SADHANA

Αυτή την νέα εποχή που ξημέρωσε στις 22/12/12, ας μάθουμε να ξυπνάμε νωρίς το πρωί- κατα προτιμηση στις 4:30 πμ μεχρι τις 7:00 και να διαβάζουμε ενα ιερό κείμενο, αγία γραφη, ψαλμούς του Δαυιδ και να προσευχόμαστε, να διαλογιζόμαστε στην συγχώρεση, αν γνωρίζετε γιόγκα, μερικές στάσεις προθέρμανσης και μία σειρά αναπνοών,προετοιμάζοντας τους εαυτούς μας, για το γαλαξιακο περασμα απο το σκοτος στο φως.Η εσωτερικη αλλαγη, συμβαινει απο μεσα προς τα εξω και γαληνευει.Ειναι 2 1/2 ωρες αφιερωμένες προς το Δημιουργο μεσα μας, που δεν ξοδευονται αλλα επενδυονται στο φως της ψυχης μας.

Ξεκινώντας την διδασκαλία μου στην κουνταλίνι γιόγκα αλλά και πριν, προτού γίνω Δασκάλα,μπήκα στην διαδικασία να κάνω κάτι ανάλογο, ενθυμούμενη μερικές σκηνές από τον Ιησού της Ναζαρέτ, και συνειδητοποίησα, ότι αυτή η θυσία, να αφήσω ένα μέρος του εαυτού που νυστάζει, στην άκρη προς χάρη της αγάπης για την ψυχή. Κατά ένα μεγάλο μέρος, ότι ανησυχία τρέφω εντός μου, μετά το πέρας της διαδικασίας, είχε ήδη απευθυνθεί στον Θεό και είχε ήδη απαντηθεί μέσα μου.

http://www.youtube.com/watch?v=-kUL4g67Ax0

Ας είναι Ευλογημένη η αφύπνισή σας!
Ας ενωθούμε όλοι με τον αληθινό Εαυτό μας.

DARK OR LIGHT

Αυτό ήταν λοιπόν!

 Μπορείς απλά να σβήσεις

ή απλά να λάμψεις!

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ...

Φόρτωσα στο σώμα μου, να μεταφέρει αποσκευές γεμάτες τραύματα, πληγές, εφόδια, δύναμη, παλιά κομμάτια του εγώ μου, ρούχα ενεργειών που κάποτε μου φόρεσαν και το κορμί μου τα δοκίμασε άβουλο, λιγοστό απο πηλό, προβάροντας τα μπροστά από διπλούς καθρέφτες, σύγκρισης, απόκλισης και απομάκρυνσης. Είναι όλα εκεί μέσα.Φορτώθηκαν στο όχημά του ανώτερου Εγώ.

Η ψυχή μου, μου ετοίμασε βαλίτσα.Είναι όλα εκεί μέσα. Δυνάμεις δανεικές σε ανθρώπους που κάποτε από την παρουσία μου εξαρτούνταν, ήταν το φως και η ανάγκη τους.Σαν Αγάπη διστάζω να το δω!Δικαιούμαι όμως,πίσω να τις ζητήσω.Τους λώρους από πάνω τους να αποτραβήξω και να τους φέρω πίσω στο πεδίο μου.

Σε εμένα.Όποια και αν είμαι!

Τώρα  γνωρίζω!

Το Εκπέμπω και ξέρω να το αναγνωρίσω.Καθρεφτίζω την γύμνια της ποιότητας μου.Του εξαγνισμού του όποιου λάθους μου. Την καθαρότητα της αυτοσυγχώρεσης μου, για όσα προκάλεσα από το περίσσιο φως, στο σκοτάδι μου, και από την βροχή των δακρύων μου, στον ήλιο της ύπαρξης μου.

Ήρθα η ώρα να αναχωρήσω.

Δεν απορώ για τον προορισμό. Δεύτερη φορά εκεί θα προσανατολιστώ. Ακολουθώ με τα μάτια μου, το βλέμμα της ψυχής μου.

Πως με κοιτάζει, με ποια αισθήματα χωρίς της κριτικής το ίχνος.

Από Που;

Τότε καθοδικά δεν  έβλεπα την αλήθεια

Τώρα ανωδικά τα πάντα θα αντικρίσω.Θα τα αξιολογήσω!!!

Προς την καλύτερη μου Προβολή,

και όπου το βλέμμα Της με πάει.....

Καλό ταξίδι Σώμα μου, καταπονημένο, αφόρητο από πόνο.Ελαφρύ από σκεπτομορφές, αβάσταχτο από επιθυμίες και φοβίες.

Πίσω μου θα σας αφήσω!

Ωδεύω προς τις Επιλογές μου!!!!

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΡΟΔΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

                                                                                                                                                                                                                                                       "Άφησε το κόκκινο ρόδο της καρδιάς σου, να ανθίσει μέσ'την καταιγίδα.

Αψήφησε τις μαύρες κηλίδες της βροχής που θέλουν να το βρέξουν και την έντονη μπόρα των έσχατων καιρών που θέλουν να το λυγίσουν.

Το χρώμα δεν θα αλλάξει. Κατακόκκινο, συνάμα ανθεκτικό θα παραμείνει όσο και ο άνεμος της οργής θέλει να το ξεριζώσει. 

Η Αγάπη της καρδιάς, Το φως της ψυχής ακτίνες Ήλιου σχηματίζει όταν το Όλον αντικρίζει, ποτέ του δεν θα αλλάζει διάθεση απόχρωσης.

Εστίασε στο Καλό!

Κακό να της συμβεί δεν θα το επιτρέψει.

