι ο τρίτος στην σειρά.Πρώτα θα τα ρίξει στον πατέρα μου,μετά στον αδερφό μου και μετά θα έρθει η σειρά σου.Θυμίσου την ώρα που στο λέω.Είναι το μεγαλύτερο αρπακτικό φίδι που γέννησε η πλάση".
Ο α(χά)ριστος δεν είχε κάποια ηγετική θέση στην εταιρία.Το γεγονός όμως ότι τον βάφτισε η μητέρα μου και ο πατέρας μου τον απασχολούσε εδώ και 15 χρόνια,από το ξεκίνημα της επιχείρησης στον χώρο της διαφήμισης,ήταν ικανός για να αναλάβει όποιαδήποτε θέση, να εκπαιδεύει ως πιο έμπειρος νέα άτομα του προσωπικού με λευκό μητρώο κατάρτισης στο αντικείμενο,και γνώριζε κυρίως τα πάντα.Αν τύχαινε στο παρελθόν να υποψιαστώ κάποιο συνάδελφο ότι δεν πληρεί τις προυποθέσεις του μισθού που λαμβάνει του το έλεγα και αναλάμβανε εκείνος να τον ξεσκεπάσει για να μην φανώ εγώ από πίσω.Είχα κάθε δικαιώμα βέβαια να το κάνω γιατί κάποτε αυτή η επιχείρηση θα περάσει στα δικά μου χέρια και γι'αυτό προσλήφθηκα αφού κατείχα μεταπτυχιακό πάνω στην συγκεκριμένη κατάρτιση για να μην ακούω από κανένα να ξεστομίζει πως είμαι απλά η κόρη του πατέρα μου.
Δυστυχώς οι προσευχές μου δεν εισακούστηκαν,γιατι η Κάλλη προσλήφθηκε στο δυναμικό της επιχείρησης.Μέσα στον πρώτο μήνα,είχε πάρει αρκετό αέρα,νόμιζε ότι έλυνε και έδενε,μου έκανε παρατήρηση διότι πήγαινα στη δουλειά σε διαφορετική ώρα με τους υπόλοιπους υπαλλήλους φρόντισα όμως να την προσβάλλω μπροστά στο προσωπικό με τον τρόπο μου-έχοντας πάντα παιδεία και δεξιότητα κάτι που δεν αναγράφεται σε κανένα βιογραφικό και δεν κατακτάται από κανέναν εργοδοτη.
Όταν έμπαινε στο γραφείο,δεν χαιρετούσε κανέναν.Μονάχα εμένα.Είχε τους λόγους της.Έπαιρνε την μυτούλα της και πήγαινε στο γραφείο της με τα φτερά της -αν υποθέσουμε ότι είναι άγγελος του σκότους-ανεβασμένα προς την κορυφή.
Μέσα σε ένα μήνα,αποδείχτηκε γυναίκα αράχνη,αφού δεν άργησε να απλώσει τον ιστό της και απόλυτα να με δικαιώσει....

ΟΛΟΙ ΕΙΧΑΝ ΔΙΚΙΟ...

Η παρακάτω ιστορία είναι βασισμένη εξ'ολοκλήρου σε αληθινά γεγονότα.Η αφήγησή της μοιράζεται και ολοκληρώνεται μέσα από τρεις οπτικές γωνίες.


