Με αφορμή μία άσκηση στην δημιουργική γραφή επινοήθηκε η παρακάτω ιστορία που ολοκληρώνεται σε δύο μέρη.
1η Ιστορία: Άνδρας ή γυναίκα πηγαίνει στο ταχυδρομείο για να στείλει κάτι πάρα πολύ σημαντικό.
ΚΥΚΛΑΔΕΣ 1944
ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ
Το κρύο του Νοέμβρη έχει κάνει την εμφάνιση του από νωρίς στο νησί.Είχε καθρεφτιστεί σε κάθε περαστικό που κυκλοφορεί στα σοκάκια.Κόκκινα πρόσωπα από την παγωνιά,σώματα καλυμμένα από βαριά ρούχα,κόκκινες παλάμες που τρίβει η μία την άλλη γρήγορα και ανυπόμονα με σκοπό την εκπομπή ζέστης βάδιζαν πάνω και κάτω από και προς το λιμάνι. Ο ήλιος αν και υπαρκτός,εστίαζε στο προδιαγεγραμμένο φαινόμενο της δύσης του αψηφώντας να χαρίσει τις καυτές του ακτίνες σε όσους τις χρειάζονταν.Οι κάτοικοι της Άνω Σύρου, ήταν οι συνηθισμένοι δέκτες αυτού του φαινομένου.Το ηλιοβασίλεμα έλουζε πάντα με την λάμψη και το φως του το πιο όμορφο σπίτι σε εκείνη την περιοχή.Την οικία του κυρίου Βαμβακάρη.Η κάθε αχτίνα φώτιζε μέσα από το παράθυρο του σπιτιού του, τους ακριβούς πολυελαίους και τις γυάλινες επιφάνειες των βιτρό χαρίζοντας λίγη από αυτήν στα κοντινά σπίτια της συγκεκριμένης γειτονιάς.
Τρεις φορές την εβδομάδα αυτή η αντανάκλαση αποτελούσε το εναρκτήριο σήμα για την κυρία Αφροδίτη,για να ξεκινήσει το μικρό της ταξίδι προς την κάτω χώρα με προορισμό το δημαρχείο στο κεντρικό σημείο του νησιού.Η κυρία Αφροδίτη ήταν δασκάλα κάθε ειδικότητας.Μια ηλικιωμένη γυναίκα γύρω στα πενήντα.Η ζωή της είχε δείξει από νωρίς το σκληρό της πρόσωπο.Είχε χάσει πριν από δύο χρόνια τον σύζυγό της,που ασκούσε το επάγγελμα του δικηγόρου και πολλές φορές εκτελούσε και χρέη δικαστή στο νησί όταν κάποια υπόθεση έπρεπε να εκδικαστεί ταχύτατα.
Άτεκνη σαν ήταν σύμφωνα με την επιθυμία του Θεού,είχε αποφασίσει να χαρίσει τις γνώσεις αλλά και την αγάπη της σε άλλα παιδιά και συγκεκριμένα στην κόρη του δημάρχου την Μαρία που στην ηλικία των 15 ετών, είχε πέσει θύμα βιασμού από κάποιον ηλικιωμένο,μεθυσμένο τουρίστα που έφερε ως αποτέλεσμα μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη που ήταν αδύνατο τόσο να τερματίσει όσο και να την επιδεικνύει μπροστά στους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες της.
Για δύο ολόκληρα χρόνια η Μαρία προτίμησε την αποσιωποίηση του θλιβερού γεγονότος και την απομόνωσή της μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού της μέχρι να γεννήσει το μωρό της και να το δώσει για υιοθεσία σε μια οικογένεια στην Αθήνα μιας και κάθε παρόμοιο περιστατικό που λάμβανε χώρα στην επαρχία ήταν συνώνυμο της διαπόμπευσης και χλευασμού από τους υπόλοιπους κατοίκους και ας χωρούσε στην ζωή του καθενός παρόμοια παραδείγματα με άρωμα αμαρτίας.
Η Μαρία ήταν η μικρότερη κόρη του δημάρχου.Μόλις το αγοράκι που έφερε στον κόσμο έκλεισε τους πέντε πρώτους μήνες ζωής,μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα και με την θερμή συμπαράσταση της οικογένειάς της,το έδωσε σε μια οικογένεια να το μεγαλώσει και να του προσφέρει όσα εκείνη θα του στερούσε αφού ήταν ανέφικτο να το κρατήσει.
Όλο αυτό το διάστημα,εγκατέλειψε το σχολείο με αποτέλεσμα η πρόοδος της να μείνει στάσιμη και να χάσει δύο ολόκληρες σχολικές περιόδους.Όλοι της οι συμμαθητές θα τελείωναν το λύκειο ενώ εκείνη δεν είχε καταφέρει να την ολοκληρώσει. Αποφάσισε λοιπόν να μην εγκαταλείψει το δικαίωμα της στην γνώση και να συνεχίσει ακριβώς εκεί που σταμάτησε.Η κυρία Αφροδίτη που ήταν δασκάλα στο σχολείο της δέχτηκε να την διδάξει στην ιστορία,την αρχαία και την νεοελληνική γλώσσα,τα μαθηματικά,τα θρησκευτικά και τα εικαστικά,τρεις φορές την εβδομάδα μετά την δύση του ηλίου μέχρι τα μεσάνυχτα,μέσα στο δημαρχείο κεκλεισμένων των θυρών.
Ο πατέρας της,της παραχωρούσε το κλειδί σχεδόν κάθε μέρα για να ανοίγει το χώρο και να εγκαινιάζει την είσοδο της διδασκαλίας και της αναγέννησης της και μετά να κλειδώνει φεύγοντας και να του το δίνει μόλις επιστρέψει στο σπίτι.Η Μαρία ως αντάλλαγμα, της έπλεκε όμορφα και ζεστά πουλόβερ,γάντια και σκουφάκια σε διάφορα χρώματα για το καλό που της προσέφερε η κυρία Αφροδίτη μιας και δεν είχε αρκετά χρήματα για να την πληρώνει.
Παρόλο που η κακοτυχία της είχε βρει νωρίς,η Μαρία ήταν αρκετά περήφανη για να ζητήσει λεφτά από τον πατέρα της.Η κυρία Αφροδίτη της μεταλαμπάδευε όχι μόνο γνώσεις αλλά και αρετές.Η χαρά της αυτονομίας και της ευγνωμοσύνης για ότι καλό δέχεται, ήταν δύο από αυτές.
Κάθε Δευτέρα,Τετάρτη και Παρασκευή που είχε μάθημα η Μαρία ξύπναγε με το χαμόγελο στα χείλη και μετρούσε τις ώρες μέχρι να φτάσει στο δημαρχείο και να ξαναδεί την φωτισμένη δασκάλα της.
Απέναντι ακριβώς από το κτίριο, υπήρχαν μικρά καφενεία που ήταν συνεχώς γεμάτα.Η περίοδος της φυγής και του κρυφτού των κατοίκων του νησιού από τα χέρια των Γερμανών κατακτητών ήταν πλέον παρελθόν.Μπορούσαν πλέον να κυκλοφορούν ελεύθεροι και είχαν κάθε δικαίωμα στην ελευθερία να συγκεντρώνονται σε λέσχες και να χαρτοπαίζουν χωρίς φόβο και να διασκεδάζουν με πάθος.