Εστίασε στην Επιλογή

λιγότερο στην Επιθυμία

Ψηλά στον ουρανό που θα πετάς, Επίτρεψε στον Ηλιο να λάμπει εντός σου,

Έτσι λυχνάρι φωτεινό θα συνθέτουν οι ευχές σου".

Ευχαριστώ την Θεική Πηγή της Φωνής εντός μου για το υπέροχο μήνυμα!

Καλά Χριστούγεννα!

Ο ΕΣΩΤΕΡΟΣ ΝΑΟΣ

 

Ήρθα κοντά με τον Θεό και τώρα Του αφήνω χώρο μέσα μου, να μου μιλάει. Διεκδικεί όλο και μεγαλύτερο, μέσα από την αγάπη.Την συγχώρεση.Την απελεύθέρωση. Την κάθαρση και την αγνότητα. 

Ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας, να κρατάει συνεχώς αναμμένη την φλόγα από το κερί της ύπαρξης του μέσα του. Ποτέ δεν λιώνει. Η πίστη μεγαλώνει και χτίζει εντός μας μικρό ναό. Κάθε προσευχή μέσα από τα χείλη, ενεργοποιεί έναν ήχο από την καμπάνα, την σάλπιγγα της νίκης της ψυχής. Κάθε δάκρυ αποδοχής του όποιου λάθους που οδηγείται από τις πράξεις μου, σε δύο κατευθύνσεις-προς τους άλλους, προς εμένα πάλι πίσω, είναι μία σταγόνα που λιμνάζει μέσα στο ιερό δισκοπότηρο της θείας κοινωνίας, που αναμένει μία καρδιά μέσα της να κυλήσει, έναν ηλιακό λόγο από μέσα της να εκφραστεί. Έναν καθρέφτη από τα κομμάτια μας, είδωλο να προσκυνήσουμε να δείχνουμε τον δρόμο, πως ο καθένας να αποδέχεται και να αγαπάει τον εαυτό του.

Ένα μεγάλο και ταπεινό "ευχαριστώ" στην ενέργεια της Αρχαγγέλου Μαρίας που μόνο για σήμερα επισήμως, και για πάντα θα τιμάται!

ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ.....

Απόψε αγάλλονται οι Ουρανοί και εδώ στην Γη, όλα τα κύτταρα μου- για το φως και την αγάπη που λαμβάνουν από τα θαύματα σας,μόνο για σήμερα και κάθε μέρα που στο χθες ανήκει,γιορτάζουν!

Ούσα Αιώνια Ευγνώμων για την παρουσία Σας στην ζωή μου.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ...

Δεν είναι ένας μήνας που παλεύω μέσα μου να βρω την Δύναμη να ταξιδέψω στην χώρα της Επαγγελίας. Να ισχυροποιήσω ότι ιερό λούζει την καρδιά μου και από την ψυχή μου, χτίζει γέφυρες να ανηψωθώ. Απαραίτητη προυπόθεση λοιπόν να φτάσω μέχρι εκεί είναι η διαθεσιμότητα κάποιων κρατικών εγγράφων. Τι άλλο από την ταυτότητα και το διαβατήριο. Έτσι νόμιζα πως είναι απλά.Έκανα όμως λάθος. Τόσα εμπόδια να φτάσω στην Βηθλεέμ, στην φάτνη της αγάπης, της συγχώρεσης και της ταπεινότητας δεν είχα ποτέ μου. Ένας άνθρωπος άλλος, άδειος από την πίστη μου, θα είχε εγκαταλείψει τον αγώνα. Εγώ συνέχισα. Ο λόγος της αναχώρησης μου απόκρυφος μα τόσο ευλογημένος. Να μιλήσω για τον Μύστη της Ψυχής μου. Για τον Ζωγράφο των χρωμάτων της, για τον αμνό της αφθονίας των συναισθημάτων της. Να δω το κόσμο με άλλα μάτια. Η θεική τάξη φρόντισε τα πάντα. Γέμισε την καρδιά μου δύναμη να μην λυγίσω.Τα εμπόδια που ορθώθηκαν μπροστά μου, ίσως χωρούν μέσα στο νόμο του Μέρφι αλλά ίσως περισσότερο στο χάρτη του Κοέλο. Γιατί θέλω να φτάσω. Είμαι ήδη εκεί. Οι οιωνοί είναι περισσότεροι από τις ατυχίες. Η πίστη μου σε Εκείνον πιο δυνατή από παλιά. Ξέρω πως τα δάκρυα θα αναβλύζουν από μέσα μου. Θα φτιάξουν άσπιλη φωλιά, το γέλιο του εσώτερου παιδιού μου,μέσα της να κοιμάται.

Πιστεύω σε Εσένα και 
ανέρχομαι στα ουράνια της Πατρίδας Σου.

ALL EYES ON ME....

Ας μην με παρεξηγήσει η λογική μου. Ας τα βρει μία στιγμή με την διαίσθηση μου.

Είναι στιγμές, που νιώθω πως δεν είμαι μόνη.


