ΕΓΚΛΗΜΑ(!!!) ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ(???)

Watch 2 3enoi E26 in Entertainment | View More Free Videos Online at Veoh.com


Ίσως και να έχω γίνει κουραστική με την εμμονή μου στον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, άνθρωπο, ηθοποιό και φίλο, ο λόγος για τον Ν. Σεργιανόπουλο!Είναι αδικία να χάνονται τέτοιοι άνθρωποι από κοντά μας, που έχουν φωλιάσει στην καρδιά μας, που οι ατάκες και οι ρόλοι τους, μας έχουν χαρίσει γέλιο ανάμεσα σε λύπες της καθημερινότητας. Νομίζεις ότι δεν θα σταματήσεις ποτέ να γελάς, να αισθάνεσαι,να δακρύζεις ή να χαμογελάς.

Αλλά και αν ακόμη η ζωή επιφυλάσσει άλλα σχέδια και σβήνει την χαρά απ'το βλέμμα, απ'τα χείλη με ένα τέλος τόσο ακαριαίο, απάνθρωπο που δεν θα ταίριαζε ποτέ και σε κανέναν πόσο μάλλον Νίκο σ'εσένα.

Όλοι κάπου, κάπως, κάποτε θα περιμένουνε τον λόγο της δικαιοσύνης!
Θα αναμένουμε την χειρότερη και την πιο αυστηρή ποινή για αυτον τον στεγνό εγκληματία τον Γεωργιανό David Murtinkelli.
Του άξιζαν το λιγότερο, δυο φορές ισόβια και όχι μόνο 20 χρόνια για τον φόνο, 5 μήνες για την κλοπή και ακόμα 3 για την παρανομη είσοδο του στην χώρα σύμφωνα με την απόφαση που θεσπίστηκε από το δικαστήριο!
Δεν θα σιωπήσω, δεν θα κλείσω το στόμα μου σε αυτήν την αδικία.
Η υπεράσπση του αναγνώρισε ένα ελαφρυντικό, τον ενάρετο μέχρι τώρα βίο του κατηγορουμένου.
Ένα παιδί είναι ενάρετο, ναι. Ένας τύπος-γιατί άνθρωπο δεν μπορεί κάποιος να τον αποκαλέσει-αφού δολοφονεί συνάνθρωπό του με 21 μαχαιριές τι ενάρετο και έντιμο κουβαλάει επάνω του και ο συνηγορός του δεν το βλέπει;
Πως μπορεί αυτός ο άνθρωπος να κοιμάται τα βράδια όταν σε 7 χρόνια-γιατί αυτό θα συμβεί μετά την έφεση που ασκήθηκε για μείωση της ποινής-θα κυκλοφορεί αυτός ο δολοφόνος ελεύθερος πάλι ανάμεσα σε αγαπημένα πρόσωπα που μπορεί αύριο μεθαύριο να έχουν την ίδια τύχη;
Στην θέση του κατηγορούμενου απλά θα αυτοκτονούσα! Γιατί έστω και αργά θα αποκτούσα την συνείδηση. να μην αναγκαζα την οικογένειά μου να φρίττει απ'τα δικά μου λάθη, να μην με κοιτάξουν τα παιδιά μου με τ' αυστηρό τους βλέμμα.....
Ποιό είναι το νόημα της τιμωρίας και της βαριάς ποινής έχει συνειδητοποιήσει άραγε η δικαιοσύνη ; τί άλλο από τον παραδειγματισμό και τη συμμόρφωση όσων σκοπεύουν να πράξουν κάτι ανάλογο;
Γιατί να μην ζούμε στον μεσαίωνα που υπήρχαν άρρητες εντολές απαγχονισμού, λιθοβολισμού, θανατικής ποινής και της περιβόητης πυράς;

Άραγε τί χωρίζει έναν ενάρετο άνθρωπο από έναν δολοφόνο;
Η συνείδηση, η ευαισθησία και η γνώση των δυο αντίρροπων συνθηκών.
Αλλοίμονο σε αυτόν που φεύγει πρόωρα.....
για άλλη μια φορά, η δικαιοσύνη απέδειξε πως παραμένει τυφλή!

δεν έχω άλλα λόγια....
Σφραγίζω την ανάρτηση με αυτήν εδώ την φράση:

"Δεν μπορείς να μιλήσεις για τον βίο ενός ανθρώπου εαν δεν έχει κλείσει πρώτα τα μάτια του για πάντα"
Philip Roth


Τα γεγονότα φτιάχνονται απ'τις ίδιες μας τις πράξεις....
Εφ'οσον τις βλέπουμε ας μην κλείνουμε τα μάτια.

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ....

