TALKING INSTICTS

Άρχισα να ακούω φωνές, να εισέρχομαι σε άλλη γλώσσα.Των πρώιμων ενστίκτων. Της εσωτερικής φωνής.Της θέλησης. Χάθηκα μέσα στην μετάφραση, μα η διαίσθηση μου είναι ζωντανή. Μιλάει μέσα από τα χείλη των ζώων. Καταλαβαίνει μέσα απ'το θυμό τους ότι ποτέ της, δεν έχει εκφράσει. Σαν ψυχή ήμουνα πάντα κουταβάκι, ακολουθούσα όποιον τον νόμιζα ανώτερο, ανίκανος και αν ήταν.Ωρίμασα.Μεγάλωσα.Δεν οδηγούμαι πια από κανέναν.Ανοίγω το χέρι μου, την θέρμη της παλάμης μου, για όποιον θέλει δίπλα μου να περπατήσει, το χάδι του να μου χαρίσει, να με αγαπήσει, να με ηρεμήσει, να μην με ανταγωνίζεται, να με θαυμάζει, να με αποδέχεται. Δεν είμαστε σκιές μα του φωτός συνοδοιπόροι. Βρήκα τον Δάσκαλο μέσα μου. Μέσα στον καθρέφτη σου. Δεν σου ζητάω τίποτα. Δεν με ακολουθείς. Απλά βάδισε πλάι μου. Να σε νιώθω με όλες τις αισθήσεις μου, ότι δεν με εγκαταλείπεις μόλις γυρίσω για λίγο το κεφάλι μου, ότι υπάρχεις μέσα μου όπως και εγώ μέσα από εσένα.Και αν όνομα δεν έχεις, σε βαφτίζω αγάπη καιαν όνομα δεν έχω, βάφτισε με συγχώρεση, για όσες ψυχές με παίδεψαν πριν από εσένα χωρίς να ξέρουν να με διαχειριστούν.Τα ξέχασα όλα για να είμαι μαζί σου.Το είναι μου να ξεκουράζεται δίπλα από το εγώ σου. Μεγάλο όσο και αν φαίνεται, τον έλεγχο του δίνω και έτσι απέκτησα μία στέγη.Την καρδιά σου.

1+1=1

Αυτό περιμένω!Να κοιμηθούμε αγκαλιά-μαζί- πάλι στο ίδιο κρεβάτι.Να είναι το σώμα σου πλάι, και όχι πάνω ή μέσα στο δικό μου!
Να λείπουν οι αισθήσεις και η ηδονή να παίζει κρυφτό.
Να βγαίνουν από τα χείλη μόνο οι λέξεις λες και είναι φιλιά, πότε από το δικό σου στόμα και άλλοτε από το δικό μου,να συμπληρώνουν τις φράσεις του χθες με ένα μέλλον.Με ένα και,όχι αλλά!Αν θες και πάλι,δεν σου χαλάω το χατήρι,μιλάμε μόνο για το παρόν.
Αγκαλιασμένοι σφιχτά,να αφήσουμε τα όνειρα της νύχτας να βρέξουν σαν δροσιά το μαξιλάρι μας.Είμαστε μία λογική,ένα κοινό συναίσθημα.Είμαστε μία καρδιά που ένα σεντόνι μόνο την καλύπτει βουτηγμένο από το άρωμα των δυο μας και σαν μαγνήτης έλκει το χτύπο της άλλης όταν είναι κολλημένες.Να πούμε καλημέρα το πρωί και να μην χωρίσουμε μέχρι την νύχτα.Ναι,την σκέψη μου πάλι διάβασες.Η συντροφικότητα είναι το πιο σημαντικό ψυχικό ένστικτο!
Κάποιες φορές-ίσως και σπάνια-μόνο μαζί σου το αισθάνομαι πως 1+1=1.

Σ'ευχαριστώ από καρδιάς γι'αυτό!

ΣΧΕΣΕΙΣ:ΚΙΝΗΣΗ ΜΑΤ

Μοιάζουν οι ανθρώπινες σχέσεις-ιδίως οι ερωτικές-με παρτίδα σκακιού;
Ακόμη και αν ο άλλος έχει εισχωρήσει με το άλογό του στα τετράγωνα της δικής σου μεριάς,πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι ότι θα παραμείνει κοντά σου;
Πόσες κινήσεις αιφνιδιαστικές θα κάνει για να κατακτήσει την μάχη στην καρδιά σου;
Ποιός εκ των δύο θα κάνει πρώτος κίνηση;
Ποιός θα οπισθοχωρήσει της μάχης;Θα αποτελείς στην ζωή του τον ρόλο της βασίλισσας ή θα έχει εκείνος τον ρόλο του βασιλιά;
Αν κάνεις δεν προθυμοποιηθεί να κάνει κίνηση τότε η παρτίδα αυτόματα τελειώνει;

P.S I LOVE YOU

Εκτός από τον παράγοντα του χρόνου,ποιος άγνωστος Χ μπορεί να καθορίσει πότε θα ειπωθεί το "Σ'αγαπάω" σε μία καινούργια σχέση;

ΟΛΟΙ ΕΙΧΑΝ ΔΙΚΙΟ...

Η παρακάτω ιστορία είναι βασισμένη εξ'ολοκλήρου σε αληθινά γεγονότα.Η αφήγησή της μοιράζεται και ολοκληρώνεται μέσα από τρεις οπτικές γωνίες.