Την ήθελε αυτήν την δουλειά η Κάλλη.Φαινόταν σε όλο της το είναι,το βλέμμα της, την στάση της,τους ανθρώπους που συναναστρέφονταν για να την κατακτήσει.Δεν ανέχονταν να δουλεύει άλλο στο μαγαζί για ρούχα και τα σαββατοκύριακα σε καφετέρια για να κερδίσει τα προς το ζειν!
Έβλεπε την φίλη της αδερφής της, την Κωνσταντίνα να πηγαίνει διακοπές με το οικογενειακό σκάφος σε κυκλαδίτικα νήσια και να ξεσηκώνει την αδερφή της την Ρηνόπη να την ακολουθήσει,να φοράει πανάκριβα συνολάκια και όμως όλα να τα μοιράζεται με τους φίλους της,χάρη στις γνώσεις και τις επιλογές της,δεν της έλειπε τίποτα,ποτέ!
Η Κάλλη όμως ντρεπόταν να της ζητήσει μια ευκαιρία για ένα καλύτερο αύριο,να το παραδεχτεί ευθέως.Ευτυχώς για εκείνη η Κωνσταντίνα ήταν αυτοκόλλητη με την εξ'αίματος αδερφή της,περνούσαν όλη την ημέρα μαζί,στο οικογενειακό τους μαγαζί,ένα αναψυκτήριο στην καρδιά της Αθήνας,πότε πότε η μία στο σπίτι της άλλης και ας μην υπάρχει σύγκριση ως προς την αισθητική της μίας οικογένειας από της άλλης.
Από τη μία,σπίτι μικρό και ευρύχωρο με αγάπη όμως στην εστία του.Από την άλλη,οικία ευρύχωρη με όλες τις ανέσεις,πισίνα,χαμάμ,ατελειώτες συζητήσεις μεταξύ τους,εξομολογήσεις,προσφορά,η κοινοκτυμοσύνη σε όλο της το μεγαλείο.Η Κωνσταντίνα ήταν πολύ δοτική σαν άνθρωπος.Ζεστή,καλλιεργημένη,φιλόξενη,αληθινή.Ότι λάμβανε,το μοίραζε.Η πνευματική της γνώση ήταν διάπλατη.Συνεχώς τους διατυμπάνιζε πως ότι είχε σαν δώρο το πρόσφερε και σε άλλους.Σύμφωνα με το νόμο της δεκάτης,ότι καλό σου εξασφαλίζει το σύμπαν πρέπει να μοιράζεις το 10% σε όποιον το είχε ανάγκη.Γι'αυτό και ο Θεός,θυμόταν πάντα την διεύθυνσή της,και της έφερνε τα θαύματα.Είχε σωστή καθοδήγηση,ανθρώπους να την αγαπούν,να την συμμερίζονται,αφθονία σε όλα τα επίπεδα,έναν έρωτα με έναν άνθρωπο ευαίσθητο,δοτικό,γλυκό και χαρισματικό που την λάτρευε και στην ουσία χάρη σε εκείνον ο οποίος έμενε πάνω από την καφετέρια της Ρηνόπης,συναντήθηκαν οι δύο φίλες.