Την ζωή όλων μας πιστεύω την συνθέτουν αμέτρητες ειρωνείες γύρω από το πριν και το τώρα.
Για παράδειγμα, δύο άνθρωποι όταν θέλουν να έρθουν κοντά, βλέπουν και νιώθουν τί τους ενώνει, τί είναι αυτό που στενά τους συνδέει. Εσωτερικά, πολλές εμπειρίες, εξωτερικά, αμέτρητες συμπτώσεις.

και όμως τίποτα δεν τους κρατάει όταν ο ένας, διαγράφει δική του πορεία .
Τα πάντα ξεχνάει.

Ίσως τα πάντα στη ζωή υπόκεινται σε ένα νόμο.
"Μην δείχνεις απλά Κάνε.

Δεν παριστάνουμε ότι νιώθουμε. Αφήνουμε την αγάπη να μας αγγίξει. Σαν ένα άγριο κύμα που ακουμπάει έναν βράχο.

Ένα μωρό νεογέννητο δεν το μεγαλώνουν οι λέξεις, θα το φροντίζουμε,θα το αγαπάμε,θα το προσέχουμε. Έχει ανάγκη τις πράξεις της αγάπης!!!

Συγκινείσαι όταν το χέρι του ένα σου δάχτυλο γυρεύει. Δεν υπάρχουνε λέξεις πόσο ο ένας τον άλλο χρειάζεται.

Η ανάγκη δεν ορίζει την ανάγκη
Η αγαπη ορίζει όμως τα πάντα.
Κάτω απ'την ομπρέλλα της υπάρχει η προστασία, η εμπιστοσύνη, η ειλικρίνεια, ο σεβασμός,η ταπεινότητα,η θέληση, η ελευθερία στον χώρο του άλλου,αρκεί να θέλει κάποιος να τα νιώσει!

Αρκεί να θέλει κάποιος να τα δώσει.
Όχι όμως από οίκτο
από αγνή προσφορά.

Ξέρω ότι είσαι τα πάντα για μένα.
'Εδωσα, και έχω πολλά ακόμα να δώσω
σαν προσφορά στην λατρεία του Είναι σου.

Μην αφήνεις την αγκαλιά να την σκεπάζουνε πλέον τα δάκρυα
Στο χτες, στο αύριο και το τώρα, εσύ μόνο δίνεις αξία!
Είναι απλά 10,10 και άλλα 10 φύλλα στο ίδιο τραντάφυλλο.

Αξίζει στα χέρια σου μια σταγόνα από αίμα.
Μόνο και εφ'όσον θες αλήθεια την μαγεία του να μυρίσεις.

AN

Αν μπορείς να σαι ατάραχος όταν τριγύρω οι άλλοι,
σε σένα ρίχνουν τ άδικο μέσα στην παραζάλη.

Αν μπορείς όταν δισταγμούς για σε θα 'χουν εκείνοι,
Να 'χεις στη δύναμή σου εσύ κρυφή εμπιστοσύνη.

Αν μπορείς να σαι ακούραστος όταν προσμένεις κάτι,
Με ψέμα να μην απαντάς στων άλλων την απάτη,
Αν σε μισούν να μη μισείς κι ας είσαι πληγωμένος
Να μην είσαι ευκολόπιστος μήτε πονηρεμένος.

Αν μπορείς να ονειρεύεσαι και τα όνειρα να ορίζεις,
να σκέπτεσαι χωρίς ζωή στη σκέψη να χαρίζεις.
Αν στον Θρίαμβο και στη Καταστροφή έχεις την ίδια γνώμη,
Κι άσειστη θέληση να λες "βάστα καρδιά μου ακόμη".
Αν μπορείς την αλήθεια που 'χεις πει να δεις σακατεμένη,
Μια παγίδα για αφελής μα συ να επιμένεις.
Αν ότι αγάπησες μπορείς ρημάδι ν' αντικρίσεις,
με χαλασμένα σύνεργα το έργο να ξαναρχίσεις.

Αν όσα πλούτη κέρδισες μπορείς να τα σωριάσεις,
σ' ένα παιγνίδι τολμηρό να μη τα λογαριάσεις,
κι όταν χαθούν αχάλαστη να 'ναι η ζωή σου εσένα,
χωρίς να παραπονεθείς ποτέ για τα χαμένα.
Αν σκλάβα σου ν' έχεις μπορείς στη πράξη την καρδιά σου

Να βρεις το θάρρος που έμεινε πολύ καιρό μακριά σου

Αν μες το πλήθος είσαι αγνός χωρίς να φεύγεις πέρα,
Κι αν όταν συναντάς και βασιλείς είναι μια ίδια μέρα.
Κι αν δεν μπορεί φίλος η εχθρός πίκρες να σε ποτίζει,
Κι αν εκτιμάς κάθε άνθρωπο μονάχα όσο αξίζει.
Κι αν το γοργό καιρό μπορείς σωστά να τον μετρήσεις
Και μέσα του κάθε στιγμή τους θησαυρούς να κλείσεις.
Όλα δικά σου γίνονται τότε σ΄ αυτή τη πλάση
κι είσαι άντρας άξιος που κανείς ποτέ δεν θα σε ξεπεράσει.

