ΑΘΑΝΑΤΗ ΜΑ ΣΙΩΠΗΛΗ ΦΩΝΗ

Ποτέ η ψυχή μου μέχρι τώρα δεν είχε χύσει τόσα δάκρυα για μία άλλη που στον παράδεισο συντροφιά θα μας κρατά με ένα ζειμπέκικο και ένα τραγούδι!!!!

Πες μου που πουλάν καρδιές να σου πάρω μια. ....Τώρα που μοιάζουμε με δίδυμα φεγγάρια που ξενυχτάνε με τον ίδιο στεναγμό.....ένα ποτήρι θάνατο θα πιω απόψε να μεθύσω, τα καλοκαίρια πες μου πως μπορώ μονάχος μου να ζήσω....Σε αναζητώ στην Σαλονίκη ξημερώματα, λείπει το βλέμμα σου απ'της αυγής τα χρώματα....γιατί εσύ δεν ήσουν άνθρωπος, γιατί εσύ ήσουν χιονάνθρωπος, που λίγο λίγο έσβηνες, εγώ σε ζέσταινα, και εσύ μου έλιωνες.....Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο, συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερ και οι αριθμοί....Βρέχει στην φτωχογειτονιά, βρέχει και στην καρδιά μου....όταν έχω έσενα,μπορώ να μην βυθίζομαι αργά τα βραδια που πληγώνεται η καρδιά και πιάνω το μαχαίρι, το σκοτάδι να χαράξω, κάνε ένα βήμα, να κάνω εγώ το επόμενο, αίμα μου και σχήμα, λόγος και ψυχή στο συφραζόμενο, όταν έχω εσένα, νιώθω σαν παιδί έχω έναν άνθρωπο,μη φοβού κανένα, εσύ και εγώ στον κόσμο τον απάνθρωπο, όταν έχω εσένα Αλλοίμονο σε αυτούς που δεν αγάπησαν, που δεν δακρύσανε ζωή,την ομορφιά σου δεν γνωρίσανε ζωή... σε συζητάν διχώς γιατί και όχι άδικα όπως κοιμάσαι στα στενά παλιά λαδάδικα, έγινες φήμη και γιαυτό δεν φυλακίζεσαι, ζεις στο σκοτάδι παστρικά μα δεν ορκίζεσαι...σβήσε το φεγγάρι, σβήσε μου τα μάτια, σβήσε μου τις λέξεις να μην σε φωνάξω πίσω, σβήσε το φεγγάρι να μην δω που φεύγεις...πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Καλό Ταξίδι με έναν στίχο, έναν ήχο, φαρμάκι στο ποτήρι και αντίο δακρύδρευτο στα χείλη

"Ο ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΛΙΘΟ ΒΑΛΕΤΩ"

"Όχι. Δεν θα δεχθώ αυτην την κατάσταση ως νόμιμη. Με την βοήθεια του Θεού, όλοι θα θεραπευθούμε".Αυτό ας λέμε μέσα μας συνεχώς σαν άνθρωποι που στο αύριο που αξίζουμε,πιστεύουμε.

Τα θερμά μου συλληπήτηρια στην οικογένεια του Δημήτρη Κοτσαρίτη που η καρδιά του λύγισε χθες αρνούμενη να νιώσει το άδικο που κυριαρχεί.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ

Ξύπνησα από ένα άρωμα βιολέτας και κρίνου μέσα στο δωμάτιό μου. Η παρουσία σου φως λευκό,αέναο, παρωδικό μόνο για μια στιγμή, από το όνειρο με ξύπνησε, αντίθετη ανάμνηση από τα παιδικά μου χρόνια που με ένα παραμύθι, να αποκοιμηθώ περίμενες. Ξέρω, μεγάλωσα. Δεν θα πρεπε να στο ζητάω. Πόσο μάλλον τώρα. Σου είναι δύσκολο εδώ στην γη να πλησιάσεις και με ένα σώμα δανεικό να έρθεις γύρω μου-εκ δεξιών μου-σαν μία οπτασία. Τον Δημιουργό παρακαλούσα το σώμα σου, την ψυχή σου να λυπηθεί, χωρίς άλλη αντίσταση να την απελευθερώσει και να Τον συναντήσεις. Άλλο δεν θέλω να σε κουράζω, και από τα χείλη σου πάλι μία αφήγηση παραμυθιού να περιμένω για μένα. Την χροιά της γλυκιάς σου φωνής μέσα από τις ιστορίες θα μεταφέρω κάποτε με την σειρά μου, στα παιδιά μου, στα δισέγγονα που δεν θα γνωρίσεις.Ο πόνος όμως ταξιδεύει με το σώμα. Οι συνήθειες πάντα με την ψυχή. Μην μου κρατάς κακία για τα δάκρυα που έριξα χθες στο προσκεφάλι σου. Δεν ξεριζώνονται έτσι αμέσως οι αναμνήσεις. Θέλουν χρόνο τα θεμέλια μίας σχέσης, τα οστά να γίνουν σκόνη. Πάντα θα σε θυμάμαι και θα σε αγαπάω.