Την έβλεπαν όλοι την αγάπη και την χαρά της για την ζωή και τον κόσμο γύρω της,μέσα της,κοντά της!Το έβλεπαν και οι δύο τους και η Ρηνόπη και η Κάλλη και ήθελαν κάτι να κάνουν για να το αλλάξουν.Η ζυγαριά στην εύνοια της τύχης της φίλης τους έπρεπε με κάθε μέσο, να γύρει λίγο προς και αυτές. Μέσω λοιπόν της αδερφής ζήτησε από την Κωνσταντίνα μια θέση στην οικογενειακή της επιχείρηση.Δεν ήταν η πρώτη φορά που της ζητούσε κάποια χάρη.Άτυχη στον έρωτα σαν ήταν, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από τον αρραβωνιαστικό της και μέσω πάλι της Ρηνόπης ζήτησε τη μεσολάβησή της για εύρεση νομικού προσώπου για να ασκηθεί μήνυση σε αυτόν και να διαλευκανθεί η υπόθεση.
Με το βιογραφικό σημειώμα στα χέρια,εκείνη ως ρομπότ των επιλογών τους,έπιασε τον διευθυντή της στην δουλειά γιατί ήτανε ορθό να τιμάται η όποια ιεραρχία και του ζήτησε να προσληφθεί η φίλη της η Κάλλη.Μια τέτοια χάρη δεν ήταν αμέσως εφικτή.Ο πατέρας της,το αφεντικό της, δεν επέτρεπε την πρόσληψη κανενός ως μέλος στο ανθρώπινο δυναμικό της εταιρίας.
Είχε κάποια ανασφάλεια για τον νόμο της απαγόρευσης των καπνικών προϊόντων της κυβέρνησης και δίσταζε να απασχολήσει νέα άτομα στο δυναμικό της επιχείρησης.Έτσι το θέμα πάγωσε.Η Ρηνόπη δεν είχε ρωτήσει απολύτως τίποτα για το μέλλον της αδερφής της.Δεν την αφορούσε άλλωστε.Ήταν το τρίτο πρόσωπο αυτής της υπόθεσης.Η Κάλλη όμως,μιας και πλησίαζαν οι γιορτές των Χριστουγέννων και χρειαζόταν κάποιο εισόδημα για να αγοράσει δώρα για τα μέλη της οικογένειάς της και επειδή έβλεπε το όνειρό της,την θέση της υπαλλήλου να ξεθωριάζει ως υλοποίηση,κινητοποίησε την αδερφή της να ενδιαφερθεί για την ίδια της την πορεία αντί να πράξει εκείνη τα δέοντα! Έτσι τηλεφώνησε στην Κωνσταντίνα για να μάθει αν υπήρχε κανένα νέο με την υπόθεση.Τέσσερις αναπάντητες βρήκε στο κινητό της μόλις τελείωσε την συζήτηση με τον πατέρα της.
Όλο το προηγούμενο διάστημα βρίσκονταν σε διακοπές και δεν τον πήρε τηλέφωνο να του μιλήσει λόγω οικογενειακής σύρραξης με την μητέρα της.Κάλεσε την Ρηνόπη να μάθει λοιπόν τον λόγο της επίμονης προσπάθειάς της να την βρει.Αφού ενημερώθηκε ότι η αδερφή της δεν είχε θέση προν στιγμή στην επιχείρηση όπως και όλοι όσοι καταχωρούσαν κάποιο βιογραφικό,χωρίς να σκεφτεί, άφησε όλο το μίσος,την κακία και τα απωθημένα να βγουν στην επιφάνεια κατά την διάρκεια της συνομιλίας τους.Η Κωνσταντίνα ορθώς δεν μίλαγε κατά την λεκτική αυτή επίθεση απλά αφουγκραζόταν όλες τις ανασφάλειες που μοιράζονταν εξ'αίματος τα δύο αυτά κορίτσια.Της είπε λοιπόν ότι δεν φέρθηκε σωστά στην αδερφή της αλλά ανέντιμα,αφού αν εκείνη χρειάζονταν μια θέση εργασίας εκείνη θα σκίζονταν να βρει ακόμη και αν έπρεπε να μιλήσει με κάποιον που την είχε πληγώσει προκειμένου να εξασφαλιστεί εκείνη.

Εκ του ασφαλούς βέβαια μιας και η Κωνσταντίνα απασχολούνταν και ζούσε από πόρους 4 διαφορετικών καταρτίσεων.Είναι Υπάλληλος και εργοδότρια σε διαφημιστική εταιρία,θεραπεύτρια και δασκάλα της ολιστικής ενέργειας ρέικι,εξωτερική συνεργάτης σε εταιρεία φυσικών προϊόντων ομορφιάς,ηθοποιός και εκκολαπτόμενη συγγραφέας.
Ότι έπρεπε από την πρώτη στιγμή να καλέσει τον πατέρα της και ας είναι η σχέση τους διαταραγμένη,και ότι όταν ήθελε να δανειστεί το σκάφος για να πάνε στην Σύρο όλοι παρέα να βρουν το σύντροφό της Κωνσταντίνας-τον γείτονά της εν ώρα εργασίας-που δούλευε ως DJ σε νυχτερινό μαγαζί, τον είχε βομβαρδίσει στις κλήσεις τον πατέρα της ενώ για την αδερφή της αδιαφορούσε.
Αυτό το τηλεφώνημα και το παράπονο,σφράγισε την σχέση της Κωνσταντίνας και της Ρηνόπης και δεν ξαναμίλησαν μέχρι να προσληφθεί η Κάλλη στην οικογενειακή της επιχείρηση.
Κατά την ψυχολογία,η όποια λεκτική επίθεση που δέχεσαι,που σε επηρεάζει και σε καταρρακώνει είναι αποτέλεσμα ανίχνευσης προσωπικών βιωμάτων στη ψυχή σου ενώ ότι σε κρατάει αδιάφορο απλά δεν υπάρχει ως βίωμα και συμπεριφορά μέσα σου.
Αποφάσισε λοιπόν η Κωνσταντίνα να βγάλει λανθασμένη την συμπεριφορά της Ρηνόπης στο πρόσωπό της και να εναποθέσει το βιογραφικό της σημειώμα πρώτο πρώτο σε περιόδο ακροάσεων,έβαλε μια φίλη της λοιπόν να επικοινωνήσει με την Κάλλη ώστε να έρθει για συνέντευξη.Όταν την πήρε τηλέφωνο εκείνη να την ευχαριστήσει, η Κωνσταντίνα προσποιούνταν την αδιάφορη και ότι απλά είχε φτάσει η ώρα και ότι από μεριάς της δεν αναμείχτηκε σε αυτό το αποτέλεσμα.Την ειδοποίησε κρυφά-όταν της εκμυστηρεύτηκε ο διευθυντής της ότι είναι κατάλληλη για την θέση-για να το μάθει από εκείνη πρώτα και ύστερα δια στόματος του.
Την επόμενη μέρα κιόλας όπως είχε προβλέψει η Ρηνόπη θα έπρεπε λογικά να την συγχαρεί για την καλή της πράξη και όντως έτσι έπραξε.
Την είχε χρησιμοποιήσει κανονικά την Κωνσταντίνα αλλά και εκείνη αποφάσισε ότι έπρεπε να το απολαύσει αυτό το παιχνίδι χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα για να προάγει τον όρο της σωστής φίλης στα μάτια της Ρηνόπης.