Την ήθελε αυτήν την δουλειά η Κάλλη.Φαινόταν σε όλο της το είναι,το βλέμμα της, την στάση της,τους ανθρώπους που συναναστρέφονταν για να την κατακτήσει.Δεν ανέχονταν να δουλεύει άλλο στο μαγαζί για ρούχα και τα σαββατοκύριακα σε καφετέρια για να κερδίσει τα προς το ζειν!
Έβλεπε την φίλη της αδερφής της, την Κωνσταντίνα να πηγαίνει διακοπές με το οικογενειακό σκάφος σε κυκλαδίτικα νήσια και να ξεσηκώνει την αδερφή της την Ρηνόπη να την ακολουθήσει,να φοράει πανάκριβα συνολάκια και όμως όλα να τα μοιράζεται με τους φίλους της,χάρη στις γνώσεις και τις επιλογές της,δεν της έλειπε τίποτα,ποτέ!
Η Κάλλη όμως ντρεπόταν να της ζητήσει μια ευκαιρία για ένα καλύτερο αύριο,να το παραδεχτεί ευθέως.Ευτυχώς για εκείνη η Κωνσταντίνα ήταν αυτοκόλλητη με την εξ'αίματος αδερφή της,περνούσαν όλη την ημέρα μαζί,στο οικογενειακό τους μαγαζί,ένα αναψυκτήριο στην καρδιά της Αθήνας,πότε πότε η μία στο σπίτι της άλλης και ας μην υπάρχει σύγκριση ως προς την αισθητική της μίας οικογένειας από της άλλης.
Από τη μία,σπίτι μικρό και ευρύχωρο με αγάπη όμως στην εστία του.Από την άλλη,οικία ευρύχωρη με όλες τις ανέσεις,πισίνα,χαμάμ,ατελειώτες συζητήσεις μεταξύ τους,εξομολογήσεις,προσφορά,η κοινοκτυμοσύνη σε όλο της το μεγαλείο.Η Κωνσταντίνα ήταν πολύ δοτική σαν άνθρωπος.Ζεστή,καλλιεργημένη,φιλόξενη,αληθινή.Ότι λάμβανε,το μοίραζε.Η πνευματική της γνώση ήταν διάπλατη.Συνεχώς τους διατυμπάνιζε πως ότι είχε σαν δώρο το πρόσφερε και σε άλλους.Σύμφωνα με το νόμο της δεκάτης,ότι καλό σου εξασφαλίζει το σύμπαν πρέπει να μοιράζεις το 10% σε όποιον το είχε ανάγκη.Γι'αυτό και ο Θεός,θυμόταν πάντα την διεύθυνσή της,και της έφερνε τα θαύματα.Είχε σωστή καθοδήγηση,ανθρώπους να την αγαπούν,να την συμμερίζονται,αφθονία σε όλα τα επίπεδα,έναν έρωτα με έναν άνθρωπο ευαίσθητο,δοτικό,γλυκό και χαρισματικό που την λάτρευε και στην ουσία χάρη σε εκείνον ο οποίος έμενε πάνω από την καφετέρια της Ρηνόπης,συναντήθηκαν οι δύο φίλες.

Την έβλεπαν όλοι την αγάπη και την χαρά της για την ζωή και τον κόσμο γύρω της,μέσα της,κοντά της!Το έβλεπαν και οι δύο τους και η Ρηνόπη και η Κάλλη και ήθελαν κάτι να κάνουν για να το αλλάξουν.Η ζυγαριά στην εύνοια της τύχης της φίλης τους έπρεπε με κάθε μέσο, να γύρει λίγο προς και αυτές. Μέσω λοιπόν της αδερφής ζήτησε από την Κωνσταντίνα μια θέση στην οικογενειακή της επιχείρηση.Δεν ήταν η πρώτη φορά που της ζητούσε κάποια χάρη.Άτυχη στον έρωτα σαν ήταν, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από τον αρραβωνιαστικό της και μέσω πάλι της Ρηνόπης ζήτησε τη μεσολάβησή της για εύρεση νομικού προσώπου για να ασκηθεί μήνυση σε αυτόν και να διαλευκανθεί η υπόθεση.
Με το βιογραφικό σημειώμα στα χέρια,εκείνη ως ρομπότ των επιλογών τους,έπιασε τον διευθυντή της στην δουλειά γιατί ήτανε ορθό να τιμάται η όποια ιεραρχία και του ζήτησε να προσληφθεί η φίλη της η Κάλλη.Μια τέτοια χάρη δεν ήταν αμέσως εφικτή.Ο πατέρας της,το αφεντικό της, δεν επέτρεπε την πρόσληψη κανενός ως μέλος στο ανθρώπινο δυναμικό της εταιρίας.
Είχε κάποια ανασφάλεια για τον νόμο της απαγόρευσης των καπνικών προϊόντων της κυβέρνησης και δίσταζε να απασχολήσει νέα άτομα στο δυναμικό της επιχείρησης.Έτσι το θέμα πάγωσε.Η Ρηνόπη δεν είχε ρωτήσει απολύτως τίποτα για το μέλλον της αδερφής της.Δεν την αφορούσε άλλωστε.Ήταν το τρίτο πρόσωπο αυτής της υπόθεσης.Η Κάλλη όμως,μιας και πλησίαζαν οι γιορτές των Χριστουγέννων και χρειαζόταν κάποιο εισόδημα για να αγοράσει δώρα για τα μέλη της οικογένειάς της και επειδή έβλεπε το όνειρό της,την θέση της υπαλλήλου να ξεθωριάζει ως υλοποίηση,κινητοποίησε την αδερφή της να ενδιαφερθεί για την ίδια της την πορεία αντί να πράξει εκείνη τα δέοντα! Έτσι τηλεφώνησε στην Κωνσταντίνα για να μάθει αν υπήρχε κανένα νέο με την υπόθεση.Τέσσερις αναπάντητες βρήκε στο κινητό της μόλις τελείωσε την συζήτηση με τον πατέρα της.
Όλο το προηγούμενο διάστημα βρίσκονταν σε διακοπές και δεν τον πήρε τηλέφωνο να του μιλήσει λόγω οικογενειακής σύρραξης με την μητέρα της.Κάλεσε την Ρηνόπη να μάθει λοιπόν τον λόγο της επίμονης προσπάθειάς της να την βρει.Αφού ενημερώθηκε ότι η αδερφή της δεν είχε θέση προν στιγμή στην επιχείρηση όπως και όλοι όσοι καταχωρούσαν κάποιο βιογραφικό,χωρίς να σκεφτεί, άφησε όλο το μίσος,την κακία και τα απωθημένα να βγουν στην επιφάνεια κατά την διάρκεια της συνομιλίας τους.Η Κωνσταντίνα ορθώς δεν μίλαγε κατά την λεκτική αυτή επίθεση απλά αφουγκραζόταν όλες τις ανασφάλειες που μοιράζονταν εξ'αίματος τα δύο αυτά κορίτσια.Της είπε λοιπόν ότι δεν φέρθηκε σωστά στην αδερφή της αλλά ανέντιμα,αφού αν εκείνη χρειάζονταν μια θέση εργασίας εκείνη θα σκίζονταν να βρει ακόμη και αν έπρεπε να μιλήσει με κάποιον που την είχε πληγώσει προκειμένου να εξασφαλιστεί εκείνη.