Στην μνήμη της γιαγιάς μου, Μαριγούλας που χώρεσε χθες στην αγκαλιά της Γης

ΤΟΥ ΣΚΟΡΠΙΟΥ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ

Μικρότερη σαν ήμουν διασκέδαζα να πειράζω τους σκορπιούς, να τους κυνηγάω με φλεγόμενες λαβίδες και να τους βλέπω να αυτοκτονούν με το ίδιο τους το δηλητήριο.Χθες αποφάσισα να το βιώσω.Οι λέξεις έγιναν φράσεις που σύνθεσαν σελίδες γεμάτες συναισθήματα και ύστερα έγιναν φωτιά.

Επίσης καμάρωνα που δεν μου έτυχε ποτέ σκορπιός να με τσιμπήσει.Μέσα σε ένα χρόνο, και όμως δύο φορές, ήπια το δηλητήριό του. Το τσίμπημα ήταν θανατηφόρο. Στην καρδιά με ορμή με σημάδεψε. Δεν πρόλαβα καν να πονέσω.Μα ξέρω στα σίγουρα πως το ήπιαμε και οι δύο απ'το κεντρί σου...Πεθάναμε μαζί, σαν Ιουλιέτα και Ρωμαίος μίας άλλης εποχής. Τότε τους λάβωσε το πάθος και η αγάπη. Τώρα ο εγωισμός.

Στον Μάριο και την Σύνθια του τότε, 

Στην Κωνσταντίνα και τον Νίκο του σήμερα

ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

Που με βρήκες; Σε ποιον εφιάλτη σου;

Γιατί στα όνειρά σου 

ποτέ μου δεν πρωταγωνιστούσα. Ούτε καν σαν κομπάρσος στο θέατρο της πλάνης σου.Γιατί με ψάχνεις; Ανησυχείς που από το ακουστικό του τηλεφώνου σου, η φωνή μου ούτε καν σαν ψίθυρος δεν θα ακουστεί;Που με την σιωπή της ψελλίζει λέξεις γεμάτες νόημα που από τα χείλη σου για μένα ποτέ δεν είχαν βγει;Η καρδιά μου έχει ταίρι.Ακριβώς το άλλο μισό της, σε ευαισθησία πιο συγκαλυμμένη αλλά σε αποδείξεις πιο απτή. Σε εκμυστηρεύσεις πιο αθώα, σε απογοητεύσεις ένοχη καθόλου. Από μένα άλλο τι θέλεις;Η κλωστή της μαριονέττας που εν ψυχρώ και βιάια πάντα την κουνούσες, κόπηκε. Η κούκλα έπεσε στο χώμα, ανήκει σε άλλο πλευρό που τώρα μπορεί να την στηρίξει.

Κρατάς μυστικό;

Άλλαξα το αιθερικό μου σώμα. Φόρεσα άλλο ρούχο που ποτέ σου δεν μου φόρεσες και τα μπαλώματα απ'την αύρα του τα πέταξα μακριά. Δεν έχω πάνω μου πληγές να σε θυμίζουν.

Το αντέχεις;

Είμαι ευτυχισμένη.

Έμαθα πάλι να χαμογελώ.

Κάποιος περιμένει να κρατήσει το δικό μου χέρι και να τον ανταμοίψω για αυτό.Χώρεσε η παλάμη μου μέσα στην δική του και πλέον έγινε μία γροθιά δυνατή, στων καιρών τις προκλήσεις.