Η φιλοδοξία που εδρεύει στα κατώτερα στρώματα της υπερηφάνειας,παίζει περίεργα παιχνίδια......

THE TIME CIRCLE

Ο χρόνος είναι κύκλος.Έχει φως!Σε μια μέρα λάμπει,σε μια νύχτα σβήνει!θα δούμε μαζί μια ανατολή, μαζί θα κλάψουμε δίπλα σε ένα ηλιοβασίλεμα.Το πρώτο και το τελευταίο της ζωής μας!!!
Σε αυτόν τον κύκλο της ζωής
γεννήθηκες Δεκέμβρη,καμμία άλλη εποχή με άλλην αγάπη δεν θα ευχαριστηθείς!Αιώνια άνοιξη από πολύχρωμα λουλούδια,υάκινθους,κυκλάμινα,φτερωτές,ανέμελες διαθέσεις.Η δική σου η καρδιά πάντα θα ζει στο κρύο,μονίμως θα παγώνει!
Αυτό θα νοσταλγώ αφού γεννήθηκα τον Μάϊο!!!Αιώνιες καταιγίδες πάθους δίπλα από το κορμί σου! Ένα από τα όνειρά μας αντέχει η αυγή,μία γέννηση,έναν θάνατο ανάμεσα σε μία αναπνοή!!!

Βασισμένο στο βιβλίο Τα όνειρα του Αίνσταιν της Alan Lightman

ΕΓΚΛΗΜΑ(!!!) ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ(???)

Watch 2 3enoi E26 in Entertainment | View More Free Videos Online at Veoh.com


Ίσως και να έχω γίνει κουραστική με την εμμονή μου στον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, άνθρωπο, ηθοποιό και φίλο, ο λόγος για τον Ν. Σεργιανόπουλο!Είναι αδικία να χάνονται τέτοιοι άνθρωποι από κοντά μας, που έχουν φωλιάσει στην καρδιά μας, που οι ατάκες και οι ρόλοι τους, μας έχουν χαρίσει γέλιο ανάμεσα σε λύπες της καθημερινότητας. Νομίζεις ότι δεν θα σταματήσεις ποτέ να γελάς, να αισθάνεσαι,να δακρύζεις ή να χαμογελάς.

Αλλά και αν ακόμη η ζωή επιφυλάσσει άλλα σχέδια και σβήνει την χαρά απ'το βλέμμα, απ'τα χείλη με ένα τέλος τόσο ακαριαίο, απάνθρωπο που δεν θα ταίριαζε ποτέ και σε κανέναν πόσο μάλλον Νίκο σ'εσένα.