Η νέα χρονιά του 1945 είχε κάνει την εμφάνισή της εδώ και 11 μέρες σε κάθε γρηγοριανό ημερολόγιο.Κάποιο από τα απόγευματα, που συναντούσε η Μαρία την κυρία Αφροδίτη με τα ποδήλατά τους στο κεντρικό καφενείο για να προμηθευτούν αναψυκτικό και καφέ,αυτήν την φορά, μόνο η Μαρία είχε φτάσει πρώτη.Η δίψα της για γνώση ήταν αστείρευτη.Παρόλο που περίμενε αρκετή ώρα η κυρία Αφροδίτη δεν φαινόταν να ξεπροβάλλει από την είσοδο που οδηγείται απ'το λιμάνι.
Ούσα αρκετά αισιόδοξη, αποφάσισε να την περιμένει μέσα στο κτίριο γιατί το κρύο της είχε παγώσει όλο της το σώμα.
Όμως τα πόδια της που ανέβαιναν ένα προς ένα τα σκαλοπάτια για να φτάσει στην είσοδο του κτιρίου δεν μαρτυρούσαν την αίσθηση της παγωνιάς αλλά του δέους.Τα διστακτικά βήματα της ήταν ανήμπορα να ορθώσουν αντίσταση στο ένστικτό της ότι κάτι κακό συνέβαινε και να προχωρήσουν προς το σημείο συνάντησης τους.Σε απόσταση αναπνοής από την πόρτα και με αρκετό δισταγμό,ξεκλείδωσε εντελώς μηχανικά και άνοιξε την πόρτα κλείνοντας την απότομα πίσω της σαν να μην περιμένει επίσκεψη από κανέναν μετά από εκείνη.
Δύο τετράγωνα πιο κάτω,ένα σκουριασμένο ποδήλατο έστριψε τον δρόμο προς το δημαρχείο.Ήταν η κυρία Αφροδίτη αναμαλλιασμένη και αρκετά λαχανιασμένη από όλη την διαδρομή.Κοίταζε όλο αγωνία πότε δεξιά πότε αριστερά για να διαβεβαιώσει ότι η Μαρία δεν ήταν κοντά.
Παρόλο που είχε φτάσει στον προορισμό της οι ρόδες του οχήματός της,συνέχισαν την πορεία τους και σταμάτησαν δύο τετράγωνα πιο κάτω,έξω από την είσοδο του ταχυδρομείου κρατώντας γερά στα χέρια της ένα πακέτο.Αφού δεν χρειαζόταν τις υπηρεσίες κανενός υπαλλήλου από την διεύθυνση του κτιρίου ,άνοιξε απλά το ταχυδρομικό κουτί και λίγο προτού ρίξει το κίτρινο και μισοσκισμένο φάκελο,τον κράτησε στα χέρια της,τον χάιδεψε με όλη την αγάπη που την χαρακτηρίζει και τον τοποθέτησε στην βάση του κλείνοντας καλά το πάνω μέρος από το κουτί.
Ανέβηκε στο ποδήλατο και οδηγούσε κατά μήκος του κεντρικού δρόμου όπου στο βάθος του ήταν κλεισμένη η Μαρία και την περίμενε.
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα,σαν να περιμένει και το τελευταίο λεπτό πρότου χτυπήσει το ρολόι η Μαρία,άνοιξε την πόρτα,κλείδωσε και έμεινε τυλιγμένη για λίγο για να προφυλαχτεί από το κρύο.
Το σπίτι της στην περιοχή βαπόρια,απείχε μόλις πέντε λεπτά από το σημείο που βρίσκονταν εκείνη την στιγμή. Δεν είχε κουράγιο να οδηγήσει.Με δάκρυα στα μάτια ανέβαινε την ανηφόρα που οδηγούσε ολοένα και πιο κοντά στο καταφύγιό της έχοντας ένα γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού της.
Ξαφνικά,η κρύα αίσθηση του χειμώνα δεν άφηνε ίχνη πάνω της.Έβγαλε το παλτό της,το έπιασε με τις άκρες των δαχτύλων της και το κρέμασε στον γυμνό της ώμο.Δεν είχε πια φτερά να τον καλύπτουν.Ήταν ξεριζωμένα και αφημένα κάπου στο δρόμο.Ακόμα και αν τα έβρισκε άραγε θα μπορούσε κάποτε να ξαναπετάξει στον δρόμο προς την γνώση;
Δευτέρα 1/3/2010
Ενώπιον του εργατικού προσωπικού της εταιρίας:
Α(χά)ριστος:Κάλλη,δέχεσαι να γίνεις γυναίκα μου;Δεύτερες Σκέψεις:
Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν θα κατακτούσα μια τέτοια γυναίκα σαν εσένα.
Επιβλητική και αισθησιακή παρουσία,αρκετά νεότερη από μένα,γεμάτη θηλυκότητα,πονηριά,φιλοδοξία,εμπειρία στην λαγνεία και η καλύτερη μάνα για τα παιδιά μου;Πόσο επιθυμώ να βγάλω λανθασμένη την κρίση και την διαίσθηση της Κωνσταντίνας.Πόσο λάθος κάνει.θα διαπιστώσει ότι την γοήτευσα και ότι με λατρεύει.Κοίτα το πρόσωπό της.Άγαλμα έχει μείνει από την έκπληξη!
Κάλλη:Δέχομαι μωρό μου!!!Δεύτερες Σκέψεις:Επιτέλους!θα εδραιωθώ στην διοίκηση της εταιρίας.Όσο για τον μέλλοντα σύζυγό μου,ας πρόσεχε.Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.Ευτυχώς που τον έκανα να με ερωτευτεί.Πιασμένοι χέρι με χέρι, ανταλλάσσουν το καυτό φιλί του Ιούδα στα χείλη ο ένας του άλλου και ύστερα όλοι οι υπάλληλοι τους πλησιάζουν να τους ευχηθούν.Τους εύχομαι, στον καθένα προσωπικά την παρακάτω δήλωση ως γαμήλιο δώρο.Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια,ο Θεός χαμογελάει.Καθείς είναι υπεύθυνος για την επιλογή και την δική του μοίρα!
Να ζήσετε!
Βρήκε ο καθένας την ψυχή του,στο πρόσωπο του άλλου!
9/12/2010Σήμερα ήρθα στο γραφείο από νωρίς μιας που ήμουν υπεύθυνη να διεξαχθούν όσο το δυνατόν καλύτερα οι συνεντεύξεις για εύρεση εργασίας στην οικογενειακή επιχείρηση.Όλες οι ελπίδες,οι προσδοκίες για ένα καλύτερο αύριο ήταν αποτυπωμένες σε κόλλες λευκού χαρτιού άλλες επισυναπτόμενες από πολλές σελίδες μιας που οι ενδιαφερόμενοι έκρυβαν χρόνια εμπειρίας,σπουδών και καταρτίσεων και άλλες μονές σελίδες συνοδευόμενες μόνο από μία φωτογραφία και λίγα λόγια όπως απόφοιτος λυκείου και μερικά προσωπικά χαρακτηριστικά,άγαμος/η κλπ.