Πες στους δαίμονες φίλους σου όσο κοντά σε εμένα και ας σε στέλνουν, θα ανήκω στον δικό μου άγγελο και απ'τα φτερά του το νέο μου σώμα θα σκεπάζω.

Μα πως αντέχεις να με ψάχνεις σε μέρη που ποτέ δεν θέλησες να μπεις; 

Να με καλείς πληκρολογώντας αριθμητικές συχνότητες που η άδεια να τις χρησιμοποιείς, ποτέ δεν σου δόθηκε από εμένα;

Κάνε ότι έκανες ακόμη και όταν δίπλα σου -μα όχι μέσα σου- υπήρχα.

Ξέχασέ με...

...Στον Κωνσταντίνο

whiteout instead of blackout

Τι μου συμβαίνει; Δεν μπορώ να καταλάβω. Ο γενικός λευκός διακόπτης του Φωτός από το Εσώτερο μου Είναι, βάφτηκε μαύρος.
Όλες οι λειτουργίες μου ανίχνευσαν την λέξη "σκοτεινό" σε όλα μου τα κύτταρα και τώρα καταρρέουν.
Δάκρυα κυλούν στα μάγουλα. Η απόγνωση βυθίστηκε στο βλέμμα και στις φλέβες μου. Στην διάθεση μου παρασιτικά φιλοξενείται.
Η ακριβής αιτία μου διαφεύγει. Την γνώση και την εμπειρία μου θα δίδασκα σε άλλους φωτεινούς Δασκάλους του Φωτός. Τον εαυτό μου ξέχασα να τον συμπεριλάβω μέσα στην διδασκαλία. Να του θυμίσω πως είναι να τον αγαπούν, να τον σέβονται, να τον εκτιμούν, να τον κοιτούν στα μάτια, να του χαιδευουνε την αύρα.Τα μαλλιά, τα χέρια με βέλη σπασμένα και χαρακωμένα από αγκαλιές που δύο ή περισσότερα σώματα φιλοξενούν κρυφά ή φανερά ταυτόχρονα.


Σε μισώ....


Ακούτε αυτιά μου για το σώμα και το χρώμα σας, τις απαιτήσεις του ή τις υποχωρήσεις του.Ανοίξτε τώρα για να φύγω.Σκάλωσαν τα σκιώδη μου φτερά στην πύλη της αβύσσου. Θέλω να φύγω. Με ακυρώνω. Μετάνιωσα που κάποτε ήρθα και λίγο πριν τα επέλεξα. Βάλτωσαν όλα γύρω μου. Μέσα μου. Κυλήστηκαν τα θέλω μου στην λάσπη. Δεν είμαι πουθενά. Ξέφυγα της αποστολής μου. Να με θυμάστε. Να με ξεχνάτε.


Μα μην με υποτιμάτε.....


Την αθώοτητα και την καλοσύνη μου, την κάλυψαν τα πέπλα της αμφιβολίας και της αυταπάρνησης.Θα ξαναγεννηθώ. Ποια μήτρα θα με φέρει; Ποιό καρμικό παράπτωμα πάλι θα με λυγίσει; Ποιός θα με χαστουκίσει; Σε ποιόν το μάγουλό μου από την άλλη θα γυρίσω, σώμα να βρει εύκαιρο να το χρησιμοποιήσει.
Θέληση θα έχω την επόμενη φορά ή θα πράττω στωικά όλα μου τα πάθη;

THE SECOND YOU SLEEP....

Μικρή σαν ήμουν σκεφτόμουν ότι αν κάποια στιγμή αλλάζε γνώμη για την ζωή μου ο δημιουργός της,θα ήμουν πολύ τυχερή αν με έπαιρνε κρυφά κοντά του και αθόρυβα την ώρα που κοιμόμουν ανάμεσα σε όνειρα που ζούσα και κάποτε,κάπου κοντά στο αύριο θα επένδυα...
Μέχρι να έρθει εκείνη η απροσδόκητη στιγμή που οι εχθροί μου θα την γεύονται και οι φίλοι μου τόσο θα την λαχταρούν, θα φυλάω το σταυρουδάκι που κάποτε μου έδωσες σαν δώρο και τώρα κρεμιέται απ'τον λαιμό μου, και θα προσεύχομαι να είσαι καλά,εκεί ψηλά στον ουρανό σου,και να είναι η ψυχή σου οδηγός στα επόμενα όνειρά μου...