Όλοι κάπου, κάπως, κάποτε θα περιμένουνε τον λόγο της δικαιοσύνης!
Θα αναμένουμε την χειρότερη και την πιο αυστηρή ποινή για αυτον τον στεγνό εγκληματία τον Γεωργιανό David Murtinkelli.
Του άξιζαν το λιγότερο, δυο φορές ισόβια και όχι μόνο 20 χρόνια για τον φόνο, 5 μήνες για την κλοπή και ακόμα 3 για την παρανομη είσοδο του στην χώρα σύμφωνα με την απόφαση που θεσπίστηκε από το δικαστήριο!
Δεν θα σιωπήσω, δεν θα κλείσω το στόμα μου σε αυτήν την αδικία.
Η υπεράσπση του αναγνώρισε ένα ελαφρυντικό, τον ενάρετο μέχρι τώρα βίο του κατηγορουμένου.
Ένα παιδί είναι ενάρετο, ναι. Ένας τύπος-γιατί άνθρωπο δεν μπορεί κάποιος να τον αποκαλέσει-αφού δολοφονεί συνάνθρωπό του με 21 μαχαιριές τι ενάρετο και έντιμο κουβαλάει επάνω του και ο συνηγορός του δεν το βλέπει;
Πως μπορεί αυτός ο άνθρωπος να κοιμάται τα βράδια όταν σε 7 χρόνια-γιατί αυτό θα συμβεί μετά την έφεση που ασκήθηκε για μείωση της ποινής-θα κυκλοφορεί αυτός ο δολοφόνος ελεύθερος πάλι ανάμεσα σε αγαπημένα πρόσωπα που μπορεί αύριο μεθαύριο να έχουν την ίδια τύχη;
Στην θέση του κατηγορούμενου απλά θα αυτοκτονούσα! Γιατί έστω και αργά θα αποκτούσα την συνείδηση. να μην αναγκαζα την οικογένειά μου να φρίττει απ'τα δικά μου λάθη, να μην με κοιτάξουν τα παιδιά μου με τ' αυστηρό τους βλέμμα.....
Ποιό είναι το νόημα της τιμωρίας και της βαριάς ποινής έχει συνειδητοποιήσει άραγε η δικαιοσύνη ; τί άλλο από τον παραδειγματισμό και τη συμμόρφωση όσων σκοπεύουν να πράξουν κάτι ανάλογο;
Γιατί να μην ζούμε στον μεσαίωνα που υπήρχαν άρρητες εντολές απαγχονισμού, λιθοβολισμού, θανατικής ποινής και της περιβόητης πυράς;

Άραγε τί χωρίζει έναν ενάρετο άνθρωπο από έναν δολοφόνο;
Η συνείδηση, η ευαισθησία και η γνώση των δυο αντίρροπων συνθηκών.
Αλλοίμονο σε αυτόν που φεύγει πρόωρα.....
για άλλη μια φορά, η δικαιοσύνη απέδειξε πως παραμένει τυφλή!

δεν έχω άλλα λόγια....
Σφραγίζω την ανάρτηση με αυτήν εδώ την φράση:

"Δεν μπορείς να μιλήσεις για τον βίο ενός ανθρώπου εαν δεν έχει κλείσει πρώτα τα μάτια του για πάντα"
Philip Roth


Τα γεγονότα φτιάχνονται απ'τις ίδιες μας τις πράξεις....
Εφ'οσον τις βλέπουμε ας μην κλείνουμε τα μάτια.

ALL FIVE SENSES....

Δεν είναι αρκετά ειρωνικό να ζητάμε τα πάντα;

Ποιά αίσθησή μας έτσι ικανοποιείται...

'Εχοντας πέντε μόνο στην σκέψη, καθόλου στην πράξη.

Πώς θα βιώσουμε θαύματα όταν την μία πλευρά μιας κατάστασης βλέπουμε...

Πως το ψέμα θα τιμωρήσουμε όταν μια αλήθεια δεν έχουμε μάθει να ακούμε.

Σε αγγίζω και όμως δίπλα μου δεν υπάρχεις.