Κάποιος, από κάπου δεν γνωρίζω πως, με κοιτάζει.
Γνωρίζει κάθε μου σκέψη, σαν να πρωταγωνιστώ σε σκάκι μαύρων και άσπρων διαθέσεων, κατειλημμένα τετράγωνα από αγνώστους. Αβέβαιο αν είναι φίλοι ή έχθροι, μα εμφανίζονται ορμητικά μπροστά μου. Κάθε καλή μου σκέψη για μία πράξη ανάλογη, ορθώνει αντίπαλο μπροστά της, χωρίς καν να ξέρει τον λόγο. Έζησα χθες μία ανεξήγητη εμπειρία.  
Από καιρό είχα κανονίσει να μυηθώ και πάλι από μία ενέργεια γνώριμη-των μαθητών μου-στην συμπονετική δράση του ρέικι.
  Καθώς είχα επιβιβαστεί σε ένα ασφαλές όχημα για την μεταφορά μου-όπως ατυχώς νόμιζα-λίγο προτού φτάσω δύο τετράγωνα πριν τον προορισμό μου, ένιωθα μία παρόρμηση να επικαλεστώ βοήθεια των αγγέλων.Να περάσω το όνομα του ανώτερου εαυτού μου στην καρδιά μου, με έναν τρόπο που μόνο η ψυχή μου ξέρει να  ενεργοποιεί και η καρδιά μου ομοίως να δέχεται.Ξάφνου λίγο μέτα,σβήνει η μηχανή του αυτοκινήτου. Κόρνες επίπληξης από άλλα αυτοκίνητα βομβάρδιζαν τα αυτιά μου. Το αυτοκίνητο κυκλώθηκε στις φλόγες, στους κάπνούς της άνευ λόγου και αιτίας.
Είμαστε μόνοι τελικά; Νιώθω πως ο Πατέρας μας εκεί ψηλα, μας στέλνει οιωνούς από τα μάτια μας να παρελάσουν για να προφυλαχτούμε.. Με παρηγορεί η αίσθηση πως λόγω του καθηκόντος μου, να νιώσω λίγο από την αγάπη του στην αύρα μου, ήμουν εκείνη την στιγμή υπό την προστασία Του. Κανένας δεν θα μου έκανε κακό. Ο διάλογος στον λόγο Του, ούτε μία τρίχα μου δεν θα μπορούσε να πειράξει, και νιώθω τόσο ευλογημένη. Απόλυτα προστατευμένη. Χαρούμενη που η ζωή μου έχει ένα νόημα στα μάτια Του και αγκαλιάστηκα από τα φτερά των παιδιών Του.

Αφιερωμένο στο Ανώτερο Καλό και την ανεκτίμητη βοήθεια του οδηγού προστάτη, Αρίων.

ΥΠΑΚΟΥΟΝΤΑΣ.....

Είναι σχεδόν δύο νύχτες που έχουν περάσει υπακούοντας στο θέλημα μίας Ανώτερης Θηλυκής οντότητας να με καλεί ή μάλλον να απαντάει στις προσευχές μου΄. Μετράω ακόμα πέντε, για να βιώσω το θαύμα που με περιμένει .
Μία πόρτα ανοίγει από αόρατο χέρι και απλά μου υπαγορεύει μία φωνή το δρόμο που μου ανοίγεται να ακολουθήσω...
"Έλα να Με βρεις σε επτά ημέρες και όλα στην ζωή σου με θαύμα θα θυμίζουν"...

Αναμένω λοιπόν την υλοποιήση από της υπόσχεσής Της, την εκπλήρωση.

ΤΑ ΑΣΠΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΠΟΥΛΙΑ

Οι άνθρωποι στις σχέσεις τους μπορούν να παρομοιαστούν με δύο αντικριστούς τοίχους. Κάθε τοίχος είναι διάτρητος από πολλές μικρές τρύπες στις οποίες φωλιάζουν άσπρα και μαύρα πουλιά. Τα μαύρα πουλιά είναι αρνητικές σκέψεις και μοχθηρές λέξεις ενώ τα άσπρα πουλιά είναι αγαθές σκέψεις και καλές λέξεις.

Τα άσπρα πουλιά εξαιτίας του σχήματος και του μεγέθους τους μπορούν να μπαίνουν μόνο στις τρύπες που είναι για τα άσπρα πουλιά. Το ίδιο ισχύει και για τα μαύρα! Τώρα, ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν δύο άνδρες που πιστεύουν πως είναι εχθροί. Ας ονομάσουμε τον έναν Γιουσούφ και τον άλλον Αλή.

Ο Γιουσούφ πεπεισμένος μια μέρα πως ο Αλή θέλει το κακό του, νιώθει να κυριεύεται από θυμό απέναντί του και του στέλνει  αρνητικές σκέψεις, γεμάτες μίσος. Κάνοντάς το αυτό, απελευθερώνει ένα μαύρο πουλί και την ίδια στιγμή μία τρύπα από τον τοίχο του μένει κενή. Το μαύρο πουλί του, πετάει προς τον Αλή και ψάχνει μία άδεια τρύπα στο μέγεθός του για να φωλιάσει εκεί. Εάν ο Αλή δεν είχε στείλει ένα δικό του πουλί στον Γιουσούφ, έαν δηλαδή δεν είχε κάνει μία αρνητική σκέψη γι'αυτόν, τότε καμία από τις μαύρες τρύπες του δεν θα είναι κενή. Έτσι μη βρίσκοντας μέρος για να φωλιάσει, το μαύρο πουλί του Γιουσούφ αναγκαστικά θα επιστρέψει στην αρχική του φωλιά κουβαλώντας μαζί του το κακό με το οποίο είχε φορτιστεί, κακό το οποίο καταλήγει στον Γιουσούφ...