Το αρκετά φιλόδοξη πληρούσε και με το παραπάνω το κύριο μειονέκτημα της Κάλλης!Το βιογραφικό της ήταν αρκετα φτωχό εν συγκρίσει με των άλλων υποψηφίων που καρτερούσαν μια νέα θέση.Με 40 άτομα στη ρεσεψιόν,εκείνη περίμενε στο γραφείο μου στο βάθος και όλοι οι υπόλοιποι έξω,με έναν καφέ στο χέρι.Όλη αυτή την ώρα με έβλεπε να διακόπτω την κουβέντα μου μαζί της για να υποδεχτώ τον επόμενο με το βιογραφικό του σημείωμα ανα χείρας για να τον οδηγήσω στο γενικό διευθυντή.Φαινόταν ότι έλυνα και έδενα μέσα στην εταιρία αλλά και στο τμήμα που μου είχαν αναθέσει.Δεν έκανα κάτι λιγότερο από αυτό που έπρεπε.Ενώ περίμενε περίπου μιάμιση ώρα για να έρθει η σειρά της,έβγαινε έξω για να καπνίσει αλλά και να μιλήσει στο τηλέφωνο-και γιατί όχι για να με κακολογήσει στην αδερφή της που ήταν σε επικοινωνία μαζί της για τις λεπτομέρειες της περιβόητης συνέντευξης.Όσο λοιπόν με κακολογούσε στο τηλέφωνο,ένας γοητευτικός άντρας,γύρω στα πενήντα διέσχισε το χώρο από το εργοστάσιο όπου εξελίσσονταν η παραγωγή βήμα προς βήμα και πέρασε από μπροστά της.Κανένας εκ των δύο δεν ήξερε την ταυτότητα του άλλου.Μόλις όμως η Κάλλη επέστρεψε δίπλα μου έτυχε να διασταυρωθούν οι ματιές τους αφού ο κύριος αυτός ήθελε να μου πει κάτι εμπιστευτικό και μου έκανε νόημα να τον προσεγγίσω.Δεν πρέπει να της έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το παρουσιαστικό του μέχρι να ενημερωθεί από τον α(χά)ριστο που καθόταν δεξιά μου,ότι με τον εν λόγω κύριο δεν μας συνέδεε κάποιο φλερτ αλλά σχέση πατέρα-κόρης!Μόλις μπήκα επέστρεψα και πάλι στην θέση μου,η Κάλλη με ρώτησε "Εμένα πότε θα μου συστήσεις τον μπαμπά σου";
Γεμάτη εσωτερικό θυμό και ειρωνεία γιατί έβλεπα που στόχευε, αδιάφορα της ξεστόμισα ότι με τόσα άτομα εκεί έξω να περιμένουν την σειρά τους, δεν επρόκειτο να της τον συστήσω και αν το έκανα ενδεχομένως κάποια στιγμή θα συνέβαινε αφού θα είχε προσληφθεί και θα μοιραζόταν αυτό το προνόμιο με τους καινούργιους συναδέλφους της και όχι μόνη μαζί του. Δεν έδειχνε και πολύ προσβεβλημένη από την λεκτική μου επίθεση γιατί όταν μπήκε ο αδερφός μου στο γραφείο μου για να μου φέρει καφέ μόλις αντιλήφθηκε το βαθμό συγγένειάς μας, τον κοίταξε με άλλη ματιά.Διαφορετική από αυτήν που κοίταγε εμένα.Τώρα βέβαια,και εμένα σαν κινητή επιταγή άμεσης εξόφλησης με κοίταγε,δεν υπήρχαν κοινές αναμνήσεις μαζί της για να λυγίσουν την ευαισθησία μου και να μην σκέφτομαι παράλογα.Η ματιά της μου είχε δώσει αυτό το δικαίωμα να οδηγηθώ σε γρήγορα μεν αλλά σοφά συμπεράσματα.Μόλις μου απευθύνθηκε ο διευθυντής να την ειδοποιήσω για να μπει στο γραφείο του,πήρα το βιογραφικό της στο χέρι,άνοιξα το διπλανό γραφείο και την οδήγησα στο πρόσωπο που θα καθοδηγούσε την ελπίδα μου.Να μην προσληφθεί αυτό έλεγα συνεχώς μέσα μου καθ'όλη την διάρκεια της συνέντευξής της,λες και μετρούσα τους 43 κόμπους από το κομποσχοίνι μου λέγοντας μια προσευχή.Αφού εν μέρει ήμασταν μόνοι μας,ο α(χά)ριστος,πήρε τον λόγο και με ρώτησε αν η Κάλλη ήταν φίλη μου.Με την σειρά μου, του απάντησα αρνητικά και αφού έλαβε την επιβεβαίωση που ήθελε ως πράσινο φως,άρχισε να μιλάει ακατάπαυστα επιβεβαιώνοντας τον μέχρι πρότινος συλλογισμό μου."Καλά την είδες πως κοίταγε τον πατέρα σου;Σαν ξερολούκουμο.Αμέσως να ρίξει τα δίκτυα της και στον αδερφό σου.Τι είναι αυτή βρε;Να την προσέχεις".Εσύ να την προσέχεις του απάντησα γιατί αν προσληφθεί, στην ιεραρχία του φλερτ είσαι ο τρίτος στην σειρά.Πρώτα θα τα ρίξει στον πατέρα μου,μετά στον αδερφό μου και μετά θα έρθει η σειρά σου.Θυμίσου την ώρα που στο λέω.Είναι το μεγαλύτερο αρπακτικό φίδι που γέννησε η πλάση".Ο α(χά)ριστος δεν είχε κάποια ηγετική θέση στην εταιρία.Το γεγονός όμως ότι τον βάφτισε η μητέρα μου και ο πατέρας μου τον απασχολούσε εδώ και 15 χρόνια,από το ξεκίνημα της επιχείρησης στον χώρο της διαφήμισης,ήταν ικανός για να αναλάβει όποιαδήποτε θέση, να εκπαιδεύει ως πιο έμπειρος νέα άτομα του προσωπικού με λευκό μητρώο κατάρτισης στο αντικείμενο,και γνώριζε κυρίως τα πάντα.Αν τύχαινε στο παρελθόν να υποψιαστώ κάποιο συνάδελφο ότι δεν πληρεί τις προυποθέσεις του μισθού που λαμβάνει του το έλεγα και αναλάμβανε εκείνος να τον ξεσκεπάσει για να μην φανώ εγώ από πίσω.Είχα κάθε δικαιώμα βέβαια να το κάνω γιατί κάποτε αυτή η επιχείρηση θα περάσει στα δικά μου χέρια και γι'αυτό προσλήφθηκα αφού κατείχα μεταπτυχιακό πάνω στην συγκεκριμένη κατάρτιση για να μην ακούω από κανένα να ξεστομίζει πως είμαι απλά η κόρη του πατέρα μου.Δυστυχώς οι προσευχές μου δεν εισακούστηκαν,γιατι η Κάλλη προσλήφθηκε στο δυναμικό της επιχείρησης.Μέσα στον πρώτο μήνα,είχε πάρει αρκετό αέρα,νόμιζε ότι έλυνε και έδενε,μου έκανε παρατήρηση διότι πήγαινα στη δουλειά σε διαφορετική ώρα με τους υπόλοιπους υπαλλήλους φρόντισα όμως να την προσβάλλω μπροστά στο προσωπικό με τον τρόπο μου-έχοντας πάντα παιδεία και δεξιότητα κάτι που δεν αναγράφεται σε κανένα βιογραφικό και δεν κατακτάται από κανέναν εργοδοτη.