Εκ του ασφαλούς βέβαια μιας και η Κωνσταντίνα απασχολούνταν και ζούσε από πόρους 4 διαφορετικών καταρτίσεων.Είναι Υπάλληλος και εργοδότρια σε διαφημιστική εταιρία,θεραπεύτρια και δασκάλα της ολιστικής ενέργειας ρέικι,εξωτερική συνεργάτης σε εταιρεία φυσικών προϊόντων ομορφιάς,ηθοποιός και εκκολαπτόμενη συγγραφέας.
Ότι έπρεπε από την πρώτη στιγμή να καλέσει τον πατέρα της και ας είναι η σχέση τους διαταραγμένη,και ότι όταν ήθελε να δανειστεί το σκάφος για να πάνε στην Σύρο όλοι παρέα να βρουν το σύντροφό της Κωνσταντίνας-τον γείτονά της εν ώρα εργασίας-που δούλευε ως DJ σε νυχτερινό μαγαζί, τον είχε βομβαρδίσει στις κλήσεις τον πατέρα της ενώ για την αδερφή της αδιαφορούσε.
Αυτό το τηλεφώνημα και το παράπονο,σφράγισε την σχέση της Κωνσταντίνας και της Ρηνόπης και δεν ξαναμίλησαν μέχρι να προσληφθεί η Κάλλη στην οικογενειακή της επιχείρηση.
Κατά την ψυχολογία,η όποια λεκτική επίθεση που δέχεσαι,που σε επηρεάζει και σε καταρρακώνει είναι αποτέλεσμα ανίχνευσης προσωπικών βιωμάτων στη ψυχή σου ενώ ότι σε κρατάει αδιάφορο απλά δεν υπάρχει ως βίωμα και συμπεριφορά μέσα σου.
Αποφάσισε λοιπόν η Κωνσταντίνα να βγάλει λανθασμένη την συμπεριφορά της Ρηνόπης στο πρόσωπό της και να εναποθέσει το βιογραφικό της σημειώμα πρώτο πρώτο σε περιόδο ακροάσεων,έβαλε μια φίλη της λοιπόν να επικοινωνήσει με την Κάλλη ώστε να έρθει για συνέντευξη.Όταν την πήρε τηλέφωνο εκείνη να την ευχαριστήσει, η Κωνσταντίνα προσποιούνταν την αδιάφορη και ότι απλά είχε φτάσει η ώρα και ότι από μεριάς της δεν αναμείχτηκε σε αυτό το αποτέλεσμα.Την ειδοποίησε κρυφά-όταν της εκμυστηρεύτηκε ο διευθυντής της ότι είναι κατάλληλη για την θέση-για να το μάθει από εκείνη πρώτα και ύστερα δια στόματος του.
Την επόμενη μέρα κιόλας όπως είχε προβλέψει η Ρηνόπη θα έπρεπε λογικά να την συγχαρεί για την καλή της πράξη και όντως έτσι έπραξε.
Την είχε χρησιμοποιήσει κανονικά την Κωνσταντίνα αλλά και εκείνη αποφάσισε ότι έπρεπε να το απολαύσει αυτό το παιχνίδι χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα για να προάγει τον όρο της σωστής φίλης στα μάτια της Ρηνόπης.

Η φιλοδοξία που εδρεύει στα κατώτερα στρώματα της υπερηφάνειας,παίζει περίεργα παιχνίδια......

THE X FACTOR

Αλήθεια, ποιός είναι εκείνος ο παράγοντας Χ σε μια σχέση ο οποίος μπορεί να καθορίσει τον ορισμό της, πέρα από την υδονή που φυλάσσεται ζωικά ή ψυχικά ανάμεσα σε δύο σώματα γυμνά,κάτω απ'τα σεντόνια;

Τί ενώνει και τί χωρίζει το νόημα της αγάπης μου από το



δικό σου;


Ευχαριστώ από καρδιάς,τον φίλο μου Τάσο Τρύφωνος που διάλεξε το συγκεκριμένο θέμα αυτής της ανάρτησης,για ερωτικό θέμα της εκπομπής του με την Μαργαρίτα Δρούτσα στο πιο ερωτικό ραδόφωνο της πόλης,Love Radio 97.5

Συντονιστείτε να ακούσετε.

ΤΕΡΙΧ (ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΚΑΡΔΙΑ,ΣΕ ΠΟΛΥ ΒΑΘΙΑ ΝΕΡΑ)!!!

Πως να έχει παράπονο η καρδιά μου.
Έζησε πολλές έντονες στιγμές τον χρόνο που πέρασε. Απογοητεύτηκε,εμπιστεύτηκε λάθος ανθρώπους που δεν ξέρουν να ακούν τους χτύπους της, δάκρυσε,νοστάλγησε,αναθεώρησε,ξαναερωτεύτηκε την ίδια αιώνια και μία καρδιά που υπάρχει στα βάθη της ψυχής της,μαγεύτηκε,συγκινήθηκε,ένιωσε τον έρωτα στο βάθος,μίλησε με λόγια σε μια άλλη ίδια με εκείνη, και είπε για πρώτη φορά,"σ'αγαπάω πιο πολύ και απ'την ζωή της",γνώρισε την ανάσταση σε μια μοναδική αγκαλιά,ξύπνησε δίπλα σε ένα άλλο μαξιλάρι,ξενύχτησε, τραγούδησε ήχους που δεν είχε ξανακούσει, την άγγιξαν λέξεις ρητές και άρρητες,γεύτηκε νερό μεθυστικό,κρασί αγνό,μύρισε όλες σου τις αισθήσεις,εξερεύνησε,κολύμπησε στων ματιών του τα ουράνια τόξα,χόρεψε τανγκό στα σύννεφα μαζί του,έπεσε σε χαράδρες μα βάσταγε το χέρι του, έμαθε να εμπιστεύεται,ανοίχτηκε να νιώσει,ταξίδεψε σε μέρη μαγικά,μυήθηκε στην αγάπη και μύησε μια άλλη στου χτύπου της,την μαγεία,έμαθε να λέει ευχαριστώ και να το νιώθει,έμαθε να απομακρύνεται μα πιο κοντά σου να έρχεται,να περιμένει, να υπομένει,να καρτερά,να ελπίζει σε ένα αύριο του χτες,τον πόνο να ξεχνάει, το θαύμα της συντροφικότητας του να προσδοκάει,να λέει ναι στα όχι του και όχι σε όλα του τα ναι,έμαθε να νικάει,να χάνει,στην αδικία να σωπαίνει,στην χαρά να ευγνωμονεί,να γαληνεύει και στο σκοτάδι το φως του ήλιου της να βλέπει!

ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ

Ποτέ δεν θα ξεφύγω απ'της ψυχής μου την ουσία.
Απ'της ζωής το πρώτο χάδι,
απ'της αγάπης την πρώτη αγκαλιά
από της γεύσης το πρώτο φιλί
κάθε φορά που ένα λεπτό μοιράζομαι μαζί σου....

Σαν Εύα απ'το πλευρό σου φτιάχτηκα
και σαν ψυχή το φως του Όλου σου θα ακολουθώ.

Κάθε μου κύτταρο θυμάται
τον λόγο της επιθυμίας,
απ'το όνειρο, κάθε συνάντηση.
Από τα θέλω, της υδονής κάθε λεπτό!