Όμως ας υποθέσουμε ότι και ο Αλή έχει στείλει μία κακή σκέψη. Κάνοντας κάτι τέτοιο, ελευθερώνει μία τρύπα στον τοίχο του στην οποία μπορεί πλέον να φωλιάσει   το μαύρο πλέον πουλί του Γιουσούφ, εκπληρώνοντας την καταστροφική αποστολή του. Την ίδια στιγμή το μαύρο πουλί του Αλή πετάει προς τον Γιουσούφ και βρίσκοντας την άδεια τρύπα φωλιάζει κάνοντας τα ίδια. Έτσι τα δύο μαύρα πουλιά φέρνουν σε πέρας το έργο τους, που είναι η καταστροφή του στόχου τους. Όμως μόλις η αποστολή τους έχει ολοκληρωθεί το καθένα επιστρέφει στην βάση του, γιατί όπως είναι γνωστό από τα πανάρχαια χρόνια, καθετί επιστρέφει στην πηγή του. Έτσι στο τέλος ο δημιουργός μίας κακής σκέψης, πλήττεται ταυτόχρονα από το μαύρο πουλί του εχθρού του αλλά και δικό του, που επιστέφει στην φωλιά του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα άσπρα πουλιά. Εάν στέλνουμε μόνο καλές σκέψεις στον εχθρό μας ενώ ο ίδιος απευθύνει μία αρνητικές σκέψεις σε εμάς, τότε τα μαύρα του πουλιά μη βρίσκοντα μέρος σε εμάς να φωλιάσουν θα επιστρέφουν σε εκείνον που τα έστειλε.
Όσο για τα άσπρα πουλιά που κουβαλούν αγαθές σκέψεις και στέλνουμε στον εχθρό μας, εάν δεν βρίσκουν άδεια τρύπα εκεί για να φωλιάσουν θα επιστρέψουν σε εμάς φορτισμένα με όλη την θετική ενέργεια που κουβαλούν.

Να σου πω μία ιστορία;
Στέφανος Ελμάζης

Αφιερωμένο σε όσους νηστεύουν αλλά δεν παύουν να στέλνουν εξερχόμενες κακές σκέψεις στους άλλους και σε όσους ασθενούν ως αποτέλεσμα από τις συνέπεια των πράξεων τους και ας ζουν νάρετα και αρμονικά οι ίδιοι πράττοντας μόνο το Καλό, υπηρετώντας μόνο το Φως.

Σας Εύχομαι από καρδιάς,
Καλή Ανάσταση σε όλους

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ

Πετάω ανοδικά στον ουρανό μου.

Μα τα φορτία που μετέφερα από συσσωρευμένο θυμό, δυσπιστία, ανήθικες πράξεις, άβουλες μνησικακίες, φθόνο, ενοχές, είναι φορτία άχρηστα που με καθηλώνουν προς την Γη και δεν με αφήνουν να πετάξω, το σώμα μου να αφήσω με όλες τους τις λανθασμένες λειτουργίες.

 Είναι βάρη, γάντζοι στην ψυχή μου.

Ελεύθερα πρέπει να τα αφήσω, μαζί με τους ανθρώπους που με ανάγκασαν μέσα μου να τα φορέσω.

Σφάλματα και παρελθόν τώρα σας απελευθερώνω......

Δεν έχετε εξουσία και θέση στην καρδιά μου. Βρείτε αλλού επίκεντρο να καρπωθείτε.

Αφιερωμένο από καρδιάς στον Γιώργο Σταμούλη, που μου δίδαξε πως να ανοίξω τα φτερά μου και να μάθω να πετάω!

Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ

Ο Διαλογισμός της Ευγνωμοσύνης

Χαλαρώνουμε σώμα και νου,κλείνουμε απαλά τα μάτια.Παίρνουμε μία βαθιά εισπνοή από την μύτη,λαμβάνοντας φως,αγάπη,θεραπεία,δύναμη και ζωτική ενέργεια.
Με κάθε εκπνοή διώχνουμε ότι δεν είναι συμβατό με την ενέργεια,τις ανάγκες και τα θέλω μας.¨Ότι εμποδίζει τις προθέσεις μας.
Με το δεξί μας χέρι,αγγίζουμε την καρδιά μας.Το κέντρο της ένωσης και της επικοινωνίας με τον Ανώτερο Εαυτό μας,το φωτεινό κομμάτι της ψυχής και όλης μας της ύπαρξης.
Με το αριστερό μας χέρι,αγγίζουμε το 3ο κέντρο,το ηλιακό μας πλέγμα.Το κέντρο της δύναμή μας.
Απόλυτα συνειδητοί,ζητάμε από τον Ανώτερο Εαυτό μας να φέρει στην επιφάνεια όλα τα κομμάτια,τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά για τα οποία αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη και του ζητάμε να τα φωτίσει νιώθοντας αγάπη,ισορροπία,δικαιοσύνη,αρμονία και απελευθέρωση.Δεν υπάρχει κρίση,διάκριση στην σκέψη μας.
Από το ηλιακό πλέγμα,του ζητάμε να τα μεταφέρει στο κέντρο της καρδιάς,ενισχύοντας όλες τις αρμονικές μας σχέσεις με τους άλλους,ότι έχουμε προσφέρει σε εκείνους,στον εαυτό μας,νιώθοντας πληρότητα και ευγνωμοσύνη.Δεν υπάρχουν λάθη,δεν νιώθουμε πλέον πόνο,θλίψη και θυμό για τις επιλογές μας.Μέσα από κάθε βίωμα,από κάθε εμπειρία,γινόμαστε εκλεκτοί και ευλογημένοι.Είμαστε ένα βήμα μπροστά στον φωτεινό μας δρόμο.Βαδίζουμε στο μονοπάτι της ψυχής μας.
Παίρνοντας μία βαθιά εισπνοή από το διάφραγμα εκεί που είναι τοποθετημένο το αριστερό μας χέρι στέλνουμε θεραπεία στο δεξί μας χέρι,στο κέντρο της καρδιάς μέσω της εκπνοής για να αναζωογονήσουμε όποιο συναίσθημα φυλάμε εκεί.
Επαναλαμβάνουμε την διαδικασία τρεις φόρες και αφού τελειώσουμε,εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας με τις παρακάτω φράσεις.
Ευχαριστώ την μητέρα μου που μου έδωσε ζωή,τον πατέρα μου που την ενίσχυσε.Ευχαριστώ κάθε πλάσμα που είναι γύρω μου,κοντά μου,που με στηρίζει,που γίνεται καθρέφτης των λειτουργιών μου.Ευχαριστώ τον σύντροφό μου που τώρα κάθε μικρό μου βήμα πλαισιώνει και είναι οδηγός μου σε κάθε αναβαθμισμένο μου συναίσθημα.Ευχαριστώ τους φίλους μου που μου έδειξαν τι νόημα έχει η χαρά και η παρουσία μου είναι για αυτούς ελπίδα.
Ευχαριστώ τον ήλιο που φωτίζει κάθε καινούργια ημέρα.
Ευχαριστώ την σελήνη που με πίστη σκεπάζει και ενισχύει το κάθε μου όνειρο.
Ευχαριστώ την αγάπη που φωλιάζει τώρα στην καρδιά μου.
Ευχαριστώ όσους μου χάρισαν πόνο και θλίψη,αναδεικνύοντας τα δυνατά και φωτεινά κομμάτια της ψυχής μου.
Τα παραδίδω σε εσένα ανώτερε αγγελικέ μου Εαυτέ,
Πόσο σ'ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου στο πλάνο της ψυχής μου.
Όταν είσαστε έτοιμοι,παίρνετε μία βαθιά εισπνοή και ανοίγετε σιγά σιγά τα μάτια,σε μία καινούργια στιγμή που περιμένει εμάς να την ανακαλύψουμε!

ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΕΑ

Με αφορμή μία άσκηση στην δημιουργική γραφή επινοήθηκε η παρακάτω ιστορία που ολοκληρώνεται σε δύο μέρη.
1η Ιστορία: Άνδρας ή γυναίκα πηγαίνει στο ταχυδρομείο για να στείλει κάτι πάρα πολύ σημαντικό.

ΚΥΚΛΑΔΕΣ 1944

ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ

Το κρύο του Νοέμβρη έχει κάνει την εμφάνιση του από νωρίς στο νησί.Είχε καθρεφτιστεί σε κάθε περαστικό που κυκλοφορεί στα σοκάκια.Κόκκινα πρόσωπα από την παγωνιά,σώματα καλυμμένα από βαριά ρούχα,κόκκινες παλάμες που τρίβει η μία την άλλη γρήγορα και ανυπόμονα με σκοπό την εκπομπή ζέστης βάδιζαν πάνω και κάτω από και προς το λιμάνι. Ο ήλιος αν και υπαρκτός,εστίαζε στο προδιαγεγραμμένο φαινόμενο της δύσης του αψηφώντας να χαρίσει τις καυτές του ακτίνες σε όσους τις χρειάζονταν.Οι κάτοικοι της Άνω Σύρου, ήταν οι συνηθισμένοι δέκτες αυτού του φαινομένου.Το ηλιοβασίλεμα έλουζε πάντα με την λάμψη και το φως του το πιο όμορφο σπίτι σε εκείνη την περιοχή.Την οικία του κυρίου Βαμβακάρη.
Η κάθε αχτίνα φώτιζε μέσα από το παράθυρο του σπιτιού του, τους ακριβούς πολυελαίους και τις γυάλινες επιφάνειες των βιτρό χαρίζοντας λίγη από αυτήν στα κοντινά σπίτια της συγκεκριμένης γειτονιάς.
Τρεις φορές την εβδομάδα αυτή η αντανάκλαση αποτελούσε το εναρκτήριο σήμα για την κυρία Αφροδίτη,για να ξεκινήσει το μικρό της ταξίδι προς την κάτω χώρα με προορισμό το δημαρχείο στο κεντρικό σημείο του νησιού.Η κυρία Αφροδίτη ήταν δασκάλα κάθε ειδικότητας.Μια ηλικιωμένη γυναίκα γύρω στα πενήντα.Η ζωή της είχε δείξει από νωρίς το σκληρό της πρόσωπο.Είχε χάσει πριν από δύο χρόνια τον σύζυγό της,που ασκούσε το επάγγελμα του δικηγόρου και πολλές φορές εκτελούσε και χρέη δικαστή στο νησί όταν κάποια υπόθεση έπρεπε να εκδικαστεί ταχύτατα.