Just tears about your loss just smiles about your memory!!!

Καλό Ταξίδι Δήμητρα....

ΕΓΚΛΗΜΑ(!!!) ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ(???)

Watch 2 3enoi E26 in Entertainment | View More Free Videos Online at Veoh.com


Ίσως και να έχω γίνει κουραστική με την εμμονή μου στον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, άνθρωπο, ηθοποιό και φίλο, ο λόγος για τον Ν. Σεργιανόπουλο!Είναι αδικία να χάνονται τέτοιοι άνθρωποι από κοντά μας, που έχουν φωλιάσει στην καρδιά μας, που οι ατάκες και οι ρόλοι τους, μας έχουν χαρίσει γέλιο ανάμεσα σε λύπες της καθημερινότητας. Νομίζεις ότι δεν θα σταματήσεις ποτέ να γελάς, να αισθάνεσαι,να δακρύζεις ή να χαμογελάς.

Αλλά και αν ακόμη η ζωή επιφυλάσσει άλλα σχέδια και σβήνει την χαρά απ'το βλέμμα, απ'τα χείλη με ένα τέλος τόσο ακαριαίο, απάνθρωπο που δεν θα ταίριαζε ποτέ και σε κανέναν πόσο μάλλον Νίκο σ'εσένα.

Όλοι κάπου, κάπως, κάποτε θα περιμένουνε τον λόγο της δικαιοσύνης!
Θα αναμένουμε την χειρότερη και την πιο αυστηρή ποινή για αυτον τον στεγνό εγκληματία τον Γεωργιανό David Murtinkelli.
Του άξιζαν το λιγότερο, δυο φορές ισόβια και όχι μόνο 20 χρόνια για τον φόνο, 5 μήνες για την κλοπή και ακόμα 3 για την παρανομη είσοδο του στην χώρα σύμφωνα με την απόφαση που θεσπίστηκε από το δικαστήριο!
Δεν θα σιωπήσω, δεν θα κλείσω το στόμα μου σε αυτήν την αδικία.
Η υπεράσπση του αναγνώρισε ένα ελαφρυντικό, τον ενάρετο μέχρι τώρα βίο του κατηγορουμένου.
Ένα παιδί είναι ενάρετο, ναι. Ένας τύπος-γιατί άνθρωπο δεν μπορεί κάποιος να τον αποκαλέσει-αφού δολοφονεί συνάνθρωπό του με 21 μαχαιριές τι ενάρετο και έντιμο κουβαλάει επάνω του και ο συνηγορός του δεν το βλέπει;
Πως μπορεί αυτός ο άνθρωπος να κοιμάται τα βράδια όταν σε 7 χρόνια-γιατί αυτό θα συμβεί μετά την έφεση που ασκήθηκε για μείωση της ποινής-θα κυκλοφορεί αυτός ο δολοφόνος ελεύθερος πάλι ανάμεσα σε αγαπημένα πρόσωπα που μπορεί αύριο μεθαύριο να έχουν την ίδια τύχη;
Στην θέση του κατηγορούμενου απλά θα αυτοκτονούσα! Γιατί έστω και αργά θα αποκτούσα την συνείδηση. να μην αναγκαζα την οικογένειά μου να φρίττει απ'τα δικά μου λάθη, να μην με κοιτάξουν τα παιδιά μου με τ' αυστηρό τους βλέμμα.....
Ποιό είναι το νόημα της τιμωρίας και της βαριάς ποινής έχει συνειδητοποιήσει άραγε η δικαιοσύνη ; τί άλλο από τον παραδειγματισμό και τη συμμόρφωση όσων σκοπεύουν να πράξουν κάτι ανάλογο;
Γιατί να μην ζούμε στον μεσαίωνα που υπήρχαν άρρητες εντολές απαγχονισμού, λιθοβολισμού, θανατικής ποινής και της περιβόητης πυράς;

Άραγε τί χωρίζει έναν ενάρετο άνθρωπο από έναν δολοφόνο;
Η συνείδηση, η ευαισθησία και η γνώση των δυο αντίρροπων συνθηκών.
Αλλοίμονο σε αυτόν που φεύγει πρόωρα.....
για άλλη μια φορά, η δικαιοσύνη απέδειξε πως παραμένει τυφλή!