Ο χρόνος της κλεψύδρας μου
γέμισε απ'την δική σου άμμο
όσο και να την περιστρέφεις, δυο χρονικές στιγμές ποτέ δεν θα χωρίσουν.

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Πέτρα εσύ,
και η σιωπή γυαλί κοφτερό,
μα ηδονικά στα όνειρα ψυχές γυμνές
κρυφά απ'την συνείδηση, και πάλι ανταμώνουμε.

σώματα έμπειρα στο πόνο
μα άθικτα στις πράξεις,
τα πέλματα στης λογικής τον δρόμο λιώνουμε
την ηθική τσακίζουμε.

Τώρα εγώ πνοή
και εσύ φιλί
δίνουμε νόημα και ζωή ο ένας προς τον άλλον.

Μην με ξεχάσεις,
κλείνω τα βλέφαρά μου.
Έλα στην αγκαλιά μου,
μέχρι μια προδομένη ανατολή και πάλι να μας χωρίσει.
Εσένα από τα θέλω σου και εμένα από την ανάγκη.
Όταν το Σ'αγαπώ, κανέναν ήχο στα χείλη δεν αφήνει......

ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Η Σελίν είχε κουραστεί με τον εαυτό της και τους γύρω της, το περιβάλλον και τους συγγενείς της και όχι για κάποιον συγκεκριμένο λόγο απλά κάθε τους κίνηση, δεν ήταν παρά ξέπνοα λόγια και ρηχές προσδοκίες που είχαν πλέον ξεχειλίσει το ποτήρι.
Δεν άντεχε πλέον να συμβιβάζεται και να υπομένει καρτερικά στο τί άλλο θα της συμβεί σαν να είναι απλά θεατής στην ίδια την ζωή της.
Σπίτι-Δουλειά
Δουλειά-Σπίτι,ήταν η μόνη της ασχολία. Μια ζωή πιόνι στην υπηρεσία της σκακιέρας των άλλων, βασιλέων και στρατηγών.

Το επικείμενο διαζύγιο των γονιών της σε αυτήν την ενσάρκωση είχε αδειάσει τις μπαταρίες της με το να την τοποθετούν στην μέση οι δυο ροές μέσα στο σπίτι. Η θηλυκή εναντίον της αρσενικής και το αντίστροφο πάντα.
Έπρεπε να ρίξει το ζάρι και να διαλέξει. Νούμερο μονό 1, 3, 5 ή ζυγό 2, 4, 6.
Μέχρι που η ζωή, ή κάποιος φύλακας άγγελος εκεί εξώ από το κλουβί της, δεν περίμενε να πάρει εκείνη το ζάρι. Της έριξε μια ζαριά προς το μέρος της.Με αφορμή ένα γραπτό μήνυμα στο κινητό της, από κάποιον που ποτέ δεν είχε ξεγράψει. Πάντα ένιωθε την σκέψη του να της χαιδεύει τα μαλλιά, το μέτωπο αλλά και εκείνη του έστελνε την προσευχή της, να είναι πάντα καλά καθώς και την ελπίδα να την θυμάται ακόμη και να την νοσταλγεί.
Ήταν ένα μήνυμα πρόκλησης και πρόσκλησης ταυτόχρονα και είχε αυτούς τους στίχους.

"Στην Σύρο είναι όλα τέλεια, καθόλου θόρυβος και άφθονη αγάπη. Σε περιμένω".

Διάβαζε το μήνυμα ξανά και ξανά. Πολλές φορές μέχρι να το εμπεδώσει. Να συνειδητοποιήσει ποιός ήταν ο παραλήπτης, εκείνη ή κάποια άλλη και να μην χτίζει κάστρα πάνω σε κινούμενη άμμο.
Ότι Χρειαζόταν εκείνη την δεδομένη στιγμή. Καθόλου θόρυβο, μόνο σιωπή,καθόλου σκέψεις. Ούτε άσκοπες ερωτήσεις και απαντήσεις που να αφορούν το χτες. ούτε διλήμματα που να αφορούν το αύριο.Μόνο αγαπη.Φάνταζε περίεργο όλο αυτό. Να ξέρει κάποιος τί ακριβώς της χρειάζεται περισσότερο από την ίδια. Έτσι όμως συμβαίνει. Οντότητες που μας προστατεύουν και στέλνουν την θετική τους ενέργεια προς το μέρος μας για προστασία ξέρουν τα πάντα πριν από εμάς για εμάς.
Ίσως η ανάγκη της για δραπέτευση μέσω της αγάπης, κινητοποίησε το άλλο μισό της ψυχής της, την δίδυμή της φλόγα να την καλέσει κοντά του.
Πάει και τελείωσε. Ήταν η μοναδική λύση. Δεν έπρεπε να το καθυστερήσει άλλο. Πήγε στο πιο κοντινό της ταξιδιωτικό γραφείο στα Β.Π για να αγοράσει ακτοπλοικά εισιτήρια άφιξης και αναχώρησης, εκλεισε ένα δίκλινο δωμάτιο πάνω στο λιμάνι. Αν και είχε ξαναπάει στον ίδιο προορισμό,αυτήν την φορά ένιωθε πως τα πάντα θα ήταν εντελώς διαφορετικά.
Μόλις τακτοποίησε τα πάντα σχετικά με το ταξίδι και την διαμονή της, παίρνει το κινητό της και σχηματίζει ένα νούμερο. Δεν το είχε ξεχάσει ποτέ,όι αριθμοί που το συνέθεταν είχαν γίνει οι προσωπικοί της οιωνοί για ένα καλύτερο αύριο.
-"Kαλώς μου την" λέει εκείνος.Η φωνή του ήταν τόσο γλυκιά, τόσο όμορφη. Ήταν εκείνη η χροιά που άκουγε συνεχώς να της μιλάει και να της κρατάει συντροφιά όταν οι σκέψεις της παραληρούσαν το κοφτερό μυαλό της.
'Το πήρες το μήνυμα μου υποθέτω" προσθέτει ελπίζοντας πως οι προσευχές του εισακούστηκαν.
-"Απλά έρχομαι. Αυτό πήρα να σου πω αλλά και ν'ακούσω την φωνή σου. Θα είμαι κοντά σου το Σάββατο στις 11:30 π.μ"
-"Θα Σε περιμένω".