Μυρίζοντας αρώματα απουσίας

Όλη η πλάνη είναι κρυμμένη στο φιλί, σ'αυτά τα σαρκοφάγα χείλη.

Είμαι εκεί!Όπου λαμβάνουν χώρα όλες μου οι αισθήσεις.

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΑΣ

City of Angels- Seth is falling

Την ημέρα εκείνη, ο Χόρχε με περίμενε με ένα παραμύθι.

Όταν μεγάλωσε ο πατέρας του είπε:

"Παιδί μου, δεν γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεωμένος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερα που ο καλός Θεός σου έδωσε.

"Μα δεν ξέρω να πετάω" απάντησε ο γιος.
"Σωστά...." απάντησε ο πατέρας. Και περπατώντας τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.
"Βλέπεις γιέ μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ, θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις."

Ο γιος αμφέβαλλε.
"Κι αν πέσω";
"Ακόμα κι αν πέσεις δεν θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια." αποκρίθηκε ο πατέρας.
Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του,, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του.

Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:
"Είσαι τρελλός;Για ποιόν λόγο;Ο πατέρας σου είναι μισότρελος...για ποιό λόγο να πετάξεις; τί σου χρειάζεται; γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τί νόημα έχει να πετάξεις;"

Οι καλύτεροί του φίλοι τον συμβούλεψαν.

"Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό βρε παιδί μου;..."

Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όλων όσων τον αγαπούσαν.
Ανέβηκε στην κορυφή ενός δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε.
Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του την δύναμη, αλλά δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος.
Με ένα καρουμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.

"Μου είπες ψέμματα. Δεν μπορώ να πετάξω". Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν και εσένα. Τα φτερά μου, είναι μόνο για στολίδι."

"Παιδί μου" είπε ο πατέρας, " για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χρόνο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις".
"Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις.

Αν δεν θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα"!!!

Να σου πω μια ιστορία
Χόρχε Μπουχάι

A GREAT MOMENT OR A USELESS ETERNITY?

Καλύτερα ένα φιλί, μια λέξη από τα χείλη σου,
μια γεύση απ'την γλυκόπικρη ζωή σου, ένας άνεμος ζεστός απ'της αγάπης τα φτερά σου, ένα χάδι απ'των χεριών το θέλημά σου, μια σταγόνα δάκρυ απ'τ'αυστηρό σου βλέμμα, παρά να ζήσω μια αιωνιότητα...χωρίς αυτά.


Σας εύχομαι ολόψυχα ένα υπέροχο,γεμάτο καλοκαίρι, βιώνοντας όλα τα παραπάνω....

THROUGH MY EYES.......

Είναι στιγμές που αισθάνομαι τόσο τυχερή που βλέπω τον κόσμο γύρω μου θολά.

(Τα μάτια είν' ο καθρέφτης της ψυχής. Δίπλα, μπροστά ή πίσω απ'την καρδιά, γεμίζει απ'τον παλμό της. Ξέρει τί είναι αληθινό, το ψεύτικό μες στην ζωή μου ξέρει να ξεχωρίζει).

Κι όμως μ'αρέσει αρκετά το ψέμα απ'την αλήθεια να συγχέω.
Το ορατό από τ'αόρατο,
την απουσία μέσα από την παρουσία.
Την σιωπή μέσα απ'τις λέξεις.
Το ζεστό σου άγγιγμα μέσα απ'της σχέσης μας τον πάγο.
Το φως μέσα απ'το σκοτάδι.....

Και έτσι για λίγες στιγμές χαίρομαι που είμαι δίπλα σου και ας είσαι μακρυά μου,που ξεδιψώ απ'τα χείλη σου και ας έχουν γι'άλλο σώμα πιο σαρκοφάγα γεύση, που ενώ κοιμάσαι δίπλα μου, σε άλλους τόπους και όνειρα πετάει η ψυχή σου......

Ειν'άραγε το χώρια σου....
πιο ελπιδοφόρο απ'το μαζί σου.......

Sometimes, people they only see what they want to see......

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ....

Εγώ θα σου μιλώ με την σιωπή μου
μπας και έτσι την φωνή μου ακολουθήσεις.