Όταν έμπαινε στο γραφείο,δεν χαιρετούσε κανέναν.Μονάχα εμένα.Είχε τους λόγους της.Έπαιρνε την μυτούλα της και πήγαινε στο γραφείο της με τα φτερά της -αν υποθέσουμε ότι είναι άγγελος του σκότους-ανεβασμένα προς την κορυφή.Μέσα σε ένα μήνα,αποδείχτηκε γυναίκα αράχνη,αφού δεν άργησε να απλώσει τον ιστό της και απόλυτα να με δικαιώσει....
Η παρακάτω ιστορία είναι βασισμένη εξ'ολοκλήρου σε αληθινά γεγονότα.Η αφήγησή της μοιράζεται και ολοκληρώνεται μέσα από τρεις οπτικές γωνίες.
Την ήθελε αυτήν την δουλειά η Κάλλη.Φαινόταν σε όλο της το είναι,το βλέμμα της, την στάση της,τους ανθρώπους που συναναστρέφονταν για να την κατακτήσει.Δεν ανέχονταν να δουλεύει άλλο στο μαγαζί για ρούχα και τα σαββατοκύριακα σε καφετέρια για να κερδίσει τα προς το ζειν!
Έβλεπε την φίλη της αδερφής της, την Κωνσταντίνα να πηγαίνει διακοπές με το οικογενειακό σκάφος σε κυκλαδίτικα νήσια και να ξεσηκώνει την αδερφή της την Ρηνόπη να την ακολουθήσει,να φοράει πανάκριβα συνολάκια και όμως όλα να τα μοιράζεται με τους φίλους της,χάρη στις γνώσεις και τις επιλογές της,δεν της έλειπε τίποτα,ποτέ!
Η Κάλλη όμως ντρεπόταν να της ζητήσει μια ευκαιρία για ένα καλύτερο αύριο,να το παραδεχτεί ευθέως.Ευτυχώς για εκείνη η Κωνσταντίνα ήταν αυτοκόλλητη με την εξ'αίματος αδερφή της,περνούσαν όλη την ημέρα μαζί,στο οικογενειακό τους μαγαζί,ένα αναψυκτήριο στην καρδιά της Αθήνας,πότε πότε η μία στο σπίτι της άλλης και ας μην υπάρχει σύγκριση ως προς την αισθητική της μίας οικογένειας από της άλλης.
Από τη μία,σπίτι μικρό και ευρύχωρο με αγάπη όμως στην εστία του.Από την άλλη,οικία ευρύχωρη με όλες τις ανέσεις,πισίνα,χαμάμ,ατελειώτες συζητήσεις μεταξύ τους,εξομολογήσεις,προσφορά,η κοινοκτυμοσύνη σε όλο της το μεγαλείο.Η Κωνσταντίνα ήταν πολύ δοτική σαν άνθρωπος.Ζεστή,καλλιεργημένη,φιλόξενη,αληθινή.Ότι λάμβανε,το μοίραζε.Η πνευματική της γνώση ήταν διάπλατη.Συνεχώς τους διατυμπάνιζε πως ότι είχε σαν δώρο το πρόσφερε και σε άλλους.Σύμφωνα με το νόμο της δεκάτης,ότι καλό σου εξασφαλίζει το σύμπαν πρέπει να μοιράζεις το 10% σε όποιον το είχε ανάγκη.Γι'αυτό και ο Θεός,θυμόταν πάντα την διεύθυνσή της,και της έφερνε τα θαύματα.Είχε σωστή καθοδήγηση,ανθρώπους να την αγαπούν,να την συμμερίζονται,αφθονία σε όλα τα επίπεδα,έναν έρωτα με έναν άνθρωπο ευαίσθητο,δοτικό,γλυκό και χαρισματικό που την λάτρευε και στην ουσία χάρη σε εκείνον ο οποίος έμενε πάνω από την καφετέρια της Ρηνόπης,συναντήθηκαν οι δύο φίλες.
Την έβλεπαν όλοι την αγάπη και την χαρά της για την ζωή και τον κόσμο γύρω της,μέσα της,κοντά της!Το έβλεπαν και οι δύο τους και η Ρηνόπη και η Κάλλη και ήθελαν κάτι να κάνουν για να το αλλάξουν.Η ζυγαριά στην εύνοια της τύχης της φίλης τους έπρεπε με κάθε μέσο, να γύρει λίγο προς και αυτές. Μέσω λοιπόν της αδερφής ζήτησε από την Κωνσταντίνα μια θέση στην οικογενειακή της επιχείρηση.Δεν ήταν η πρώτη φορά που της ζητούσε κάποια χάρη.Άτυχη στον έρωτα σαν ήταν, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από τον αρραβωνιαστικό της και μέσω πάλι της Ρηνόπης ζήτησε τη μεσολάβησή της για εύρεση νομικού προσώπου για να ασκηθεί μήνυση σε αυτόν και να διαλευκανθεί η υπόθεση.
Με το βιογραφικό σημειώμα στα χέρια,εκείνη ως ρομπότ των επιλογών τους,έπιασε τον διευθυντή της στην δουλειά γιατί ήτανε ορθό να τιμάται η όποια ιεραρχία και του ζήτησε να προσληφθεί η φίλη της η Κάλλη.Μια τέτοια χάρη δεν ήταν αμέσως εφικτή.Ο πατέρας της,το αφεντικό της, δεν επέτρεπε την πρόσληψη κανενός ως μέλος στο ανθρώπινο δυναμικό της εταιρίας.
Είχε κάποια ανασφάλεια για τον νόμο της απαγόρευσης των καπνικών προϊόντων της κυβέρνησης και δίσταζε να απασχολήσει νέα άτομα στο δυναμικό της επιχείρησης.Έτσι το θέμα πάγωσε.Η Ρηνόπη δεν είχε ρωτήσει απολύτως τίποτα για το μέλλον της αδερφής της.Δεν την αφορούσε άλλωστε.Ήταν το τρίτο πρόσωπο αυτής της υπόθεσης.Η Κάλλη όμως,μιας και πλησίαζαν οι γιορτές των Χριστουγέννων και χρειαζόταν κάποιο εισόδημα για να αγοράσει δώρα για τα μέλη της οικογένειάς της και επειδή έβλεπε το όνειρό της,την θέση της υπαλλήλου να ξεθωριάζει ως υλοποίηση,κινητοποίησε την αδερφή της να ενδιαφερθεί για την ίδια της την πορεία αντί να πράξει εκείνη τα δέοντα! Έτσι τηλεφώνησε στην Κωνσταντίνα για να μάθει αν υπήρχε κανένα νέο με την υπόθεση.Τέσσερις αναπάντητες βρήκε στο κινητό της μόλις τελείωσε την συζήτηση με τον πατέρα της.