Η μέρα της σωτηρίας της είχε ήδη φτάσει. Σάββατο 21/3 Παγκόσμια μέρα της Άνοιξης. Δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ. Σαν να μην χώραγαν τα όνειρα στο μαξιλάρι της. Όταν άκουσε το ξυπνητήρι,σηκώθηκε γρήγορα γρήγορα να ετοιμαστεί και να ανοίξει την πόρτα να φύγει.Έφυγε χωρίς να πει αντίο σε κανέναν.Το ταξί την περίμενε έξω ακριβώς στις 6. Όπως είχε κανονίσει. Η βροχή μούσκευε τα πάντα όμως ήταν καλό σημάδι ευημερίας και αναβάθμισης. Άνοιξε την εξώπορτα και βγήκε. Δεν κοίταξε πίσω όπως άλλες φορές όταν ένιωθε ότι είχε βάρος στην ψυχή της που τα αφήνει όλα. Το μόνο βάρος, ήταν η αποσκευή της που την κουβαλήσε ο οδηγός και την τοποθέτησε στο πορτ παγκαζ.
Το ταξί είχε ξεκινήσει να διαγράφει την πορεία του.Το κάθε λεπτό που περνούσε την οδηγούσε όλο και πιο κοντά στο λιμάνι.
Το πλοίο είχε σαλπάρει προς τον προορισμό που είχε κάποτε αφήσει έτσι ξαφνικά για να γυρίσει στην Αθήνα και τώρα ίσχυε το αντίστροφο. Οι σκέψεις της να φτάσει γρήγορα και να τον ανταμώσει έτρεχαν πιο γρήγορα από τα κύματα μέχρι που έφτασε η στιγμή για αυτήν την συνάντηση που καρτερούσε εδώ και ενάμισι χρόνο. Τί θα του έλεγε αν τον ξανάβλεπε τυχαία, αυτό σκεφτόταν συνέχεια. Δεν είχε καμμιά σημασία. Μαζί της ταξίδευαν κάποια παιδιά που είχαν διαλέξει τον ίδιο προορισμό για να περάσουν όμορφα στην πενθήμερη του σχολείου. Ενδόμυχα η Σελίν σύγκρινε τον εαυτό της μαζί τους. Στην ουσία βρίσκονταν και εκείνη στο ίδιο πλοίο για να ζήσει μια τρέλλα που την κράταγε πίσω από το να συνεχίσει την ζωή της. Αυτό είναι και το νόημα της εκδρομής του σχολείου. Να περασεις τέλεια αυτές τις στιγμές για όσο κρατήσουν μέχρι να ξαναβρεθείς σε ένα θρανίο για να δώσεις πανελλαδικές εξετάσεις ώστε να επιτύχεις στον στόχο σου και να καταλήξεις να δουλεύεις σε ένα γραφείο αρκετές ώρες και να ξεχνας όχι μόνο να ζείς αλλά και να αναπολείς ότι καλό έχει προηγηθεί στην ζωή σου.Ακριβώς όπως στην περίπτωσή της.

Μόλις έπεσε η άγκυρα στην θάλασσα η καρδιά της χτύπαγε γρήγορα γι'αυτό που θα συνέβαινε. Θα έβλεπε εκείνον. Και αυτό από μόνο του ήταν το όνειρό της. Να έχει την ευκαιρία να περάσει λίγο πιο ιδιωτικές στιγμές μαζί του. Να ξαναβρεί αυτό που εκείνος άφησε πίσω του χωρίς να γνωρίζει πόσο σημαντικός λόγος είναι η ζωή του για την δική της. Κάθε αστέρι που έπεφτε από τον ουρανό συνοδεύε αυτήν τη ευχή. Ήταν πολύ κοντά στο να πραγματοποιηθεί. Αλλά όχι μόνο από εκείνην και όχι μόνο από εκείνον.Αυτός ήταν και ο αριθμός που έδειξε το ζάρι της τύχης της. Το δύο.
Καθώς προχώραγε μόνη με τις αποσκευές στα χέρια και τα όνειρα στην σκέψη της, κοίταγε δεξιά και αριστερά για να τον εντοπίσει. Για να τον δεί για να τον ξαναγνωρίσει. Ξάφνου νιώθει ένα βλέμμα να αγιστρώνεται πάνω της και να είναι τόσο έντονο που την έκανε να γυρίσει και να κατευθύνει το δικό της βλέμμα κατευθείαν πάνω στην ενέργειά του.
Και τότε τον αντικρίζει. Εκείνος την κοιτάει με θαυμασμό, σαν μαγεμένος. Παραμέρισε όλες τις σκέψεις της για να μην χάσει την στιγμή.
-"Μπορώ να σε πάρω μια αγκαλιά"; ρωτάει εκείνος διστακτικά.
η Σελίν έγνεψε καταφατικά και εισχώρησε στην ζεστή αγκαλιά των χεριών του.
-"Δεν έχει περάσει μέρα από πάνω σου. Είσαι ίδιος, όπως σε άφησα, όπως σε θυμάμαι" . Εκείνος συγκινημένος δεν ήθελε να την αφήσει από την αγκαλια του. Η βροχή είχε σταματήσει. Και οι δύο έβγαλαν τα παλτά τους και τα πήραν στο χέρι. Εκείνος της πήρε την βαλίτσα της και εκείνη πήρε το παλτό του στα χέρια της. Να το κρατάει από το ένα χέρι και από το άλλο, στηριζόταν από τον ώμο του.
Την ξενάγησε στην μικρή πόλη με την μεγάλη ιστορία. Την πήγε στο κεντρικό καφέ απέναντι στο δημαρχείο για να ξαποστάσουν και να μιλήσουν λίγο. Την ρώτησε πόσο θα μείνει. "μέχρι την Δευτέρα" απάντησε εκείνη. "Μπορείς να μείνεις κι'άλλο. Είναι εύκολο" απάντησε εκείνος.
Σιγα-Σιγά ο δισταγμός και ο πάγος ανάμεσα τους έλιωνε.Τα βλέμματα πετάγαν φλόγες, τα λόγια τα κάλυπτε η σιωπή και η χημεία ανάμεσά τους ολοένα και μεγάλωνε. Πλησιάζαν οι φίλοι του προς το μέρος τους για να την γνωρίσουν. Μέσα σε 5 μέρες, όσο παρέμεινε στο νησί την είχαν μάθει όλοι και ο καθένας ξεχωριστά της ζητούσε να μείνει για πάντα. Υπότιτλοι και λόγια που κατέληγαν στο στόμα άλλων άντί αυτού που περίμενε. Σαν να έκλεβαν τις ατάκες του πρωταγωνιστή άλλοι, λόγια κομπάρσων που έπαιζαν ρόλο στην πλοκή. Γιατί απλά όταν είσαι μέρος της ζωής κάποιου, των φίλων του, των γνωστών του, τότε δεν απομένει παρά να ξεκινήσει η επίσημη πρεμιέρα μιας σχέσης, μιας νέας ζωής.