Άτεκνη σαν ήταν σύμφωνα με την επιθυμία του Θεού,είχε αποφασίσει να χαρίσει τις γνώσεις αλλά και την αγάπη της σε άλλα παιδιά και συγκεκριμένα στην κόρη του δημάρχου την Μαρία που στην ηλικία των 15 ετών, είχε πέσει θύμα βιασμού από κάποιον ηλικιωμένο,μεθυσμένο τουρίστα που έφερε ως αποτέλεσμα μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη που ήταν αδύνατο τόσο να τερματίσει όσο και να την επιδεικνύει μπροστά στους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες της.
Για δύο ολόκληρα χρόνια η Μαρία προτίμησε την αποσιωποίηση του θλιβερού γεγονότος και την απομόνωσή της μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού της μέχρι να γεννήσει το μωρό της και να το δώσει για υιοθεσία σε μια οικογένεια στην Αθήνα μιας και κάθε παρόμοιο περιστατικό που λάμβανε χώρα στην επαρχία ήταν συνώνυμο της διαπόμπευσης και χλευασμού από τους υπόλοιπους κατοίκους και ας χωρούσε στην ζωή του καθενός παρόμοια παραδείγματα με άρωμα αμαρτίας.
Η Μαρία ήταν η μικρότερη κόρη του δημάρχου.Μόλις το αγοράκι που έφερε στον κόσμο έκλεισε τους πέντε πρώτους μήνες ζωής,μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα και με την θερμή συμπαράσταση της οικογένειάς της,το έδωσε σε μια οικογένεια να το μεγαλώσει και να του προσφέρει όσα εκείνη θα του στερούσε αφού ήταν ανέφικτο να το κρατήσει.
Όλο αυτό το διάστημα,εγκατέλειψε το σχολείο με αποτέλεσμα η πρόοδος της να μείνει στάσιμη και να χάσει δύο ολόκληρες σχολικές περιόδους.Όλοι της οι συμμαθητές θα τελείωναν το λύκειο ενώ εκείνη δεν είχε καταφέρει να την ολοκληρώσει. Αποφάσισε λοιπόν να μην εγκαταλείψει το δικαίωμα της στην γνώση και να συνεχίσει ακριβώς εκεί που σταμάτησε.Η κυρία Αφροδίτη που ήταν δασκάλα στο σχολείο της δέχτηκε να την διδάξει στην ιστορία,την αρχαία και την νεοελληνική γλώσσα,τα μαθηματικά,τα θρησκευτικά και τα εικαστικά,τρεις φορές την εβδομάδα μετά την δύση του ηλίου μέχρι τα μεσάνυχτα,μέσα στο δημαρχείο κεκλεισμένων των θυρών.
Ο πατέρας της,της παραχωρούσε το κλειδί σχεδόν κάθε μέρα για να ανοίγει το χώρο και να εγκαινιάζει την είσοδο της διδασκαλίας και της αναγέννησης της και μετά να κλειδώνει φεύγοντας και να του το δίνει μόλις επιστρέψει στο σπίτι.Η Μαρία ως αντάλλαγμα, της έπλεκε όμορφα και ζεστά πουλόβερ,γάντια και σκουφάκια σε διάφορα χρώματα για το καλό που της προσέφερε η κυρία Αφροδίτη μιας και δεν είχε αρκετά χρήματα για να την πληρώνει.

Παρόλο που η κακοτυχία της είχε βρει νωρίς,η Μαρία ήταν αρκετά περήφανη για να ζητήσει λεφτά από τον πατέρα της.Η κυρία Αφροδίτη της μεταλαμπάδευε όχι μόνο γνώσεις αλλά και αρετές.Η χαρά της αυτονομίας και της ευγνωμοσύνης για ότι καλό δέχεται, ήταν δύο από αυτές.

Κάθε Δευτέρα,Τετάρτη και Παρασκευή που είχε μάθημα η Μαρία ξύπναγε με το χαμόγελο στα χείλη και μετρούσε τις ώρες μέχρι να φτάσει στο δημαρχείο και να ξαναδεί την φωτισμένη δασκάλα της.
Απέναντι ακριβώς από το κτίριο, υπήρχαν μικρά καφενεία που ήταν συνεχώς γεμάτα.Η περίοδος της φυγής και του κρυφτού των κατοίκων του νησιού από τα χέρια των Γερμανών κατακτητών ήταν πλέον παρελθόν.Μπορούσαν πλέον να κυκλοφορούν ελεύθεροι και είχαν κάθε δικαίωμα στην ελευθερία να συγκεντρώνονται σε λέσχες και να χαρτοπαίζουν χωρίς φόβο και να διασκεδάζουν με πάθος.
Η νέα χρονιά του 1945 είχε κάνει την εμφάνισή της εδώ και 11 μέρες σε κάθε γρηγοριανό ημερολόγιο.Κάποιο από τα απόγευματα, που συναντούσε η Μαρία την κυρία Αφροδίτη με τα ποδήλατά τους στο κεντρικό καφενείο για να προμηθευτούν αναψυκτικό και καφέ,αυτήν την φορά, μόνο η Μαρία είχε φτάσει πρώτη.Η δίψα της για γνώση ήταν αστείρευτη.Παρόλο που περίμενε αρκετή ώρα η κυρία Αφροδίτη δεν φαινόταν να ξεπροβάλλει από την είσοδο που οδηγείται απ'το λιμάνι.
Ούσα αρκετά αισιόδοξη, αποφάσισε να την περιμένει μέσα στο κτίριο γιατί το κρύο της είχε παγώσει όλο της το σώμα.
Όμως τα πόδια της που ανέβαιναν ένα προς ένα τα σκαλοπάτια για να φτάσει στην είσοδο του κτιρίου δεν μαρτυρούσαν την αίσθηση της παγωνιάς αλλά του δέους.Τα διστακτικά βήματα της ήταν ανήμπορα να ορθώσουν αντίσταση στο ένστικτό της ότι κάτι κακό συνέβαινε και να προχωρήσουν προς το σημείο συνάντησης τους.Σε απόσταση αναπνοής από την πόρτα και με αρκετό δισταγμό,ξεκλείδωσε εντελώς μηχανικά και άνοιξε την πόρτα κλείνοντας την απότομα πίσω της σαν να μην περιμένει επίσκεψη από κανέναν μετά από εκείνη.
Δύο τετράγωνα πιο κάτω,ένα σκουριασμένο ποδήλατο έστριψε τον δρόμο προς το δημαρχείο.Ήταν η κυρία Αφροδίτη αναμαλλιασμένη και αρκετά λαχανιασμένη από όλη την διαδρομή.Κοίταζε όλο αγωνία πότε δεξιά πότε αριστερά για να διαβεβαιώσει ότι η Μαρία δεν ήταν κοντά.