δεν έχω άλλα λόγια....
Σφραγίζω την ανάρτηση με αυτήν εδώ την φράση:

"Δεν μπορείς να μιλήσεις για τον βίο ενός ανθρώπου εαν δεν έχει κλείσει πρώτα τα μάτια του για πάντα"
Philip Roth


Τα γεγονότα φτιάχνονται απ'τις ίδιες μας τις πράξεις....
Εφ'οσον τις βλέπουμε ας μην κλείνουμε τα μάτια.

MICHAEL JACKSON-THE END OF AN ERA

Μας ταξίδεψες με την μουσική και τα τραγούδια σου.

Χορέψαμε ως το φεγγάρι με τα δικά σου βήματα.

Για μια φορά λατρέψαμε, να είμαστε "κακοί".

Μάθαμε μέσα από σένα, το άσπρο και το μαύρο.

Μας ξάφνιασες με τις δικές σου προτιμήσεις.

Ακόμη και η καρδιά κάποτε σε προδίδει....

Εγκαινίασες μια άλλη εποχή, και χάραξες από μόνος σου, το τέλος της.

Φτερωτοί μου άγγελοι,
κρατήστε τον σφιχτά μέσα στα πουπουλένια σας φτερά.

Καλό ταξίδι Βασιλιά των πρώτων μου ακουσμάτων.....

STILL UNFORGOTTEN..........

Τι και αν τα σύννεφα φαίνονται λευκά, μέσα τους χωράει των ματιών σου η θλίψη.



Ακόμη και σήμερα, κανείς δεν σε ξεχνάει...







Alma libre, έτσι θα παραμείνεις στης ψυχής μου την κυτταρική μνήμη.......

DIVINE MISTAKE!!!!!!

Πως μπορεί μέσα σε μια στιγμη, να γίνει τέτοιο λάθος, και τώρα να εκδικούμαστε, να μισούμε, να καταστρέφουμε, να λεηλατούμε, να λησμονούμε και να αποχαιρετούμε μια ψυχή βιαστική που αυτό δεν θα ήθελε με τίποτα.

Δεν υπάρχουν απαντήσεις,αλλά μόνο ερωτήσεις.



ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ..........

Σιωπή!!!!!

Σιωπή!!!!

Σιωπή!!!!

Σιωπή!!!!

Σιωπή!!!!

Σιωπή!!!!

Σιωπή!!!!


Για μια στιγμή......

καθόλου μίσος
κανένα δάκρυ
καμμια κουβέντα
κανένας θρήνος
κανένας όρκος
καθόλου φθόνος.

Ας κλείσουμε τα μάτια να συμπαρασταθούμε σε μια ψυχή μικρή που τρέχει να κρυφτεί από τα λάθη και την πόλη όλων.

Αλέξη όλων

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ......

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Όντας ηθοποιός, και λάτρης της τέχνης, δεν παρευρίσκομαι σε πρεμιέρες θεατρικών έργων(εκτός αν συντρέχει σημαντικός λόγος).Και αυτό διότι, μια παράσταση θεωρείται επιτυχημένη, όταν έχει παιχτεί και ερμηνευτεί αρκετές φορές, ώστε να κατακτηθεί από τους ήρωες αυτής. Με αυτό το σκεπτικό χάνω την μοναδικότητα της κάθε μίας. Κάθε Παράσταση όμως, δεν είναι ίδια και δεν μπορει να επαναληφθεί όσο κι αν τα λόγια, και οι σκηνοθετικές οδηγίες είναι πάντα οι ίδιες. Γιατί απλούστατα, οι ηθοποιοί δεν είναι πάντα εκει...
Όσο και αν το λαχταρούν ή διακαώς να το επιθυμούν.
Μένει για πάντα απλά στην μνήμη τους το τελευταίο χειροκρότημα.......

Ο λόγος για την παράσταση του θεατρικού έργου του Φρανκ Βέντεκιντ «Το ξύπνημα της άνοιξης» στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη.

Η τελευταία παράσταση του Κωνσταντίνου Παπαχρόνη...