-"Όπου και να πηγαίνω, όπου και να συχνάζω ακούω τις καλύτερες εντυπώσεις, όλοι μιλούν για σένα βλέπεις. Να έρχεσαι και να μένεις εδώ. Το σπίτι μου είναι σπίτι σου.και δεν είναι το νησί, δεν είναι η ενέργειά του, είναι η αγάπη που εκπέμπεις. Είσαι εσύ!!!!ο καθρέφτης μου. Μια φίλη μου με ρώτησε, ποια είναι η σχέση μας και απλά της απάντησα, ότι δεν μπορώ να ορίσω τί ακριβώς έχω μαζί σου, όμως υπάρχει στην ζωή μου για καλό. Είναι μέρος της ζωής μου από εδώ και εμπρός".

Ήταν τα τελευταία του λόγια πριν αποχωριστούν.Εκείνη δεν απάντησε. Δεν είχε να προσθέσει κάτι άλλο. Τα είχε πει όλα εκείνος. Ότι ήθελε να ακούσει χωρίς να τους χωρίζει τίποτα παρά μόνο τα χιλιόμετρα.
Το ουράνιο τόξο είχε και πάλι εμφανιστεί μετά την βροχή όπως την πρώτη μέρα που είχε έρθει η Σελίν στο νησί.Κύκλοι άνοιγαν και έκλειναν αυτές τις μέρες.
-Κάνε μια ευχή... του είπε η Σελίν μόλις αντίκρισε το ουράνιο τόξο.
-"Να μην φύγεις. Να μείνεις για πάντα εδώ" της απάντησε λίγο πριν ακουμπήσει την βαλίτσα της μέσα στο πλοίο. Της έβγαλε τα γυαλιά ηλίου που φορούσε εκείνη για να δει το βλέμμα της και να την αποχαιρετίσει προσωρινά αφού για πάντα θα την περίμενε......ματάρες μου, θέλω πολύ να σας ξαναδώ της είπε και την φίλησε στα χείλη τρυφερά και πονηρά για να της αποσπάσει την υπόσχεση ότι θα ξαναγυρίσει δίνοντας της το κίνητρο μέσα από την γεύση των χειλιών του.

Εκείνη με μάτια γυμνά τον είδε να ξεμακραίνει, έβαλε και πάλι τα γυαλιά της για να μην την δει που δακρύζε, και τότε εκείνος γύρισε και κοίταξε πίσω και της φώναξε "ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ".

Ευτυχώς τα δάκρυά της δεν φαίνονταν από μακρυά όταν του απάντησε, ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΩ!!!!
Αν και τους χώριζαν λίγα μέτρα, και αρκετοί άνθρωποι που επιβιβάζονταν στο πλοίο, το χαμόγελό του από την απάντησή της καρφώθηκε στο μυαλό της.
Του είχε δώσει την υπόσχεση που περιμενε.
της είχε δώσει το φιλί της ζωής.Και η εκπνοή δεν είχε ξεκολλήσει από κανενός τα χείλη.

Καθώς ανέβαινε προς τα πάνω, τόσο μόνη μα τόσο ευτυχισμένη, χάθηκε στους ήχους του i-pod που κουβαλούσε. Και το πρώτο τραγούδι που άρχισε να παίζει είχε αυτούς τους στίχους.

"Στο χείλος της καταστροφής
μου δίνεις το φιλί της ζωής
και πάω εκεί που πας κι εσύ καρδιά μου
Στο πέλαγος της αντοχής
μου δίνεις το φιλί της ζωής
νησί εγώ νησί κι εσύ στεριά μου".

Ήξερε ότι θα ξαναγυρνούσε, έπρεπε να τα αφήσει όλα πίσω της.

Σηκώθηκε και κοίταξε έξω, το πλοίο δεν είχε σαλπάρει ακόμη.
κατέβαινε πολύ γρήγορα, σχεδόν περνούσε 3-3 τα σκαλοπάτια. Πήρε την βαλίτσα της και σύρθηκε έξω αστραπιαία,σαν άνεμος αλλαγής.
καθώς τον πλησιάζε, εκείνος ανυποψιαστος, κοίταζε το ουράνιο τόξο.

"Μην το κοιτάς άλλο το ουράνιο τόξο. Η ευχή σου ήδη πραγματοποιήθηκε. Δεν πάω πουθενά. Θα μείνω κοντά σου!!!!
Νησί εγώ, νησί και εσύ στεριά μου"!!!! Aυτά ήταν τα δικά της τελευταία λόγια.

Εκείνος την έκλεισε στην αγκαλιά του και την φίλησε και εκείνη παραδόθηκε.

ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΝΤΑΙ.......

Και να λοιπόν που φτάσαμε στον ίδιο δρόμο.
Εκεί όπου χωριστήκαν κάποτε οι καρδιές μας!
Δεν υπάρχει πλέον σχισμή, δεν υπάρχουν πληγές.Εσύ και εγώ,είμαστε απόλυτα ενωμένοι.

Χρόνια πριν, μικρότερη σαν ήμουν κάθε φιλιού καινούργια γεύση στολίζονταν με υπότιτλους,λόγια και εξηγήσεις που στερούσαν υποσχέσεις για ένα μέλλον παραπάνω από την κάθε μέρα.
Και αυτό μου έμενε, αυτό με σκότωνε που η όποια σχέση άρχιζε έτσι, στο ίδιο ακριβώς σημείο είχε ήδη μέσα μου τελειώσει!

Πηγαίνοντας μέσα μου, τόσο παλιά στο χρόνο προς τα πίσω χάνω ενστικτωδώς την κάθε νέα στιγμή που έρχεται.
Πάνω απ'τα επτασφράγιστα και παθιασμένα χείλη η σιωπή έχει τον πρώτο λόγο!
Άραγε τα αυτονότητα πρέπει να παραλείπονται ή ότι στην ζωή μας έρχεται πρέπει εξ'αρχής να ορίζεται.
Ας ζήσουμε καλύτερα το τώρα...
Είναι η καλύτερη στιγμή για να σφραγίσει ένα οποιοδήποτε αύριο.

Μένω μόνο σ'αυτό: "Η κάθε σου αναπνοή δίπλα στο μαξιλάρι μου είναι σαν δώρο Ανάστασης μέσα στην ζωή μου ".

FORWARDING THE FUTURE TO THE PAST!!!!

Είναι μέρες που δεν μπορώ να κλείσω τα βλέφαρα μου, για να αλλάξω παραστάσεις, έτσι δεν αφήνω κανένα παραθυράκι στα όνειρα μου να έρθουν να με βρουν.