Όλο το προηγούμενο διάστημα βρίσκονταν σε διακοπές και δεν τον πήρε τηλέφωνο να του μιλήσει λόγω οικογενειακής σύρραξης με την μητέρα της.Κάλεσε την Ρηνόπη να μάθει λοιπόν τον λόγο της επίμονης προσπάθειάς της να την βρει.Αφού ενημερώθηκε ότι η αδερφή της δεν είχε θέση προν στιγμή στην επιχείρηση όπως και όλοι όσοι καταχωρούσαν κάποιο βιογραφικό,χωρίς να σκεφτεί, άφησε όλο το μίσος,την κακία και τα απωθημένα να βγουν στην επιφάνεια κατά την διάρκεια της συνομιλίας τους.Η Κωνσταντίνα ορθώς δεν μίλαγε κατά την λεκτική αυτή επίθεση απλά αφουγκραζόταν όλες τις ανασφάλειες που μοιράζονταν εξ'αίματος τα δύο αυτά κορίτσια.Της είπε λοιπόν ότι δεν φέρθηκε σωστά στην αδερφή της αλλά ανέντιμα,αφού αν εκείνη χρειάζονταν μια θέση εργασίας εκείνη θα σκίζονταν να βρει ακόμη και αν έπρεπε να μιλήσει με κάποιον που την είχε πληγώσει προκειμένου να εξασφαλιστεί εκείνη.
Εκ του ασφαλούς βέβαια μιας και η Κωνσταντίνα απασχολούνταν και ζούσε από πόρους 4 διαφορετικών καταρτίσεων.Είναι Υπάλληλος και εργοδότρια σε διαφημιστική εταιρία,θεραπεύτρια και δασκάλα της ολιστικής ενέργειας ρέικι,εξωτερική συνεργάτης σε εταιρεία φυσικών προϊόντων ομορφιάς,ηθοποιός και εκκολαπτόμενη συγγραφέας.
Ότι έπρεπε από την πρώτη στιγμή να καλέσει τον πατέρα της και ας είναι η σχέση τους διαταραγμένη,και ότι όταν ήθελε να δανειστεί το σκάφος για να πάνε στην Σύρο όλοι παρέα να βρουν το σύντροφό της Κωνσταντίνας-τον γείτονά της εν ώρα εργασίας-που δούλευε ως DJ σε νυχτερινό μαγαζί, τον είχε βομβαρδίσει στις κλήσεις τον πατέρα της ενώ για την αδερφή της αδιαφορούσε.Αυτό το τηλεφώνημα και το παράπονο,σφράγισε την σχέση της Κωνσταντίνας και της Ρηνόπης και δεν ξαναμίλησαν μέχρι να προσληφθεί η Κάλλη στην οικογενειακή της επιχείρηση.Κατά την ψυχολογία,η όποια λεκτική επίθεση που δέχεσαι,που σε επηρεάζει και σε καταρρακώνει είναι αποτέλεσμα ανίχνευσης προσωπικών βιωμάτων στη ψυχή σου ενώ ότι σε κρατάει αδιάφορο απλά δεν υπάρχει ως βίωμα και συμπεριφορά μέσα σου. Αποφάσισε λοιπόν η Κωνσταντίνα να βγάλει λανθασμένη την συμπεριφορά της Ρηνόπης στο πρόσωπό της και να εναποθέσει το βιογραφικό της σημειώμα πρώτο πρώτο σε περιόδο ακροάσεων,έβαλε μια φίλη της λοιπόν να επικοινωνήσει με την Κάλλη ώστε να έρθει για συνέντευξη.Όταν την πήρε τηλέφωνο εκείνη να την ευχαριστήσει, η Κωνσταντίνα προσποιούνταν την αδιάφορη και ότι απλά είχε φτάσει η ώρα και ότι από μεριάς της δεν αναμείχτηκε σε αυτό το αποτέλεσμα.Την ειδοποίησε κρυφά-όταν της εκμυστηρεύτηκε ο διευθυντής της ότι είναι κατάλληλη για την θέση-για να το μάθει από εκείνη πρώτα και ύστερα δια στόματος του.
Την επόμενη μέρα κιόλας όπως είχε προβλέψει η Ρηνόπη θα έπρεπε λογικά να την συγχαρεί για την καλή της πράξη και όντως έτσι έπραξε.
Την είχε χρησιμοποιήσει κανονικά την Κωνσταντίνα αλλά και εκείνη αποφάσισε ότι έπρεπε να το απολαύσει αυτό το παιχνίδι χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα για να προάγει τον όρο της σωστής φίλης στα μάτια της Ρηνόπης.
Η φιλοδοξία που εδρεύει στα κατώτερα στρώματα της υπερηφάνειας,παίζει περίεργα παιχνίδια......
Το παρακατω κείμενο γράφτηκε με αφορμή μία άσκηση στην δημιουργική γραφή με το εξής θέμα:α)Να πάμε στα επείγοντα περιστατικά ενός νοσοκομείου και θα αποδώσουμε την ιστορία κάποιου ασθενή β)θα πάμε σε ένα νεκροταφείο και θα αποδώσουμε την ιστορία του νεκρού.
ΕΝΩ ΕΣΥ ΚΟΙΜΟΣΟΥΝ...
"Δεν έχει σημασία τί πρόκειται να συμβεί την επόμενη ημέρα,την εβδομάδα που ακολουθεί ή τα επόμενα χρόνια όταν δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα για να σώσεις το παιδί σου, αν δεν μπορείς να αποφύγεις αυτό που θα συμβεί μέσα σε πέντε λεπτά.Το βλέπεις απλά να αργοπεθαίνει και η κάθε μάχη που δίνεις είναι άνιση.Το ταξίδι είναι προδιαγεγραμμένο".
Αυτά ήταν τα λόγια που με σημάδεψαν,όταν άκουγα προσεχτικά τον επικήδειο λόγο ένος πατέρα στην μνήμη της κόρης του-της καλύτερής μου φίλης-Μαρίας-Ναταλίας.Ήταν τα τελευταία λόγια που σφράγισαν την ζωή της αλλά και τις ζωές όσων παρευρίσκονταν στον ιερό ναό της θεοτόκου,για την εξόδιο ακολουθία.Είχα μια άρνηση να παρευρεθώ στην τελετή,δεν είχα τη δύναμη να την αποχαιρετίσω,όχι μονάχα εκείνη αλλά και τις υπέροχες στιγμές που έζησα μαζί της.