Γιατί κανένας ψίθυρος,
καμμια φωνή, δεν έχει αγγίξει την καρδιά σου.
Σκληρή τόσο που είναι.

Με αληθινής καρδιάς το άγγιγμα αμέσως θα ραγίσει.

Δεν φτιάχνει το χώμα το λουλούδι,
μα ο αληθινός ο σπόρος!
Ύψος δεν έχει αρκετό,
Τον ήλιο κατάματα, δεν φτάνει να κοιτάξει.
Όσο και αν το ποτίζουνε,
ψυχή δεν έχει για ν'ανθίσει!

AIDS/HIV

Το 2006, το ποσοστό των ανθρώπων που είναι ασθενείς του AIDS ανέρχεται σε 448,871. Από αυτούς οι 432,915 είναι ενήλικες και έφηβοι, και 3,775 παιδιά ηλικίας κατω των 13 ετών


Θάνατοι από AIDS

Το 2006, το ποσοστό σε αριθμό που έχασαν την ζωή τους εξαιτίας του AIDS στις Η.Π.Α αλλά και σε άλλα ανεξάρτητα κράτη ανέρχεται σε 14,627. Σε 50 πολιτείες της Κολομβίας συμπεριλαμβάνονται 13,968 είναι ενήλικες και έφηβοι,και 48 παιδιά ηλικίας κατω των 13 ετών.

Μέσα στο 2006, το ποσοστό που έχει συγκεντρωθεί από αιφνίδιους Θανάτους στην Αμερική αλλά και σε άλλα ανεξάρτητα κράτη υπολογίζεται σε 565,927.
Σε 50 πολιτείες της Κολομβίας συμπεριλαμβάνονται 540,436 ενήλικες και έφηβοι και 5,369 παιδιά ηλικίας κατω των 13 ετών.

ΤΑ ΚΑΤΑ ΣΥΝΘΗΚΗΝ ΨΕΥΔΗ....

Εμπνευσμένη από την τηλεοπτική σειρά τα φιλαράκια, και τις χιουμοριστικές περιπέτειές τους, δανείζομαι μια κατάσταση που ίσως να σας έχει προβληματίσει στο παρελθόν!
Επικεντρώνοντας στην σχέση του Joey και της Rachel και την χημεία που υπάρχει ανάμεσά τους, θα δούμε δύο βιντεάκια.

Aν ο έρωτας σου χτυπήσει την πόρτα και όλα αλλάξουν στα πλαίσια μια φιλικής σχέσης.......



Θα λέγατε ένα "αθώο" ψεματάκι για να αποκαταστήσετε την υπάρχουσα σχέση αφού ο έρωτας δεν είναι αμοιβαίος και η φιλία είναι πιο σημαντική?

BLOGOΠΑΙΧΝΙΔΟ-ΟΙ 5 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ.....

Η φίλη μας Μάγια μας κάλεσε να παίξουμε σε ενα blogoπαίχνιδο με 5 ερωτήσεις!

Οι κανόνες έχουν ως εξής:
Πέντε ερωτήσεις που θα έκανες ...
Σε έναν φιλόσοφο, σε έναν παλιό έρωτα, σε ένα μέντιουμ, σε ένα παιδί και στον καθρέφτη σου. Απο μία στον καθένα.

" Γιατί τα πάντα ρει αφού σε καθεμιά ψυχή υπάρχει το δικό της θεικό σχέδιο" ?

"Αφού στα μάτια μου μέχρι τώρα έβλεπες τον ιδανικό έρωτα, τί άλλαξε στο βλέμμα μου και μ'άφησες"?

"Μα πώς βλέπεις τις σκέψεις του, τα θέλω του και σου διαφεύγει το αρχικό του? Επειδή υπάρχει στην καρδιά μου? Δεν υπάρχει πάλμος και θέλει να αγαπήσει απ'την αρχή".

"Άραγε βλέπουν όλοι γύρω μου, αυτό που βλέπω εγώ σε σένα".....

"Αφού διαλέγεις ποιοί θα είναι οι γονείς σου, γιατί τα διαγράφεις όλα και φεύγεις απ'το σπίτι" ?