Μέχρι που χωρίς καν να το θέλω ξύπνησα και υπέκυψα στο παρελθόν μου.
Δύο χρόνια πριν, ένας μόνο άνθρωπος, δυο καρδιές,μία σκέψη ήρθε και του άνοιξα την πόρτα.

Αφιερωμένο σε νέες σκέψεις, παλιές προσευχές που αναμένουν υλοποίηση!!!!!


Εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα και από μια υπέροχη ανάρτηση της φίλης μου Stellanelcielo, με τίτλο: Καλειδοσκόπιο!!!!!!

TELL HIM....

Πες σ'εναν άνθρωπο ότι τον μισείς
και ίσως περάσεις υπέροχα μαζί του
μα πες του ότι τον αγαπάς
και τον έχασες για πάντα!!!!!

ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΟΥ

Παλίρροια ήταν για μένα ο έρωτάς σου.....

έξι ώρες χωριστά σου,

μα επιτέλους μακριά σου!

Μην περιμένεις πια,

δεν θα βρεθώ κοντά σου.

ας μην παρακαλάς τον άνεμο

να'ρθω στην αγκαλιά σου!

ΌΠΩΣ ΟΔΗΓΑΣ...ΕΤΣΙ ΑΓΑΠΑΣ!!!

Ανεβαίνοντας την Κηφισίας προς το σπίτι, με το cd player να παίζει το τραγούδι της προηγούμενης ανάρτησης(σσ Έτσι σε θέλω)σε επανάληψη,και έχοντας στο νου, διάφορες έννοιες, που παλινδρομούσαν μεταξύ της καρδιάς και δεξιού αλλά αριστερού ημισφαιρίου, - ενώ το αυτοκίνητο στο πίσω μέρος είχε συνεχώς σε όλη την διαδρομή τα φώτα πορείας να αντανακλούν στον καθρέφτη μου,-άρχισα να προσέχω την οδηγική συμπεριφορά των άλλων στο δρόμο.
Σε συνδυασμό και με τα προβλήματα ερωτικής φύσεως που με βομβαρδίζανε άρχισα υποσυνείδητα να κάνω συνειρμούς στο κεφάλι μου. Όσοι άνθρωποι σε υπολογίζουν,σέβονται τα αισθήματά σου, σε εκτιμούν και σέβονται την ελευθερία σου-βασικά προτερήματα για μια επιτυχημένη σχέση-έχουν και ανάλογη συμπεριφορά στο τιμόνι! Σκεφτείτε λίγο και κοιτάξτε τριγύρω σας στο δρόμο. Είναι εκείνοι που ενώ βρέχει χαμηλώνουν ταχύτητα για να μην βρέξουν τους περαστικούς,παραμένουν στην λωρίδα τους και δεν αναλώνονται σε ανούσιες προσπεράσεις, δεν οδηγούν με φώτα πορείας όταν αντικρύζουν άλλο αυτοκίνητο στο αντίθετο ρευμα, δεν φλερτάρουν εν κινήσει τον οδηγό του αντίθετου φίλου(όχι απαραίτητα στις μέρες μας)γνωστοποιούν τις προθέσεις τους με το σωστό φλας-είναι ένα δείγμα επικοινωνίας να θέλεις να αλλάξεις πορεία και να το δείχνεις με τον σωστό τρόπο. Όταν είναι σταματημένοι μπροστά σου σε μακρινό σημείο και μόλις σς βλέπουν σε αφήνουν να προηγηθείς και ακολουθούν.Αντιστοίχως σε μια κακή σχέση υπάρχουν τα αντίθετα παραδείγματα.

Και αυτό γιατί ο οδηγός σκέφτεται τον εαυτούλη του. Να οδηγάει -έτσι δηλαδή- και όλοι οι άλλοι ας κορνάρουν.




Και επειδή μια σχέση αποτελείται από 2 άτομα, δύο ξεχωριστές προσωπικότητες, όταν υπάρχει συνοδηγός στο αυτοκίνητο, πρέπει να διατηρείται απ'τον οδηγό μια ισορροπία στην ταχύτητα. Δεν επιταχύνουμε κατά βούληση ιδίως όταν ο άλλος φοβάται. Το θέμα είναι η διαδρομή να είναι μια ασφαλής βόλτα και όχι περιπέτεια. Όταν θέλεις να πιείς,κάντο αλλά πάρε ταξί. Πως θα βγάλουν το ψωμί τους και αυτοί οι χριστιανοί? Δεν είναι ανάγκη να κινδυνέψει κανένας, πόσο μάλλον να φιγουράρει η είδηση ενός τροχαίου-του δικού σου- στους τίτλους των ειδήσεων. Ας μην αφαιρεθούν άλλες ζωές επειδή δεν ξέρεις-που πάνε τα τέσσερα στην αριθμητική -να μετράς πόσα ποτά έχεις καταναλώσει.

Λοιπόν? Πως προτιμάτε τον ερωτικό σας σύντροφο?

ΕΤΣΙ ΣΕ ΘΕΛΩ

Σε θέλω
Είσαι παιχνίδι κι εσύ
Κάποιου Θεού που όλο φέρνει βροχή
Κι όμως σε θέλω

Σε θέλω
Όπως το ρεύμα χτυπά
Δυο χέρια αθώα βρεγμένα γυμνά
Έτσι σε θέλω

Αφού φτάσαμε ως εδώ
Τελειωσέ με μια και έξω
Τι άλλο τώρα να διαλέξω
Τι να ζω

Στης ζωής μου το γκρεμό
Έλα εσύ και γίνε τέρμα
Ένα ειν' το θέμα
Σ' αγαπώ

Σε θέλω
Θάλασσα εσύ του μυαλού
Πνίγομαι όμως δεν πάω αλλού
Κι έτσι σε θέλω

Σε θέλω
Σαν πληγωμένο πουλί
Χαριστική σου ζητάω βολή
Έτσι σε θέλω ...

Μουσική:Μιχάλης Χατζηγιάννης
Στίχοι: Ελεάννα Βραχάλη

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ(ΜΕΣΑ ΜΟΥ)

Φεύγω λοιπόν τώρα.
Είναι (α)κατάλληλη η ώρα. Για ένα μακρύ ταξίδι. Μέσα μου.
Μακρυά σου.
Χωρίς αναμνήσεις. χωρίς αισθήματα. κάτι λοιπόν από σένα. Με άδεια βαλίτσα σαν την καρδιά σου.

Δεν κλείνω το φως.
Αφού θα με βρείς(αυτό και αν ελπίζω).
Δεν κλείνω την πόρτα.

Αφού θα χτυπήσεις(αυτό και αν προσδοκώ).
Δεν λέω αντίο.
Δεν σου αρέσει.
Μα μου΄πες αντίο
δεν υπάρχει γιατί.....
απλά έτσι.