Έμοιαζε σαν χτες όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στο προαύλιο του σχολείου,λίγο προτού συγκεντρωθούμε όλοι οι μαθητές όχι μόνο για να μας ανακοινώσουν σε ποιό τμήμα θα πήγαινε ο καθένας μας αλλά και για την πρωινή προσευχή κατά την διάρκεια αυτής της σχολικής περιόδου που θα ξεκίναγε με τον ήχο απ'το κουδούνι.Με πλησιάσε αρκετά χαρούμενη και παρακινούμενη από τόλμη,μου έδωσε το χέρι της και αυτοσυστήθηκε λέγοντας μου το όνομά της,"λέγομαι Μαρία-Ναταλία Διάκου,εσύ"; Μιμούμενη την συμπεριφορά της,της είπα το δικό μου όνομα και το χέρι μου άγγιξε το δικό της.Εκείνη δεν κρατήθηκε και άνοιξε την αγκαλιά της για να με δεχτεί,όντας αρκετά ενθουσιώδης.Λίγα λεπτά αργότερα προς έκπληξή μου αλλά και των καθηγητών που θα μας αναλάμβαναν για κακή τους τύχη ως συμμαθήτριες και θα τους κάναμε την ζωή τους κόλαση. Στο τμήμα Α2,είχαμε πιάσει το τελευταίο θρανίο της αίθουσας.Με τον καιρό άρχισε να με παρασέρνει με το κύμα του ενθουσιασμού της να σκαρώνουμε διάφορα τρυκ στην διάρκεια των μαθημάτων.Ποιός θα το λέγε ότι θα είμασταν πιο ζωηρές ακόμη και από τ' αγόρια της της τάξης μας.
Το γεγονός ότι ηλικιακά μας χώριζε μόνο μία μέρα με προβλημάτιζε μιας και θεωρητικά ήμουν μεγαλύτερη από την Μαρία-Ναταλία,φαινόμουν πιο σοβαρή και αποφασιστική όμως εκείνη είχε αναπτύξει περισσότερα χόμπυ από μένα.Λάτρευε να ζωγραφίζει τοπία σε κάθε εποχή,αντικείμενα νεκρής φύσης και κυρίως πορτρέτα γνωστών και μη οικείων προσώπων. Σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο,ξυπνούσε από τα χαράματα για να απαθανατίσει με τον φωτογραφικό φακό της το συνηθισμένο μεν αλλά μαγευτικό φαινόμενο της ανατολής του ηλίου.Ήταν πιο συνεπής στα θέλω και τις απαιτήσεις της εν αντιθέσει με εμένα που περίμενα στωικά σαν θεατής την εναλλαγή της κάθε ημέρας μέσα από τις σελίδες των βιβλίων όπου σκιαγράφονταν οι ζωές και οι πτυχές των χαρακτήρων τους.Την θαύμαζα υπερβολικά,δεν την ζήλεψα ποτέ μου.Είχε με όλους τους ανθρώπους υπέροχες σχέσεις.
Στο πρώτο μου φλέρτ με τον συμμαθητή μου τον Γιώργο και την ατυχή κατάληξη του,όντας καταβεβλημένη με σπασμένα τα φτερά,εκείνη είχε σταθεί στο πλευρό μου.Νοσταλγώ την επόμενη μέρα που δεν μου επέτρεψε να πάω στο σχολείο για να μην τον αντικρίσω καθρεφτίζοντας όλη την απογοήτευση στο βλέμμα μου και κατ'επέκταση στο πρόσωπό μου,εκείνη δίνοντας μου θάρρος και τονώνοντας την αυτοπεποίθησή μου,είχε στήσει ολόκληρο σκηνικό φωτογράφισης.Όλα τα χρώματα της άνοιξης αλλά και της Γης, ήταν κλεισμένα μέσα στις παλέτες των σκιών,στα σύνεργα του μακιγιάζ που είχε κλέψει από την μεγαλύτερη αδερφή της αλλά και την μητέρα της για να χαρίσει άλλον αέρα στις φωτογραφίες μου. "Τί και αν δεν αρέσεις στον Γιώργο,σκασίλα μας!Θα γοητεύσεις τους υπόλοιπους συμμαθητές μας,και όχι μόνο..."μου είπε λίγο πριν πιάσει την φωτογραφική μηχανή στα χέρια της. Ακόμα τις φυλάω τις φωτογραφίες μέσα στις σελίδες του αγαπημένου μου βιβλίου,το μαργαριτάρι του Τζων Στάϊμπεκ, και τις κοιτάζω συχνά.
Μου είχε εξομολογηθεί πως το μοναδικό της όνειρο ήταν να ανοίξει μια δική της γκαλερί όντας διάσημη φωτογράφος και να εκθέτει τα έργα της. Ήταν αυτοδίδακτη.
Είχε μοναδικό ταλέντο που έπρεπε να το εμπλουτίσει με βάσεις γνώσεων πάνω στο αντικείμενο λατρείας της.
Μετρούσε τα σχολικά χρόνια που της απέμειναν για να προσεγγίσει αυτό το στόχο όπως οι ισοβίτες το υπόλοιπο της ποινής τους.Την τελευταία μέρα της σχολικής περιόδου,όταν τελειώναμε επιτέλους την τρίτη λυκείου,λίγο μετά τα εικοστά της γενέθλια-άρα και τα δικά μου-είχαμε αποφασίσει να βγούμε με τους συμμαθητές μας σε βραδινή έξοδο,αν και το είχαμε κανονίσει αρκετό χρονικό διάστημα πριν,τίποτε δεν εμπόδισε την Μαρία-Ναταλία να μην παρευρεθεί χωρίς να μας δώσει πολλές εξηγήσεις.Απλά μας ενημέρωσε ότι την τελευταία στιγμή προέκυψε μια οικογενειακή υποχρέωση και δεν μπορούσε να είναι συνεπής στα δικά μας σχέδια. Με είχε εξοργίσει πραγματικά η αποστροφή της,δεν μπορούσε να το χωρέσει ο νους μου.
Στην επιστροφή για το σπίτι πήραμε διαφορετικά μονοπάτια.
Εγώ της ζωής και εκείνη του θανάτου...
Έπλαθα σενάρια για το πως θα την τιμωρούσα,πως ενώ εκείνη θα με έπαιρνε αμέτρητα τηλέφωνα την επόμενη ημέρα για να μάθει τις εξελίξεις και τα δρώμενα της αποψινής βραδιάς,θα απέρριπτα τις κλήσεις της και θα κρυβόμουν.
Δυστυχώς,άφησα το νήμα της οργής να ξετυλιχτεί αρκετά και δεν μπόρεσα έγκαιρα να το μαζέψω. Επιστρέφοντας σπίτι άλλος άνθρωπος από εκείνον που αναχώρησε το πρωί για το σχολείο ήμουν έτοιμη να κλειστώ στο δωμάτιό μου μέχρι το βράδυ που θα έβγαινα έχοντας προετοιμάσει κατάλληλα την μητέρα μου να με καλύψει στο πρόσωπο της φίλης μου. Προτρέποντάς την να υιοθετήσει την συμπεριφορά που επιθυμούσα.Την στιγμή που την πλησίαζα,εκείνη καθόταν στον καναπέ του σαλονιού κλαίγοντας πάνω από το ακουστικό του τηλεφώνου το οποίο προφανώς μόλις είχε ακουμπήσει πάνω στην βάση του αλλά από το τρέμουλο στα χέρια της δεν κατάφερε να το στερεώσει.