Τα τελευταία λόγια εκείνου που έχουν χαρακτεί βαθιά στην μνήμη μου:

"Χωρίς τον έρωτα, μπορώ,
χωρίς ταξίδια όχι"



Έφυγες νωρίς,...
και καν δεν ήταν η βαλίτσα σου γεμάτη,
από όνειρα και από εμπειρίες.
Όπου και αν πας, να μην πονάς,
το χέρι της αδερφής σου να κρατάς.


Καλό ταξίδι λοιπόν να έχεις Κωνσταντίνε......

θυμίσου τον δρόμο, να ξανάρθεις.
Γιατί δεν έλαβες ακόμη.....
το τελευταίο χειροκρότημα.

ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ ΑΚΟΜΗ ΜΕΣ' ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΥΤΟΝ....Μ'ΑΚΟΥΣ???

Κάποτε λέει ήτανε ένας δημοσιογράφος που έκανε ρεπορτάζ στις πιο απομακρυσμένες περιοχές του κόσμου. Κάποια στιγμή βρέθηκε σε ένα χωριό που δεν υπήρχε ψυχή. Περνώντας από το νεκροταφείο,μπήκε μέσα, και βλέποντας τους τάφους έβαλε τα κλαμματα. Καθώς τα μηνύματα έγραφαν:

"Έζησε 2 χρόνια, 3 μήνες και 7 μέρες
έζησε 6 χρόνια, 9 μήνες και 28 μέρες..."

Αναρωτιόταν ξανά και ξανά ποια κατάρα είχε αυτό το χωριό και τα παιδιά πεθαίναν τόσο, μα τόσο μικρά.
Ξαφνικά, εμφανίστηκε ένας ηλικιωμένος κύριος, τον είδε που έκλαιγε και του είπε να μην στεναχωριέται.
Σε αυτό το χωριό, υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων, ένα έθιμο.
Όταν ένα παιδί ενηλικιωνόταν, του έκαναν δώρο οι γονείς του ένα ημερολόγιο για να γράφει μέσα την καθημερινότητά του.
Μετά τον θάνατό του, μετρούσαν χάρη στο ημερολόγιο, τις μέρες, τις στιγμές που ήτανε πολύ ευτυχισμένος.
Μιας και μόνο αυτές τις στιγμές αξίζει πραγματικά η ζωή!!!
Χόρχε Μπουκάι






Καλό Ταξίδι Νίκο....
Εύχομαι να σου γράψουν πολλά,
γιατί σημάδεψες πολλούς ανθρώπους(και ας μην το γνώριζες)!!!

Ελπίζω να μην νιώθεις πλέον μοναξιά
και να χαμογελάς από ψηλά.

"Θα πενθώ πάντα-μ' ακούς;
για σένα, μόνος, στον Παράδεισο" .

Καλό σου ταξίδι..

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΒΕΛΙΝΑ

Πάντα ζήλευα τα σκυλιά (με την καλή έννοια) για πολλούς λόγους:



H Αγάπη που σου δίνουν κρατάει για πάντα και δεν ζητούν ανταλλάγματα.


Αν αποτυπωθεί το βλέμμα τους (υποκειμενικά) σε φωτογραφικό φακό κοιτάζει πάντα πιο χαμηλά σε σχέση με το ανθρώπινο βλέμμα.

Όταν κάποιος σου χαρίζει ένα κουτάβι ή εσύ αποφασίζεις να αγοράσεις ένα, εκείνο αιχμαλωτίζει στην ματιά του στιγμιαία την υπόσχεση ότι θα είσαι το μοναδικό αφεντικό του μέχρι το τέλος.


Είναι πάντα πιο ευνοημένα σε θέματα υγείας σε σχέση με τους ανθρώπους.
Αν αρρωστήσουν, με μια δόση ευαισθησίας-ευθανασίας τα απαλλάσσεις από την ανίατη νόσο που έχει κατακλύσει τον οργανισμό τους και τον έχει εξασθενήσει εξίσου.

Δεν θέλουν το βλέμμα της λύπης από το δικό σου βλέμμα...

Σε εκλιπαρούν να τα βοηθήσεις να φύγουν ήσυχα στον ύπνο τους με όνειρα στα όνειρά σου...

Ας γίνει έτσι....

Ξεκουράσου τώρα....


Καλό ταξίδι κοριτσάκι μου...