SEX AND THE CITY-THE MOVIE

Είναι γεγονός!!!

Η σειρά που έκανε τους άντρες να τρέμουν, το φεμινιστικό κίνημα να ανθίζει,την μόδα να χωράει στα παπούτσια μας, επιστρέφει πανηγυρικά στις αίθουσες την πέμπτη 5 Ιουνίου.

Ξεφυλλίζοντας καιρό το βιβλίο με τις διάσημες ατάκες της σειράς, ήρθα και πάλι για να ξεδιπλώσω την μνήμη σας, διαλέγοντας αυτές που μας σημάδεψαν-ως γυναίκες.

Where we left of?



"Once upon a time, on a small island not too far away. These lived four smart, beautiful women who were all very good friends".


Carrie's guidelines:


"Maybe you can't change a man but once in a blue moon you can change a woman".
"Soul mates. Two little words, one big concept. A belief that someone, somewhere, is holding the key to your heart and your dream house". "In the city of infinite options, sometimes there is no better feeling than knowing you only have one".


Samantha's:

"My weekends are for meeting new guys, so I don't have to keep f*******ing the old ones"

Marriage doesn't quarantee a happy ending. Just ending!!!




Charlotte: I just know no matter how good I feel about myself, if I see Christy Turlington, I just wanna give up.
Miranda: Well I just want to tie her down and force feed her lard, but that's the difference between you and me.




Carrie: "We're so over we need a new word for over".


Detective: You Irish?
Miranda: No, why?
Detective: Coz you have beautiful red hair.
Miranda: Well I guess anybody can be Irish with the right colorist.

Mr. Big: Nice dress.

Carrie: Meaning?

Mr. Big: Nice dress.

Aidan: Well, if Miranda doesn't want the kid, can't she just give it to Charlotte?

Carrie: No... it's not like a sweater.

Carrie: I made him swear on Chanel.
Miranda: Well, as long as he took the oath of fabric!

Miranda can fit into her "skinny jeans."

Charlotte: How'd you do it?

Miranda: Well, I got pregnant, became a single mother, and stopped having any time to eat.

Samantha: Oh, that's a diet I won't be trying.

Charlotte: I proposed myself!
Carrie: What?

Charlotte: Yes. I suggested he have a tomato salad, then I suggested we get married.

Carrie: Wait. What exactly did he say?

Charlotte: Alrighty!

Carrie: Alrighty? He said alrighty? Now I'm thinking the upsetting thing isn't that you proposed, it's that you proposed to a guy that says "alrighty."

Charlotte: Oh, Carrie, stop!

Carrie: Alrighty.




Carrie: And then I realized something, twenty-something girls are just fabulous, until you see one with the man who broke your heart.


SEX AND THE CITY
KISS AND TELL


ΜΗΝ ΤΗΝ ΧΑΣΕΤΕ!!!!!

(FACE) OFF

29 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Κάθε τέσσερα χρόνια μέσα σε 1 μέρα..

Σηκώθηκα νωχελικά και κοίταξα το ημερολόγιο των Mayas.
Κανένας χαρακτηρισμός, καμμία γαλαξιακή σφραγίδα να ορίσει τι μέλλει γενέσθαι την σήμερον ημέραν.

Στο Γρηγοριανό ημερολόγιο πάλι,
Έχουν ξημερώσει προ πολλού οι Απόκριες.

Η τέλεια αφορμή για να ντυθούμε κάτι που δεν είμαστε….

Και τι ήμαστε τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου;

Ας πέσουν οι μάσκες μεταξύ μας, για να μπορέσουμε επιτέλους να αναγνωριστούμε.

Ποιος υποκρίνεται
Ποιος παριστάνει ότι νοιάζεται ;
Ποιος δίνει ψεύτικες υποσχέσεις
Ποιος είναι έρμαιο των επιλογών του
Ποιος είναι σκλάβος των παθών του
Ποιος το συμφέρον το βαφτίζει σαν φιλία

Έτσι για να καταλάβουμε.

Έτσι πια για να πειστούμε

Λίγο πρότου διαλυθούμε

Κλείνω πίσω μου πόρτα και φως.

CARPE DIEM

HASTA LA VISTA!

ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΘΟΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Στους καιρούς μας, η μοναξιά θεωρείται απειλή, ήττα. Περίπου μια ασθένεια που εξασθενεί και τρελλαίνει αυτόν που χτύπησε. Στο όνομα τούτου του τρόμου, αποφασίζονται και οι βαρύτεροι συμβιβασμοί.

Συμβιβασμοί στην συντροφιά, στη δουλειά, στους φίλους, στις ιδεολογίες, στο γάμο.

Περιέχει δηλαδή τούτη η κατάσταση της ύπαρξης, η μοναξιά, η χαρισμένη ως χώμα γόνιμο και ως κελί αυτογνωσίας, ακόμα και θεογνωσίας παραπέρα, έναν πειρασμό επικίνδυνο, που μπορεί να αναποδογυρίσει την ευλογία της.




Διότι όπως κάθε ευλογία,όπως κάθε τάλαντο, κάθε εύνοια, είναι και αυτή ταυτόχρονα μια δοκιμασία. Άλλωστε, ποτέ, ακόμα και το πιο μεγάλο θαύμα, δεν θα παρακάμψει την ελεύθερη βούλησή σου, αν θες να το αρνηθείς.
Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να κοιμούνται με τον εχθρό τους, να μοιράζονται την κάθε μέρα τους με κάποιον που περιφρονούν, που τους μειώνει, τους αποδιοργανώνει τον χαρακτήρα, παρά να ζήσουν έστω για ένα διάστημα, μόνοι.


Λένε ότι ο "φόβος μοναξιάς είναι φόβος εαυτού". Ίσως και γι'αυτό είναι τόσο ισχυρός, ολοκληρωτικός φόβος. Όταν ο ίδιος ο εαυτός μας, μάς είναι άγνωστος, απωθημένος, παραποιημένος και ξένος, τον αποφεύγουμε.

Στα αρχαία χρόνια, για τους Έλληνες, "ξένος και εχθρός", ήταν συνώνυμα.


"Υπάρχουν άνθρωποι που μπορείς να ζεις μέσα τους χωρίς να ζείς μαζί τους,
όπως υπάρχουν άνθρωποι που ενώ είσαι μαζί τους, είναι αδύνατον να ζείς μέσα τους".
Γκαίτε




Άραγε, ποιο είναι καλύτερο εκ των δύο;





Μάρω Βαμβουνάκη
(Απόσπασμα από το βιβλίο,Ο Παλιάτσος και η Άνιμα)