Του βραβευμένου με Νόμπελ (1907) Βρετανού συγγραφέα Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΦΑΡΟΣ....

Μπορείς να φύγεις αφού το θες. Δεν σου κρατάω κακία. Κανείς ποτέ δεν πρέπει να μένει με το ζόρι. Κλείσε πίσω σου μόνο το πράσινο φως που κάποτε η καρδιά μου για την δική σου -με αλήθεια και θάρρος-για να το δεις σου άναψε.....

Στο σκοτάδι, στο χώμα των επιλογών μου, θα αναζητήσω τα χαμένα για σένα, κομμάτια μου.

Φεύγοντας μόνο θυμήσου,να πεις ΓΕΙΑ!!!

ΤΟ ΚΑΡΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ

Αλήθεια, ποιές συμπεριφορές,επιλογές, γεγονότα ανήκουν στο δικό μας χέρι;
ποιά επιμέρους αλήθεια συνδέει ότι πρόκειται να βιώσουμε στο πλήρωμα του χρόνου;
Ψάχνοντας στο μέλλον θα βρούμε παρελθόν;

ALL FIVE SENSES....

Δεν είναι αρκετά ειρωνικό να ζητάμε τα πάντα;

Ποιά αίσθησή μας έτσι ικανοποιείται...

'Εχοντας πέντε μόνο στην σκέψη, καθόλου στην πράξη.

Πώς θα βιώσουμε θαύματα όταν την μία πλευρά μιας κατάστασης βλέπουμε...

Πως το ψέμα θα τιμωρήσουμε όταν μια αλήθεια δεν έχουμε μάθει να ακούμε.

Σε αγγίζω και όμως δίπλα μου δεν υπάρχεις.

Μυρίζοντας αρώματα απουσίας

Όλη η πλάνη είναι κρυμμένη στο φιλί, σ'αυτά τα σαρκοφάγα χείλη.

Είμαι εκεί!Όπου λαμβάνουν χώρα όλες μου οι αισθήσεις.

ΜΙΚΡΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Kάθε που μια πράξη αγαθή, καλή, ανταπόκριση δεν βρίσκει στο μέρος της καρδιάς σου
το χώμα της ψυχής μου βροχή από δάκρυα θα γεμίζει.

ΟΥΔΕΝ ΤΥΧΑΙΟ!!!

Ανοίγω τα μάτια της σιωπής πίσω απ'των συμπτώσεων τις γρύλιες.

Μπροστά απ'την σιωπή, κρύβονται άνθρωποι μοιραίοι, νοήματα και λέξεις, μυστήρια και αποδείξεις, μονοπάτια αδιέξοδα και δρόμοι της καρδιάς,ψέματα μοιραία και ανείπωτες αλήθειες.... .

Αρκεί η ίδια η ψυχή με των ματιών σου το χρώμα....

...να θέλει να τα δει!!!

ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ

Ποτέ δεν θα ξεφύγω απ'της ψυχής μου την ουσία.
Απ'της ζωής το πρώτο χάδι,
απ'της αγάπης την πρώτη αγκαλιά
από της γεύσης το πρώτο φιλί
κάθε φορά που ένα λεπτό μοιράζομαι μαζί σου....

Σαν Εύα απ'το πλευρό σου φτιάχτηκα
και σαν ψυχή το φως του Όλου σου θα ακολουθώ.

Κάθε μου κύτταρο θυμάται
τον λόγο της επιθυμίας,
απ'το όνειρο, κάθε συνάντηση.
Από τα θέλω, της υδονής κάθε λεπτό!

Ο χρόνος της κλεψύδρας μου
γέμισε απ'την δική σου άμμο
όσο και να την περιστρέφεις, δυο χρονικές στιγμές ποτέ δεν θα χωρίσουν.

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Πέτρα εσύ,
και η σιωπή γυαλί κοφτερό,
μα ηδονικά στα όνειρα ψυχές γυμνές
κρυφά απ'την συνείδηση, και πάλι ανταμώνουμε.

σώματα έμπειρα στο πόνο
μα άθικτα στις πράξεις,
τα πέλματα στης λογικής τον δρόμο λιώνουμε
την ηθική τσακίζουμε.

Τώρα εγώ πνοή
και εσύ φιλί
δίνουμε νόημα και ζωή ο ένας προς τον άλλον.

Μην με ξεχάσεις,
κλείνω τα βλέφαρά μου.
Έλα στην αγκαλιά μου,
μέχρι μια προδομένη ανατολή και πάλι να μας χωρίσει.
Εσένα από τα θέλω σου και εμένα από την ανάγκη.
Όταν το Σ'αγαπώ, κανέναν ήχο στα χείλη δεν αφήνει......