Παρόλο που είχε φτάσει στον προορισμό της οι ρόδες του οχήματός της,συνέχισαν την πορεία τους και σταμάτησαν δύο τετράγωνα πιο κάτω,έξω από την είσοδο του ταχυδρομείου κρατώντας γερά στα χέρια της ένα πακέτο.Αφού δεν χρειαζόταν τις υπηρεσίες κανενός υπαλλήλου από την διεύθυνση του κτιρίου ,άνοιξε απλά το ταχυδρομικό κουτί και λίγο προτού ρίξει το κίτρινο και μισοσκισμένο φάκελο,τον κράτησε στα χέρια της,τον χάιδεψε με όλη την αγάπη που την χαρακτηρίζει και τον τοποθέτησε στην βάση του κλείνοντας καλά το πάνω μέρος από το κουτί.
Ανέβηκε στο ποδήλατο και οδηγούσε κατά μήκος του κεντρικού δρόμου όπου στο βάθος του ήταν κλεισμένη η Μαρία και την περίμενε.
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα,σαν να περιμένει και το τελευταίο λεπτό πρότου χτυπήσει το ρολόι η Μαρία,άνοιξε την πόρτα,κλείδωσε και έμεινε τυλιγμένη για λίγο για να προφυλαχτεί από το κρύο.
Το σπίτι της στην περιοχή βαπόρια,απείχε μόλις πέντε λεπτά από το σημείο που βρίσκονταν εκείνη την στιγμή. Δεν είχε κουράγιο να οδηγήσει.Με δάκρυα στα μάτια ανέβαινε την ανηφόρα που οδηγούσε ολοένα και πιο κοντά στο καταφύγιό της έχοντας ένα γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού της.
Ξαφνικά,η κρύα αίσθηση του χειμώνα δεν άφηνε ίχνη πάνω της.Έβγαλε το παλτό της,το έπιασε με τις άκρες των δαχτύλων της και το κρέμασε στον γυμνό της ώμο.Δεν είχε πια φτερά να τον καλύπτουν.Ήταν ξεριζωμένα και αφημένα κάπου στο δρόμο.Ακόμα και αν τα έβρισκε άραγε θα μπορούσε κάποτε να ξαναπετάξει στον δρόμο προς την γνώση;

ΞΥΠΝΗΣΕ ΜΕ......

Σε αυτή την ζωή όσο και να προσπαθούμε να το αποφύγουμε ή να μην θέλουμε να το αποδεχτούμε είμαστε προσκολλημένοι στην ύλη. Ας μην ανατρέχουμε μόνο στα χρήματα, μιας και αναφέρομαι στις συνήθειές μας που δεν μας βγάζουν από την βολή μας, τα υλικά αγαθά,και φυσικά τα συναισθήματα!
Υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι ανάμεσα μας, όσοι δηλαδή προάγουν το ανώτερο καλό της ψυχής τους, όσοι έχουν πολλές ευαισθησίες και σέβονται το κάθε ζωντανό πλάσμα που ζει ανάμεσά τους. Όσοι είναι υπεράνω υλικών φιλοδοξιών και δεν διακατέχονται από εφήμερα συναισθήματα όπως φιλαργυρία, απληστία, ειρωνία και εκδίκηση.

Όλοι μας όμως ενάρετοι και μη, φιλόδοξοι ή ορθολογιστές, ανήσυχα πνεύματα ή εφυσηχασμένοι, καλλιτέχνες ή ανθρωπιστές, ακούμε την ίδια φωνή μέσα στα αυτιά μας μπροστά στην άγνοια ή στον κίνδυνο. Μια φωνή που ξέρει πάντα την αλήθεια ανάμεσα στα τόσα ψέμματα. 'Εχουμε όλοι μας διαίσθηση για το ποια θα είναι η πορεία της ζωής μας λίγο πριν η ελεύθερη βούληση την διάθεσή μας παρεμβάλλει !

Χτες μου συνέβη το εξής γεγονός. Λόγω φόρτου εργασίας κατά την επιστροφή μου στο σπίτι άφησα στο γραφείο το κινητό μου κάτι το οποίο με πανικόβαλλε αρχικώς μιας και είχα σε αναμονή κάποια τηλεφωνήματα που έπρεπε να γίνουν όπως επίσης και την ρύθμιση αφύπνισης για το πρωινό ξύπνημα, όμως με χαλάρωσε στην πορεία γιατί σκέφτηκα ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και έτσι θα έπρεπε να αλλάξω τις συνήθειές μου για λίγο και να χαλαρώσω δείχνοντας εμπιστοσύνη στο πνεύμα και όχι στην βολή και στην πολυτέλεια μιας υλικής ανάγκης. Είχα την ελεύθερη βούληση να επιστρέψω και να το πάρω! Θα ήταν άδικος κόπος όμως αφού δεν θα υπάκουγα σε μια ανώτερη ανάγκη για προστασία και αφύπνιση.

Αφέθηκα λοιπόν......

Το τί θα μπορούσε να είχε συμβεί αν έκανα αναστροφή στην πορεία μου δεν είμαι σε θέση να το διαχειριστώ ή να το εξηγήσω.
Αυτό που διασφάλισα με την πράξη μου ήταν να ηρεμήσω, να χαλαρώσω, να συλλογιστώ, να αποφασίσω, να διαβάσω το βιβλίο της αρεσκείας μου, άκουσα μουσική, ότι θα έκανα σε μια συνηθισμένη μέρα θα μπορούσε κάποιος να πάρει τον λόγο και να απαντήσει. Και πως θα ξύπναγα το πρωί μιας και όλως τυχαίως λησμόνησα να υπενθυμίσω σε κάποιον να με ξυπνήσει;

Εμπιστεύτηκα λοιπόν.......