Αμυνόμενη από το θυμό μου,πέρασα στην επίθεση κατευθείαν.
"Μαμά γιατί κλαις;Εγώ δεν φταίω σε τίποτα να ξέρεις.Πρόλαβε να στα ανακοινώσει η μητέρα της Μαρίας-Ναταλίας έτσι;Σκούπισε τα δάκρυά σου και θα σου πω την πάσα αλήθεια,όχι τίποτ'άλλο αλλά για να μην σε περνάει κανένας για αφελή". Κανένας δεν μπορούσε να βάλει φραγή στην ροή των αρνητικών μου σκέψεων εκείνη την στιγμή,παρά μόνο μία φράση,αυτή που θα ξεστόμιζε η μητέρα μου την δεδομένη στιγμή ως απάντηση στο νοητικό μου παραλήρημα . "Η Μαρία-Ναταλία είναι στο νοσοκομείο,στα επείγοντα περιστατικά.Ενώ επέστρεφε στο σπίτι την χτύπησε ένα φορτηγό και είναι σε κρίσιμη κατάσταση.
Οι γιατροί δεν είναι αισιόδοξοι πως θα τα καταφέρει μιας και έχει παρουσιάσει εγκεφαλική αιμορραγία και αυτήν την στιγμή χαροπαλεύει στο χειρουργείο.Λυπάμαι πολύ μωρό μου,θα πάμε να την δούμε το απόγευμα.Η μητέρα της είπε ότι της συνέβη μόλις έβγαινε από την σχολή της φωτογραφίας,προφανώς θα είχε πάει για να γραφτεί στο νέο κύκλο σπουδών.Λεπτό δεν μπορούσε να περιμένει...
"Μετά βίας μπορούσα να βγάλω νόημα από αυτά που έλεγε,οι λυγμοί της έκοβαν κάθε φράση στα δύο.Συνέχιζε να μου μιλάει και να μου εξηγεί τις εκτιμήσεις των ανθρώπων που την βρήκαν και την πήγαν στο νοσοκομείο,από κάποια στιγμή και μετά την κοίταγα απλά να ανοιγοκλείνει τα χείλη της χωρίς να ηχεί ο ήχος των φράσεων στα αυτιά μου.Το νήμα του θυμού,τυλίχτηκε απότομα προς τα πίσω σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, ποτέ. Τα δάκρυα έβρεχαν τα μάγουλά μου και δημιουργούσαν ρυάκια.Οι λυγμοί στο δωμάτιο βρήκαν νέο επίκεντρο.
Η μητέρα μου θα το βάφτιζε ευαισθησία από μια αγαθή καρδιά,εγώ πάλι αποτέλεσμα ενοχών για ότι κακό σκεφτόμουν ότι αυτό θα της άξιζε να της συμβεί λίγο πριν εισέλθω στο χώρο της οδύνης.
Και έφτασε η μέρα της κηδείας,τέσσερα χρόνια μετά. Η Μαρία-Ναταλία παρέμεινε σε κώμα για τέσσερα ολόκληρα χρόνια πλην.Όλο αυτό το διάστημα δεν έλειψα στιγμή από κοντά της.Της κρατούσα συνεχώς το χέρι άλλοτε με χαρά για το θαύμα της επικείμενης ανάστασής της και άλλοτε με θλίψη και δυσπιστία για το αν θα τα κατάφερνε να επιβιώσει.Αν και οι γιατροι μας προετοίμαζαν σε κάθε τους επίσκεψη στο δώματιο για τον ενδεχόμενο θανάτό της,βαθιά μέσα μου πίστευα σε ένα θαύμα,ότι θα αναρρώσει σύντομα και όλα θα γίνουν όπως πριν, κάτι που μας είχαν αποκλείσει.
Η εγκεφαλική δυσλειτουργία από το χτύπημα μπορούσε να επιφέρει όχι μόνο απώλεια των αισθήσεων και μνήμης αλλά και ισορροπίας σε κάθε τομέα,φυσιολογίας και ψυχολογίας.Κάτι που φανερά θα τρομοκρατούσε την οικογένειά της αλλά και την ίδια.Δεν έμενε ήρεμη ούτε λεπτό.Βρίσκοντας μονίμως σε κατάσταση εγρήγορσης. Είχα ζητήσει από τους γονείς της να μου δανείσουν προσωρινά την φωτογραφική της μηχανή για να αιχμαλωτίσω στο φακό κάθε προσωπική της στιγμή που λογικά θα μοιραζόμουν μαζί της είτε ανακτούσε τις αισθήσεις της είτε όχι.Είχα αγοράσει αρκετά φιλμ που θα μπορούσαν να χωρέσουν όλες αυτές τις εικόνες που προς το παρόν θα ζωντάνευαν μέσα απ'τα δικά μου μάτια.Την έβγαζα φωτογραφίες μέσα στην εντατική μονάδα τον πρώτο καιρό,ύστερα στον θάλαμο ανάνηψης,και μετά στο δωμάτιό της.
Την έβλεπα να μεγαλώνει ημέρα με την ημέρα,λεπτό με λεπτό,μάκραιναν τα ξανθά μαλλιά της,παρακολουθούσα την εναλλαγή της αναπνοής της,της σωματικής της διάπλασης από τον κύκλο της έμμηνης ρύσης,ποιός θα έλεγε ότι δεν είναι ζωντανή; Αποθανάτιζα κάθε ανθοδέσμη που τοποθετούνταν σε βάζο δίπλα της,κάθε απόχρωση της ανατολής και της δύσης του ηλίου,κάθε πανσέληνο που θα έβλεπε απ'το παράθυρό της,κάθε χέρι που την κρατούσε και την χαϊδευε,την αγκάλιαζε,κάθε άνθρωπο που την επισκέπτονταν,από τη νοσοκόμα κάθε βάρδιας,τους γονείς της,όλους τους συμμαθητές μας ακόμη και το νεογέννητο ανιψάκι της που το τοποθετούσαν προσεχτικά στην αγκαλιά της και εκείνη είχε μια τέτοια έκφραση στο ροδαλό πρόσωπό της λες και καταλάβαινε τί συμβαίνει.Αυτή παρέμενε και η απορία μου όλα αυτά τα χρόνια,αν μπορούσε να αντιληφθεί ότι διαδραματίζονταν γύρω της.Προφανώς αυτή η ένδειξη δεν ήταν χειροπιαστή.Όλα υπόκεινται στην ανθρώπινη πίστη. Ένιωθα δέος για την ζωή της.
Δεν υπήρχε χαρμόσυνη είδηση που να μην της την εξιστορούσα με ενθουσιασμό,της διηγόμουν τις ιστορίες από όλα τα βιβλία που αποκτούσα σαν να τα αγοράζαμε μαζί,την είχα συνεχώς στο νου μου,κοντά μου.Δεν επέτρεπα σε κανέναν να της μεταφέρει κάποια αρνητική είδηση.
Έκοβα τα αποκόμματα των δυσάρεστων ειδήσεων κάτω από το κρεββάτι της για να μην με αντιληφτεί αν ξαφνικά ξυπνούσε. Μέσα στο δωμάτιό της υπήρχε ραδιόφωνο που το έβαζα κοντά στο αυτί της για να ακούσει τραγούδια που της άρεσαν,μια τηλεόραση που παρέμενε κλειστή εκτός και αν μεταδίδονταν σε κάποιο κανάλι κάποια αγαπημένη της κομεντί ή ρομαντική ταινία που την παρακολουθούσαμε μαζί, της δυνάμωνα την ένταση για να μπορεί να ακούει τις φωνές των χαρακτήρων και αν παρεμβάλλονταν διαφημίσεις ενδιάμεσα,έσκυβα στο αυτί της και της ψιθύριζα την συνέχεια της ταινίας,ότι θα έβλεπαν όλοι οι τηλεθεατές λίγα λεπτά μετά.Εκείνη δεν έπρεπε να περιμένει ...
Όποτε την αποχωριζόμουν για να φάω βραδινό με τους γονείς μου στο σπίτι,έβαζα ακόμη ένα σερβίτσιο στο τραπέζι για εκείνη.Όποτε πήγαινα για ύπνο αν και είχα μονό στρώμα στο κρεβάτι μου,έβαζα πάντα ένα μικρό μαξιλάρι δίπλα στο δικό μου.Κάθε φορά που πήγαινα να την ξαναδώ στο προσωρινό της δωμάτιο,κρατούσα πάντα στο χέρι μου τις φωτογραφίες της προηγούμενης ημέρας για να της δει αν τυχόν ξυπνούσε.Δίπλα από το δωματιό της υπήρχε ένας σκοτεινός θάλαμος,μου είχε δείξει όλη την διαδικασία στο να φτιάχνω τα χημικά για να εμφανίζω και να εκτυπώνω τα φίλμ και τις φωτογραφίες.Δεν ήθελα να χάνει δευτερόλεπτο ζωής. Οι γονείς της πάλι τραβούσαν συνεχώς βίντεο και απαθανάτιζαν κάθε προσωπικό της λεπτό.Από την στιγμή που άνοιξε τα μάτια της στον κόσμο,την πρώτη της εισπνοή, τα πρώτα της λόγια,την τελευταία της εκπνοή λίγο πριν τις τελευταίες λέξεις. Μια μέρα,άνοιξε τα μάτια της προς έκπληξη όλων που βρίσκονταν μέσα στο δωμάτιο,τους κοίταξε έναν προς έναν,και τους είπε "ευχαριστώ που είστε εδώ" σαν να τους παρακολουθούσε όλο αυτό το χρονικό διάστημα,άνοιξε διάπλατα τα χείλη,όχι για να πει κάποια λέξη αλλά για να επιτρέψει στην ψυχή της να βρει τον φωτεινό της δρόμο και να φύγει.Την ίδια διαδρομή που κάποτε εκείνη είχε χαράξει μπαίνοντας στην μήτρα της μητέρας, της το σώμα της να συναντήσει. Κάποια άλλη ίσως και να έμενε αποσβολωμένη,όμως εγώ δεν σταμάτησα ούτε και τότε να βγάζω φωτογραφίες.Τα δύο τελευταία καρέ εκείνου του φιλμ σφράγισαν τον κύκλο της ζωής της,την στιγμή που με κοίταξε,παγώνοντας εκεί το βλέμμα της και όταν της έκλεισα αργά και τρυφερά τα μάτια.Ήταν η έσχατη στιγμή που είδε η μία την άλλη. Δεν άντεχα να δω την ταφή της,την αγκαλιά της γης να την φιλοξενεί.Έφυγα οπισθοχωρώντας από το κοιμητήριο, με σταγόνες βροχής να με κατακλύζουν,τις πρώτες τις έφτιαξαν τα μάτια μου,τις άλλες ο δημιουργός της ψυχής της,διαλέγοντας λυπημένα σύννεφα από τον ουρανό της για να χύσουν τα δάκρυά Του.Κάποιος θα έλεγε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία της κατοικία... Με γρήγορα βήματα για να φτάσω στο αυτοκίνητό μου, έψαχνα στα τυφλά από την τσάντα μου να βρω την ομπρέλα μου.Δεν πρόσεξα όμως και την έριξα κάτω στο χώμα.
Σηκώνοντας την,παρατηρούσα τους μαρμάρινους τάφους που στόλιζαν τον διάδρομο,σκέφτηκα πως ο αποθανών δικαιούται μόνο μία φωτογραφία για να τον συνοδεύει σε αυτήν την νέα του διεύθυνση.Λες και ανάμεσα στην ζωή και στον θάνατο μεσολαβεί μόνο ένα κλικ,για να χωρίζει το σκοτάδι από το φως.Το κοριτσάκι μου είχε σταθεί πιο τυχερό.... Φτάνοντας στον προορισμό μου,πέρασα από την σχολή φωτογραφίας,εκεί που η Μαρία-Ναταλία είχε κάνει αίτηση να την δεχτούν και είχε δώσει προκαταβολή για τον νέο κύκλο μαθημάτων χωρίς να δώσει όμως κάποιο δείγμα δουλειά της στην υπεύθυνη του τμήματός της. Ευτυχώς δεν πήγα με άδεια χέρια... Άφησα όλα τα αρνητικά των φιλμ και κράτησα τις πρωτότυπες φωτογραφίες που την αφορούσαν για τους γονείς μας... Η Μαρία-Ναταλία,θα έμενε για πάντα ζωντανή μέσα από τα έργα της.
Δευτέρα 3/5/2010 ώρα 22:00,
δύο ώρες πριν από τα γενέθλιά της αλλά ανήμερα της δικής μου προσωπικής αναγέννησης,μια κόκκινη κορδέλα έδωσε πνοή στο ταλέντο της.
Όλες της οι φωτογραφίες,προορισμένες για όλους αλλά και οι δικές της μέσα απ'τα δικά μου μάτια,έδωσαν ζωή σε εκείνη ως μια ταλαντούχα φωτογράφο σύμφωνα με την κοινή γνώμη,και αρχή σε μια νέα γκαλερί που άνοιξε τις πόρτες της για να εγκαινιάσει το αληθινό νόημα της τέχνης δυο τετράγωνα κοντά στο σπίτι των γονιών της, για να κρατάει τους δεσμούς των ανθρώπων ενωμένους.
Το μόνο που με βεβαιότητα αξίζει να αναφερθεί είναι πως αυτή είναι η τελευταία της κατοικία!
Με αφορμή μία άσκηση στην δημιουργική γραφή επινοήθηκε η παρακάτω ιστορία που ολοκληρώνεται σε δύο μέρη. 