Κατά καιρούς, πριν από ένα σημαντικό ραντεβού ή μια ανειλημμένη πρωινή υποχρέωση είχα την τιμή αν όχι την χαρά να αναλάβει τον ρόλο της αφύπνισης μια οντότητα που υπάρχει μέσα στην ψυχή μου,εφ'όσον το έχω ζητήσει υποσυνείδητα με κάποιο τρόπο. Είναι το ανώτερο αγγελικό μου κομμάτι και είμαι ένα μικρό κύτταρο από το μεγαλείο αυτής της οντότητας. Ο δρόμος της ψυχής μου και το φωτεινό της έργο είναι απλά ένα μικρό μονοπάτι στην αφύπνιση του Όλου της δικής του αρμοδιότητας και θεικής αποστολής.
Αναφέρομαι στην υπαρξη του Ανώτερου Εαυτού, της ψυχής μου. Κάθε φορά που ακούω την φωνή του, δεν είμαι πια πότε η ίδια. Κάτι έχει αλλάξει! Προς το καλύτερο.

"Ξυπνησέ με"........ του ζήτησα. "Αύριο νωρίς, σε μια καινούργια μέρα,να φέρω εις πέρας την όποια αποστολή μου", και απλά έκλεισα ήρεμη και παραδομένη τα βλέφαρά μου.
Στις 8 το πρωί ήμουν ήδη όρθια και έχοντας ευγνωμοσύνη για όλη την προσπάθεια.

Όι άγγελοι δεν είναι άνθρωποι. Δεν χρειάζονται χάρες και υποσχέσεις. Ένα μόνο ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μας είναι υπεραρκετό.

Σε μια μέρα χαλαρή, χωρίς πολλές υποχρεώσεις για να κοιμηθείτε με ένταση και να ξυπνήσετε με άγχος και ανασφάλεια, απλά ζητήστε το σε Εκείνον.

Ακούμπήστε το κέντρο της καρδιάς σας, και απλά εκφράστε Του αυτό που θέλετε. Αυτό που έχετε ανάγκη. Θα σας ακούσει. Αρκεί να το πιστεύετε, αρκεί να μην διστάσετε τα λόγια της προσωπικότητάς σας να ξεχάσετε.
Ζητήστε το....

Ανώτερε φύλακα της ψυχής μου, ξύπνησέ με.....

ΟΥΔΕΝ ΤΥΧΑΙΟ!!!

Ανοίγω τα μάτια της σιωπής πίσω απ'των συμπτώσεων τις γρύλιες.

Μπροστά απ'την σιωπή, κρύβονται άνθρωποι μοιραίοι, νοήματα και λέξεις, μυστήρια και αποδείξεις, μονοπάτια αδιέξοδα και δρόμοι της καρδιάς,ψέματα μοιραία και ανείπωτες αλήθειες.... .

Αρκεί η ίδια η ψυχή με των ματιών σου το χρώμα....

...να θέλει να τα δει!!!

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΖΩΗΣ.....

To video μιας άλλης ζωής.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ .......

Σας εύχομαι από καρδιάς, καλή Ανάσταση σε όλα τα επίπεδα, σε καθένα από εσάς πολεμιστές του Φωτός.

Καλό Πάσχα, παιδιά και κόρες του αύριο.

SIGNS....

Κοιτάζω το φωτεινό δρομάκι της ψυχής μου,

Ξέρω, πώς είναι ο σωστός προορισμός.
Σαν να τον σκέπασε χιόνι λευκό, απ'όλων των αγγέλων τα φτερά!

WISHING..... MERRY CHRISTMAS

Σας Εύχομαι μέσα απ'την καρδιά μου:

Υγεία
Αγάπη
Αφθονία
Φως
Συντροφικότητα
Θείο Έρωτα
Υλοποίηση
Εκπλήρωση
Παγκόσμια Ειρήνη
Ευημερία
Αγγελική Καθοδήγηση
Ευτυχία.


FELIZ NAVIDAD
PROSPERO AÑO 2009

Αφιερωμένο σ'ένα Μικρό Πρίγκηπα
(Happy Birthday)

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΨΥΧΗΣ!!!

Η προβολή σου εδώ στην γη,χαμένη πλέον μοιάζει.

Προς την δική σου την μεριά, απρόσμενα κοιτάζει.

Κοιτάζει της Αναστάσεως το Φως

ίδιο με της ψυχής σου.

Κοιτάζει πως θα μπεί ξανά μέσα στην αγκαλιά σου.

Αχ!Να την ξανατύλιγες με τα άσπρα τα φτερά σου.

Αν θα την αγαπούσες πάλι απ'την αρχή όπως την πρώτη μέρα

δεν θα υπήρχε Σταύρωση,καν ούτε αυτή η μέρα.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είσαι μακριά μου

για να μπορώ και εγώ, με την σειρά μου να ξανανοίξω τα φτερά μου

για άλλες προσδοκίες,

για πιο ξένοιαστες αγάπες

για όνειρα ανέμελα αλλά σε μέγεθος μεγάλα!!!

για βάσιμες ελπίδες

πιο αληθινά χαμόγελα

περισσότερες θεικές,

αγγελικές δονήσεις.

Μονάχα να'σαι εσύ καλά

και θα προχωρήσω πια μπροστά

και ας λείπει απ'το βιβλίο μας, η τελευταία σελίδα.

Αφιερωμένο στο άλλο μου, θεικό, ανώτερο κομμάτι.

Καλή Ανάσταση σε όλους.